Een vis met onwaarschijnlijk blauwe lippen zwemt langs

Fred de Vries woont in Asmara, Eritrea, waar zijn vrouw ambassadeur is. De hitte geeft een claustrofobisch gevoel...

De mannen zijn te laat. We hadden de boot voor half acht gehuurd. Uiteindelijk, na het regelen van de formaliteiten, varen we om negen uur de Rode Zee op. De temperatuur in Massawa is opgelopen tot zo'n 40 graden.

Gisteravond, toen we aankwamen en de zon al lang onder was, was het nog steeds 33 graden. Die loodzware hitte geeft een claustrofobisch gevoel, alsof je een weg baant door een quasi-liquide substantie om ergens aan het oppervlak weer frisse lucht te krijgen. Maar dat oppervlak is onbereikbaar en het enige wat je kunt doen, is berusten. Massawa is de materialisering van traagheid. Alleen water kan je verlossen van de verlamming die de stad in de loop van de ochtend al tot een ghost-town maakt.

We zijn op volle zee. De snelheid van de boot en het briesje brengen koelte. Klodders zonnebrandcrème verdwijnen in de poriën van onze lijven. Petjes en zonnebrillen moeten onze ogen tegen de zon beschermen. De monotoon ronkende motor brengt ons in een soort trance.

De boot stopt op een paar honderd meter van het eiland Madote, een streep verblindend geel zand met ontelbare vogels. Een voor een duiken we het water in en zetten de duikbrillen en snorkels op. Het water is zo warm dat je je afvraagt of jij warmte aan het water afstaat, of andersom.

Nietig dobber je daar in eerste instantie, boven je de onwerkelijk blauwe hemel en aan alle kanten een loodgrijze, glinsterende watermassa. Je maakt een slag van 45 graden, staart naar beneden en duizelt in een totaal andere wereld. Alice in Wonderland.

Onder je openbaart zich in zacht licht een landschap van kleurige, grillig gevormde koralen die soms doen denken aan hersenen, dan weer aan abstracte sculpturen. Je komt terecht in een school geel met zwarte visjes. Je probeert een stukje koraal te grijpen, maar je kunt de afstand niet inschatten. Dankzij het hoge zoutgehalte van de zee blijf je drijven. Tijd en ruimte hebben andere dimensies gekregen.

Na een paar meter zwemmen zie je het koraal tientallen meters naar beneden duiken. In de diepte ontwaar je wit gestipte vissen van minstens een meter. Een vis met onwaarschijnlijk blauwe lippen zwemt langs. In het begin probeer je alles actief te registreren, maar na verloop van tijd daalt er een serene rust over je neer en krijgt de geest vrij spel. Gewichtloos zweef je in de Interzone, onderdeel van de bovenwaterwereld, noch van de onderwaterwereld. De enige geluiden zijn het geknabbel van de papegaaivissen en het ruisen van je eigen bloed. Het is een soort staat van levitatie die ruimte schept voor herinneringen, inzichten en visioenen.

Urenlang zou je zo kunnen blijven dobberen. Tot je ineens voelt dat je kuiten de kleur van rosbief moeten hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden