Een verscheurde Griekse verkeersboete: een groot compliment voor Max van der Stoel

De ingezonden brieven van zaterdag 24 februari.

Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag: 'Nederland, Max van der Stoel', zei de agent en verscheurde de bekeuring

Naar aanleiding van de recensie van Aleid Truijens over de biografie van Max van der Stoel (Sir Edmund, 17 februari) heb ik nog een leuke anekdote.

Eind jaren zeventig gingen wij met de auto naar Griekenland, onder andere naar Athene. We parkeerden onze auto voor het hotel. Vanuit het raam van onze hotelkamer zagen we dat een agent een bekeuring aan het uitschrijven was vanwege fout parkeren.

Toen we de agent daarover aanspraken, vroeg hij waar wij vandaan kwamen, waarop wij antwoordden 'Nederland'. 'Nederland, Max van der Stoel', zei hij en verscheurde de bekeuring.

Een groot compliment voor Max van der Stoel vanwege zijn strijd tegen het kolonelsregime in Griekenland begin jaren zeventig.

Matthieu Notten, Borne

Verstikkend klimaat

Tot mijn spijt en ergernis laat de Volkskrant zich, in navolging van DWDD en Jinek, meeslepen in de langzamerhand hysterische vormen aannemende actie van een advocate tegen de tabaksindustrie. Eerst krijgen we twee volle pagina's vooruitlopend op de beslissing van het OM om het kansloze - de grootste juridische leek kon dat voorspellen - verzoek tot vervolging van de fabrikanten af te wijzen (Ten eerste, 22 februari). Nu opnieuw twee volle pagina's (Ten eerste, 23 februari) om... ja, waarom eigenlijk?

Nog verstikkender dan sigarettenrook en uitlaatgassen wordt zo langzamerhand het klimaat waarin actiegroepen als die van deze advocate proberen anderen op te leggen welke genotmiddelen ze wel of niet mogen gebruiken, wat er wel en niet mag worden gegeten, gedronken, gezegd en gedacht.

Ron van den Berg, Monnickendam ex-roker, gewoon gestopt

Roken

Ik was 17 jaar en werkte als kantoorbediende op de afdeling rokersbenodigdheden van een handelskantoor. Het was onder andere mijn taak sigarenhandelaren te ontvangen om defecte sigarettenaanstekers in te nemen. De handelaren waren chagrijnig. Niet alleen door de aanstekers, maar vooral door de anti-rookactie die dr. Meinsma in 1963 lanceerde. Zij maakten zich grote zorgen over hun handel. Toen, 55 jaar geleden, waren de gevaren van het roken al bekend.

J.C. Zweegman, Zoetermeer

Legale en illegale verslavingen

De tabaksindustrie strafrechtelijk vervolgen, begrijp ik. Roken is zwaar ongezond en daarom zeer onwenselijk. Maar hoe zit het nu met die andere discussie: over drugs en dat de criminaliteit de spuitgaten uitloopt: dat schreeuwde toch om legalisatie?

Willen we nu legale verslavingen die wettelijk gereguleerd zijn of verboden verslavingen met veel criminaliteit? Of willen we gewoon dat de sigaret alleen maar viezer moet smaken?

Fred van Wijk, Heukelum

Patricia de Beauvoir

Als oud HBS-B-er heb ik met instemming de bijdrage van Bouwman en Steenhuis gelezen (O&D, 23 februari). Wat ze niet vermelden is dat destijds de schoolcijfers niet meetelden, het examen alleen telde zonder herrekening, en dat alles in 5 jaar. Maar goed. Ze hebben het over Albert Sartre en Jean-Paul Camus. Van beiden heb ik nooit iets gelezen. Wel van Jean-Paul Sartre en Albert Camus (Walgelijke pesterij?). Grapje? Misschien lazen zij de boeken van Patricia de Beauvoir?

Berend Groenhagen, Vught

Verschraalde cultuur

Jet Bussemaker stelt dat ze bij de aanvang van haar ministerschap 'de bezuinigingen van Halbe Zijlstra feitelijk nog moest uitvoeren' (V, 23 februari). Dat is een halve waarheid. Bussemaker trad aan als minister van het kabinet-Rutte II, dat de structurele bezuiniging van 200 miljoen op cultuursubsidies van Rutte I in het eigen regeerakkoord had opgenomen. Dat ze zich daar ongemakkelijk over voelt, pleit haar niet vrij. Bussemaker is medeverantwoordelijk voor het ernstig verschraalde culturele landschap waarin de winnaar van de Volkskrant Beeldende Kunstprijs zijn of haar weg moet zien te vinden.

Dingeman Kuilman, algemeen directeur Stedelijk Museum Breda

Geen verschil mens en dier?

Margreet Vermeulen betoogt dat er weinig redenen zijn om de mens principieel van dieren te onderscheiden (Sir Edmund, 17 februari). Dit doet zij met behulp van een aantal eigenschappen die mens en dier gemeen hebben. Maar betekenen grensverschijnselen dat er geen wezenlijk verschil is?

Bij mijn weten bestaan er tussen mineralen (dode natuur) en planten (levende natuur) ook een aantal grensverschijnselen, die niet principieel tussen beide onderscheiden. Om daarna te besluiten dat planten in het algemeen dus niet van mineralen zijn te onderscheiden gaat natuurlijk te ver. Ook tussen planten en dieren bestaan overgangsvormen. Is er dus geen principieel verschil? Zo redenerend zouden er tussen mineralen (dode natuur) enerzijds en de mens anderzijds geen principiële verschillen bestaan. Dat is alsof dag en nacht niet wezenlijk van elkaar verschillen, omdat de schemering aspecten van beide in zich draagt.

Bob Witseburg, Haarlem

Ongemak

In de column van Toine Heijmans over sekswerk (O&D, 20 februari) trof mij de naïviteit van sekswerkers die stellen dat het de dag van de betaalde liefde is, niet die van de betaalde seks. Zoals pornoacteur Lynton Kwame zegt: 'We hebben liefde nodig in het vak. Intimiteit en liefde zijn heel, heel belangrijk. Je krijgt van ons ook een stukje warmte.' Liefde is juist níet te koop, die berust op 'houden van' en niet op betaald worden door de ander. De seksindustrie maakt van seks handelswaar, een 'product' en 'werk', zoals de naam 'sekswerker' al zegt. Men wordt meer gebruikt dan geliefd, is meer object dan levenspartner en onderdeel van een vleesmarkt. Dat verlies aan waarde en kwaliteit verklaart ook waarom het 'een branche vol ongemak' wordt genoemd, waarin men met 'schaamte' en 'afstand' te maken krijgt.

A. van Daal, Overloon

Caspar loopt

De column 'Caspar loopt' is een parel van eenvoud en schoonheid te midden van al het (politieke) geweld, de economische hoogmoed en mondiale sportverdwazing. Op luchtige maar indringende wijze beschrijft Janssen de staat van de natuur in Nederland: vaak is die er slecht aan toe, soms gloort er hoop aan de horizon. Als Janssen klaar is met zijn zoek-, schrijf- en wandeltocht is de Nederlandse natuur op een meer dan uitstekende wijze in woorden verpakt en weergegeven. Als hij bij mij in de buurt is, wil ik graag een dagje mee.

Harry Aalbers, Huissen


Verantwoord ondernemen

Grenzen aan groei zijn allang bereikt

Tot groot verdriet van Schiphol en de KLM wordt nog dit jaar de grens aan de groei van Schiphol bereikt (Ten eerste, 22 februari). Uitbreiden, is het mottovan Schiphol en de regering. Is die uitbreiding niet mogelijk bij Lelystad, dan is het economisch noodzakelijk Schiphol zelf door te laten groeien, vindt Schiphol.

Beseffen Schiphol en de regering niet dat de grenzen aan de groei van het door het vliegverkeer zwaar belaste milieu al lang bereikt zijn? De wens tot uitbreiding strookt bepaald niet met maatschappelijk verantwoord ondernemen.

Piet Paree, Santpoort Noord

Groeidwang

Vanwaar toch die groeidwang van de luchtvaart? Een bedrijfstak die enorm veel overlast veroorzaakt in de vormvan lawaai en luchtverontreiniging. Waarom kunnen we niet zeggen dat we het op een gegeven moment moeten doen met wat we hebben en verder niets?

En hoe is het mogelijk dat vliegen zoveel goedkoper is dan andere vormen van transport? En hoe moet je de niet te stuiten groeidwang zien in het licht van het klimaatbeleid? Ik begrijp er niets van.

Harmen Hart, Amsterdam

Beeld Bas van der Schot

Kerosinebelasting

De 'noodzaak' voor een Lelystad Airport zal verdwijnen als er eindelijk eens belasting wordt geheven op kerosine. Dat lost trouwens wel meer problemen voor Schiphol op.

Auke Bijlsma, Den Dolder

Stel vliegvakantie uit

Ik mag er toch wel op rekenen dat al die tegenstanders van de uitbreiding van vliegveld Lelystad hun vliegvakanties nu een paar jaar uitstellen? Een beetje solidair zijn met de omwonenden van Schiphol is toch niet te veel gevraagd?

Leo Verbruggen, De Kwakel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden