Een vedette als Larry Bird, maar dan in korfbal

Korfbal is slechts een kleine sport, en daarom is Oscar Mulders ook geen grootheid. Had korfbal evenwel de uitraling van basketbal, dan was hij een vedette vergelijkbaar met de legendarische Amerikaanse prof Larry Bird....

Van onze verslaggever

Coen Vemer

DORDRECHT

Ook zaterdag betreedt Mulders in het rood en wit van de succesvolle club uit Dordrecht de arena van het Rotterdamse sportpaleis Ahoy', in een poging opnieuw een titel aan zijn rijke palmares toe te voegen. Het is de vijfde keer in zes jaar tijd dat hij met Deetos in de eindstrijd staat. Oost-Arnhem is net als in 1991, toen het 12-10 werd voor Deetos, de tegenstander.

Mulders, 26-voudig international en onderscheiden met het ereteken van het Korfbal Verbond, heeft bijzondere kwaliteiten. Hij kan goed schieten. Zijn schotpercentage ligt rond de 25 en dat is hoog in zijn sport. Toch is het niet het scoren wat hem het meest bevredigt. 'De meeste voldoening krijg ik door samenspel, en dat zeg ik niet om nobel over te willen komen.'

De korfbalambassadeur: 'Er zijn wedstrijden bij waarin ik vier of vijf keer scoor, zonder dat er iets gebeurt. Dat is vergelijkbaar met wanneer je een voetbal voor je voeten krijgt en wild op die goal ramt. Samenspel daarentegen geeft me een fantastisch gevoel. Er gaat niets boven een mooie combinatie of een mooie aanval. Het mooiste vind ik als je van te voren ziet wat een medespeler gaat doen.'

Korfbal gaat vaak van moeder op dochter en van vader op zoon. Bij Mulders was dat niet anders. Hij is de zoon van eenvoudig international en topcoach Anton Mulders. 'Een jaar of vier, vijf geleden werd ik regelmatig met Anton aangesproken. Dat is gelukkig voorbij. Mijn vader heeft een grote invloed op mijn carrière gehad. Niet dat hij me drie keer in de week mee naar het veld sleurde, hij maakte zijn correcties meer vanuit de tweede lijn, buiten het gezichtsveld van de coach.

'Dat schot van mij is niet vanzelf gekomen. Als er iets verkeerd ging, werd dat heel kordaat door mijn vader recht gezet. Hij ontzag me nooit. Altijd was er wel iets slecht. Dan dacht ik een aardige wedstrijd te hebben gespeeld, maar dan kwam ik thuis en kreeg ik te horen wat er allemaal fout was. Dat heeft me soms wel pijn gedaan. Aan de andere kant is het ook goed geweest, want daardoor bleef ik met beide benen op de grond.'

De gedrevenheid voor het spel heeft Mulders ongetwijfeld van zijn vader. Het doorzettingsvermogen eveneens. Welke onvermoede krachten er in hem schuil gaan, ontdekte hij vorig jaar toen hij na een hardnekkige enkelblessure langdurig uit de roulatie was geweest (en Deetos voor het eerst in vijf jaar de zaalfinale misliep). 'Op het moment dat ik bijna stuk zit en er toch iets moet gebeuren, kan ik me heel goed opladen. Dan ben ik in staat een explosie te veroorzaken.'

Met zijn dertig jaar is Mulders een van de oudste spelers van Deetos. De ploeg bestaat bijna uitsluitend uit routiniers, want ook Leeuwenhoek, Kraaijeveld, Fortuin, Haksteen en de zusjes Brandt lopen al een tijdlang mee. Ervaring is belangrijk in een zaalfinale, weet Mulders, zich zijn debuut in Ahoy' uit 1990 in herinnering roepend. Deetos verloor de wedstrijd tegen Fortuna met 14-12.

'De eerste keer was een blamage. We kwamen niet aan de bak. We waren de hele dag op pad geweest om ons voor te bereiden en hadden ons zo opgeladen dat we overgeconcentreerd waren. 's Avonds in Ahoy' was ons blikveld uiterst beperkt. Ik had geen enkel contact met mijn medespelers. Alsof je in een cel liep. Het werd een zenuwpartij. De volgende keer hebben we de finale net zo benaderd als een normale wedstrijd. De spanning was toen veel minder.'

Onder de druk zal Deetos niet gauw meer bezwijken. Verzadiging daarentegen vormt nu het grootste gevaar. Mulders waarschuwde daar reeds voor na de derde finale, in 1993 tegen aartsrivaal PKC en waarin hij zelf enkele seconden voor het einde de winnende bal door de korf wierp. 'Het is heel moeilijk om dezelfde concentratie naar boven te halen als drie jaar geleden. Dat gebeurt onbewust. Die wedstrijd tegen PKC wonnen we eigenlijk op instinct. Heel veel ging automatisch, waardoor we heel scherp konden spelen.'

Om gemotiveerd te blijven en de spelvreugde te behouden, heeft de Dordtse ploeg zich nieuwe doelen gesteld: het verbeteren van minder sterke spelonderdelen. Mulders vindt dat het team vooral op het onderdeel 'flexibiliteit' tekort komt. 'Al onze tegenstanders richten zich op Deetos. Omschakelen kost ons moeite, wanneer onze vaste patronen worden gestoord. Met die omschakeling zijn we nu bewust bezig. Het zit er nog niet helemaal in. Ik heb nog steeds het gevoel dat we verder moeten. Dat verschil houdt je scherp.'

Deetos moet vanavond aantreden zonder de virtuoze Mirelle Fortuin, die in de voorlaatste competitiewedstrijd tegen Groen Geel een tegenstander schopte en daarvoor een schorsing van drie duels dient uit te zitten. Mulders is het volstrekt oneens met de strafmaat. Hij vindt het onmenselijk dat een speler wordt uitgesloten voor de eindstrijd. 'Dat staat gelijk aan een schorsing van minimaal tien wedstrijden. Bovendien had Fortuin een blanco strafblad. Ze is echt geen rouwdouwer.'

Fortuin is in beroep gegaan, maar dat heeft niet geleid tot opschorting van de straf. Mulders wijst op jurisprudentie. Frits Wip van Rohda en Tjeerd de Jong van DKOD konden vorig jaar wel deelnemen aan de jaarlijkse lhappening doordat hun straffen hangende het beroep werden opgeschort. 'Een finale blijft toch het einde voor iedere korfballer. Ik heb met het Nederlands team een fantastische trip meegemaakt naar Azië en ook wedstrijden tegen België waren hoogtepunten, maar die finales slaan echt alles.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.