Een uithangbord bij Feyenoord

Ik speel niet graag op safe, zegt Ruud Gullit heden in het Volkskrant Magazine. Hij vertelt ook dat hij altijd het lef heeft gehad risico's te nemen en van koers te veranderen....

Dit is natuurlijk een hele domme opmerking van Ruud Gullit.

Je kunt er een hoop kanten mee op, met zo'n lijfspreuk. Je kunt er daadkracht mee voorwenden ('Ik hak de knopen wel even door') en het stelt je in staat al je daden te rechtvaardigen.

In 1994 bijvoorbeeld besloot Gullit vlak voor het vertrek van het Nederlands elftal naar Amerika af te zeggen voor het WK.

Dat was natuurlijk een hele foute, betreurenswaardige beslissing, maar het is zinloos hem dat voor de voeten te werpen, want je kunt volgens hem nu eenmaal beter een foute beslissing nemen dan helemaal geen beslissing.

Of het een goede lijfspreuk is voor een voetbaltrainer, een man die volgens mij beter g beslissing kan nemen dan een foute beslissing, als hij toch moet kiezen, betwijfel ik.

Een paar jaar geleden besloot Gullit, in zijn laatste dagen als manager van Newcastle United, spits/aanvoerder Alan Shearer terug te zetten naar het tweede elftal; definitief, want Shearer was opgebrand. Sindsdien scoorde hij in de Engelse Premiership 56 maal.

Een half jaar nadat Newcastle United Gullit had ontslagen, keek ik een paar dagen rond bij de club en in de stad, waarbij het opviel dat niemand, maar dan ook helemaal niemand een goed woord over had voor Gullit; voor Gullit de trainer, om precies te zijn.

Bijna iedereen vond hem een ouwehoer die maar wat aanrommelde, sympathiek, maar ongeschikt voor de baan. Een enkeling nam het hem hoogst kwalijk dat hij om de haverklap, vaak drie keer per week, terugkeerde naar Amsterdam. (Er was ook nog een verhaal over een serveerster in een pizzarestaurant.)

Wie in Engeland begint over 'sexy voetbal', wordt tegenwoordig keihard uitgelachen. Over Gullit de voetballer was daarentegen iedereen laaiend enthousiast. Het verschil gaf te denken. Onthoud dat Newcastle een soort Rotterdam is.

Ik vond Gullit als voetballer groots, als zanger waardeloos, als programmamaker redelijk, als NOS-commentator uitstekend, als aanvoerder van het Nederlands elftal voorbeeldig en als geerviewde voortreffelijk.

En hij is een geweldig, veelgeprezen uithangbord, net zoals het uithangbord van Barcelona, Frank Rijkaard, dat deze week de aanval opende op spelers die in het nachtleven aan hun gerief willen komen, in plaats van op het veld.

Een meer overtuigende demonstratie van onmacht van een voetbaltrainer is nauwelijks denkbaar, maar Rijkaard is dan ook in de eerste plaats een uithangbord, geen trainer. (De vraag waarom hij zulks in zijn periode als bondscoach nooit zei over de stappende Nederlandse internationals stik niet eens.)

Al veel eerder dan deze week zei een van de managers van Feyenoord, oud-speler Sjaak Troost, dat Gullit het ideale uithangbord voor de club zou zijn. Directeur Kesler van de KNVB stribbelde tegen omdat Gullit zo'n geschikt uitgangbord is voor de nationale jeugdploeg het jeugd-WK dat volgend jaar in Nederland wordt gehouden.

Uithangborden, ook wel boegbeelden genaamd, daar heb je goede en slechte van. Van Willem van Hanegem bijvoorbeeld is bekend dat hij als uithangbord ernstig tekort schiet. Van Hanegem h sponsors.

Goede uithangborden zijn juist h vriendelijk voor sponsors en bestuursleden en zich er zeer van bewust dat ze, als uithangbord, de club vertegenwoordigen. Het beste is natuurlijk om als uithangbord als trainer te excelleren, maar dat dubbeltalent is slechts weinigen gegeven.

Een goed uithangbord heeft grandeur, wat het mogelijk maakt spelers die anders niet zo zo snel voor de club zouden kiezen, over te halen een contract te tekenen. Met uithangborden kunnen verder deuren worden geopend, ook in het buitenland, die anders voor de club gesloten zouden blijven.

Naar zo'n uithangbord heeft Feyenoord-voorzitter Van den Herik gezocht. Gullit gaat Rotterdam cappuccino's leren drinken en met mozzarella belegde, lauwwarme ciabatta's leren eten. Eindelijk zal Feyenoord sexy, om niet te zeggen geil voetbal spelen.

Gullit zal van Feyenoord een hele blitse cultclub maken. De soapsterren en de cabaretiers keren Ajax massaal de rug toe en zelfs de altijd zo onbehouwen keeperstrainer Pim Doesburg zal, met gemanicuurde nagels, plotseling worden gesignaleerd in een schitterend Italiaans maatpak.

Alle provinciaalse trekjes zullen uit Rotterdam-Zuid verdwijnen, dankzij het Amsterdamse uithangbord. Wel is het natuurlijk te hopen dat er voor het uithangbord ook nog wat tijd overblijft om te bouwen aan een elftal dat eindelijk weer eens landskampioen wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden