Een tent op drie minuten lopen

Natuurlijk hebben ze gerookte eendeborst. Maar er is ook, op afroep, vergaderruimte. Kinderhappen? Geen punt. Alles is mogelijk bij BraZZerie Abrona in Leidsche Rijn....

Het echtpaar Schmitz is fris terug van vakantie. Was reuzeleuk, daar niet van, maar verdraaid, wel hét evenement gemist in de vinexwijk waar nooit iets gebeurt. Vandaar dat de Schmitzen een dag na de openstelling van het eerste restaurant in Leidsche Rijn hun neus om de hoek steken. 'Kunnen wij hier al wat drinken?' Dat kan.

Ze kunnen hun geluk niet op vanachter de appelpunt, als de menukaart van 'BraZZerie' Abrona is gespeld. Ossehaascarpaccio? Salade van gerookte eendenborst? Ja, dáár kunnen ze wat mee. Toch net even anders dan het frietje joppiesaus van Snackbar De Halte, de dichtstbijzijnde eettent tot nu toe, een eindje richting De Meern.

Maar over dat voorheen nog nijpende gebrek aan horeca hoor je de familie Schmitz verder niet klagen. 'Wij wisten waar we aan toe waren, we hadden bij het informatiekantoor Leidsche Rijn al gehoord dat hier níets te doen zou zijn. Maar er was wel een dokter, en ook een tandarts. En wat is nou belangrijker?' Als de 'hectische' Utrechtse wijk Pijlsweerd maar ontvlucht kon worden. Want daar is de problematiek van een heel andere aard, zegt meneer Schmitz ernstig.

Restaurant Abrona is niet te missen, al weet de pakjesbezorger van Leidsche Rijn nog van niets - 'Een restaurant? Hier? Ha ha!' Zoek het ontdeugende rieten puntdak in de geometrie van platte blokken waar de vinexbouwer bij lijkt te zweren. Ontmoet onder dat dak commercieel manager Jeanet te Vermeul. Die iedere gast een persoonlijk welkom heet, en daarna aan een elegant sigaartje zuigt.

Een jaar duurde de renovatie van boerderij Nyevelt, maar nu is het echt gedaan. Al klinkt vanuit de keuken geen garde maar een woedende klopboor. Storinkje met een friteuse.

Vijf tafels lunch- en dinergasten was de score van dag één. Niet de bestorming die je zou verwachten, maar dat was nou net de bedoeling, zegt Vermeul. 'We hebben nog niet geadverteerd. Eerst zien of het vanzelf gaat lopen. We willen een beetje indraaien.' Dat is prettig voor het personeel van Abrona: verstandelijk gehandicapten die onder begeleiding worden klaargestoomd voor een vakdiploma, en het echte werk.

Een week eerder was het al buurtdag bij de brasserie met idealistische inslag. Voor bewoners van de Haarlerberg en omgeving. Vermeul: 'Dat was gezellig. Een buurtfeestje. Net of ze op visite kwamen, een bloemetje erbij. . .' De buurt was uitgenodigd omdat Abrona een dialoog wil met de wijk. 'Meegroeien', noemt Vermeul dat. 'We kunnen wel van alles bedenken, maar we zitten aan de rand van een woonwijk, en willen de buren te vriend houden.'

En van ze leren. Vroeg iemand: 'Kunnen wij hier met drie buurmannen veertig worden?' Ja, dat kon wel volgens Vermeul, al moest de brasserie geen partycentrum worden. Maar voor de rest ligt alles open. Komen er zakenlui, dan voorziet het restaurant in een instant vergadergedeelte. Komen kinderen mee-eten, dan gaat de kok zich beraden op kinderhappen. In een speelhoek was al voorzien, want daar kom je niet onderuit in het Leidsche Rijn van jong geluk. 'We hebben getwijfeld over een ballenbak. Maar houden het even bij kleurboeken.'

Die kinderhoek werd door de opgetrommelde buurt hoog gewaardeerd. Evenals de inrichting van het eetgedeelte. 'Strak, maar huiselijk en authentiek', volgens de manager. De Leidsche Rijners waren ronduit verbaasd over die klare lijn. Het ontbreken van koperen keteldecoraties. De betonnen stalvloer. De stalen bar. 'De gemiddelde leeftijd hier is vrij laag. Dus houden we het modern.' Die Leidsche Rijner houdt ook wel van betaalbaar, moet Vermeul hebben gedacht. 'We hebben een driegangenmenu voor 18,50 euro.' Want de Leidsche Rijn, dat is 'van alle rangen en standen wat'. Dat zie je aan de prijzen van de huizen. 'Als het hier straks volloopt met tweeverdieners die geen zin hebben om te koken, dan komen wij ook gewoon met een dagschotel.' En als de opgeschoten jeugd van het pal naast de boerderij gelegen Leidsche Rijn College een tussenuur komt stukslaan, met een mannetje of tien? Ja, dan wordt er cola geschonken. Want Vermeul gelooft in communicatie, niet in overlast.

Nu kent de wijk dat sowieso niet: rottige scooterjeugd, hangplekellende. Dus als ineens drie knaapjes van twaalf de brasserie komen binnenwandelen, vraagt Vermeul of ze een pepermuntje willen. 'Lief hè? Zo gaat dat nou hier.' Het kleinkind dat met opa en al de trap richting zolder neemt, wordt minder gewaardeerd. 'Eh. . . nee meneer, u gaat naar de technische ruimte. Maar neem gerust een kijkje in de serre.' Bij die trap moet nog een touwtje komen, schiet Vermeul te binnen.

Op de parkeerplaats voor het college staat Sandra Alberts drie kleintjes uit de kinderzitjes van haar auto te plukken. Ze woont al een jaar in Leidsche Rijn, vindt dat 'als echte stadse' overigens heel relaxed, maar dat er nu eindelijk een restaurant is. . . 'dat is dus fantastisch hè. Daar gaan wij dus heen.' Er werd natuurlijk weleens feestelijk gegeten, in De Meern, of toch maar weer naar Utrecht. Maar dat er ineens een tent op drie minuten lopen zit, dat biedt perspectieven. Ook fijn: 'Ze werken met verstandelijk gehandicapten. Het is goed als onze kinderen daar mee leren omgaan.'

Minpuntje wil Alberts wel graag vermeld zien. 'Ik heb begrepen dat het restaurant tot 21 uur open is.'

Hoeft ze eens niet te rijden, kan ze nog niet doorzakken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden