Een typisch BAA-geval

Vandaag begint in Amsterdam de achttiende KunstRAI, waarop meer dan honderd galeries hun belangrijkste kunstenaars tonen. In het tweemaandelijkse tijdschrift Art-nl heeft de KunstRAI uiteraard een advertentie geplaatst....

Het is een merkwaardige rol voor een blad dat op het eerste gezicht ook een journalistieke indruk maakt. Art-nl wil een 'duidelijke gids' zijn in de 'fascinerende wereld van moderne kunst en vormgeving'. Daartoe richt het zijn aandacht op serieuze onderwerpen, van de geschiedenis van de portretfotografie tot het ontstaan van moderne kunstenaarskolonies. Tussen de artikelen bevindt zich een groot aantal rubrieken zoals 'Het atelier' en 'Gewikt en gewogen'.

Hoofdredacteur Frans Jeursen nam een aanzienlijk deel van het schrijfwerk op zich. Het hoofdartikel naar aanleiding van een Duitse tentoonstelling over de 'transformatie in de portretfotografie' komt van zijn hand, evenals een artikel over de tentoonstelling 'Art-Huis' in het Drentse Nieuw Roden en een reportage over de 'Brickbottom Art Association' in Boston.

Het zou allemaal niet zo erg zijn, als Frans Jeursen had kunnen schrijven. Tuttigheid is zijn sterkste troef. In de 'Brickbottom Art Association' ontmoet hij 'vreemde vogels, maar geen wereldvreemde types'. Een van hen is een 'typisch BAA-geval', de van oorsprong Japanse Masahi Harada. Deze alleskunstenaar 'bruist van energie en originaliteit'. Zo maakt hij schilderingen terwijl hij in de sneeuw of op het ijs staat, alleen is het vervelend dat 'de tijd zijn plannetjes in de war schopt'.

Vervolgens beschrijft Jeursen in de rubriek 'De kunstkoper' hoe beeldhouwer Marianne Houtkamp in Afrika geobsedeerd raakte door de Masaï en de Wodaabe. Houtkamp besloot een schaakspel te maken waarin deze twee stammen tegenover elkaar staan, volgens Jeursen 'op de meest vreedzame en sportieve wijze die je je kunt voorstellen. (. . .) Zo kom je met dit schaakspel uit op het kruispunt van denken en kunst, terwijl je tegelijk iets meeneemt van de sfeer en cultuur van het zwarte continent.'

Gelukkig zijn niet alle stukken zo onnozel. Het artikel van Hilde de Haan en Ids Haagsma over de vorig jaar overleden Friese architect Abe Bonnema is misschien wat kort, maar weet wel te enthousiasmeren. Zo ook de reportage over AVL-ville, het atelier van Joep van Lieshout waar de politie recent nog langsging op zoek naar wapens. Lies Holtrop verwijt Van Lieshout een 'overmatig ego', een 'dubbele agenda' en noemt AVL-ville een 'broedplaats met slechts één kip op de eieren. Want het lijkt Joep van Lieshout eigenlijk alleen om macht te gaan.' Het is een onverwacht kritisch geluid voor Art-nl.

De tweede helft van Art-nl is geheel gevuld met een overzicht van actuele exposities, grotendeels opgebouwd uit 'publireportages'. Het klinkt interessant, maar in feite is het niet veel meer dan een reeks fraai geïllustreerde persberichten van galeries en musea. Waarna nog meer pagina's volgen onder de noemer 'kunstenaars exposeren'. Wie anders?

Art-nl is een glossy voor de salontafel van een galerie. Veel plaatjes, heel veel advertenties en bovenal weinig tekst die mogelijke kopers zal afleiden. Totaal overbodig voor wie geen boodschap heeft aan de hedendaagse verwarring van kunst en economie, maar op de KunstRAI zal Art-nl niet misstaan

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden