Een treinrit met mankementen

De treinen van de NS willen ook buiten de spits wel eens vertraging oplopen. Zo kan het gebeuren dat je ruim een uur doorbrengt in een trage, onwillige wagon om dan vijf minuten na aanvang via het regiehok nog net de voorstelling van De Rotterdamse Dansgroep binnen te sneaken, die...

En jawel, daar beland je midden in een geluidsdecor van voorbijrazende, piepende en remmendetreinen. Mechanische klanken van staal op staal waarmee Raymond Esterhuizen (32) zijn choreografie Indigo Trance Orbiting de sfeer van een niemandsland verleent. In die ambiance vliegen zeven dansers in zwarte catsuits spot in, spot uit, soms geklusterd, soms op een horizontale lijn, soms diagonaal. Bij aanvang licht één rode lichtbundel op, direct daarna vier witte, een beeld dat aan het slot (netjes) terugkeert.

De andere delen van deze eerste choreografie die Esterhuizen maakt buiten de jaarlijkse workshop, kenmerken zich door overactieve dansers. Een steeds van kleur verschietend lichtbeeld dwingt hen telkens andere figuraties aan te nemen. Daarbij maakt Esterhuizen de klassieke fout te veel te willen, maar hij toont wel een goed ontwikkeld gevoel voor dynamiek, sfeer, beweging en ruimtegebruik. Je waant je dertig minuten op een futuristisch rangeerterrein.

Ook bij gastchoreograaf Bruno Listopad (24) horen we een trein vertrekken. Danser Benjamin Petitjean voert al pratend Listopads kenmerkende bewegingen uit: omklappende polsen, delen van benen die mee worden gesleurd, een zachte val op de knieën. Onderwijl beschrijft hij de motoriek die hij later toepast op zijn vrouwelijke partner: 'I drop her arm. I pull her back.'

Listopads taal is en blijft fascinerend, of hij nu een stuk maakt voor zichzelf, Dansgroep Krisztina de Châtel of De Rotterdamse Dansgroep. Wel gaat de gekte van het begin er een beetje van af. Een paar gekke invallen zijn welkom. Nanine Linning (22) herneemt haar stijlvolle, elegante, naar het eind iets te voorspelbare solo voor Caroline Harder op muziek van Arvo Pärt. En danser Kory Perigo (29) presenteert tenslotte een kwartet op muziek van de Rolling Stones. You Can't Always Get What You Want zingt Mick Jagger. Dat gaat zeker op voor dit plak- en knipwerk: de structuur is stroef, de naden zijn zichtbaar en de drive komt maar niet op gang. Een trein 'en route' maar wel met mankementen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden