Een stapel plaatjes is ook heel geschikt om mee te leren programmeren

Beeld de Volkskrant

Moeten kinderen leren programmeren? Daarop geef ik aan het eind van deze column antwoord. Eerst wil ik het hebben over iets dat kinderen helemaal niet moeten, maar onvermijdelijk tóch doen: plaatjes sparen van de Albert Heijn. Verscheen er eerder dit jaar al een boek met 160 ruimteplaatjes van André Kuipers, nu kunnen kinderen in evenveel plaatjes de wondere wereld ontdekken met Freek Vonk.

Ik schreef eerder al over hoe hopeloos deze spaaracties zijn: om een boek met 160 kaartjes te verzamelen (zonder ruilen) zijn er gemiddeld 908 kaartjes nodig. Geen wonder dat ons huis inmiddels weer vol ligt met dubbelen, want mijn zoon doet zoals altijd enthousiast mee aan de spaaractie.

Het is grappig om te zien hoe hij zich de laatste jaren ontwikkeld heeft. Bij de eerste Freek Vonk-spaaractie kon hij nog niet lezen. Om de plaatjes op de juiste plek in zijn verzamelalbum te krijgen, zocht hij eerst op kleur de juiste pagina (elke serie heeft een eigen kleur). Vervolgens vergeleek hij moeizaam bij elke omschrijving of daar hetzelfde stond als op zijn plaatje. Vorig jaar kon hij goed genoeg lezen om razendsnel de plaatjes op de juiste plek te leggen.

Dit jaar is er een nieuwe ontwikkeling: hij legt zijn dubbelen op volgorde, zodat hij makkelijker kan ruilen met vrienden. Ik keek met veel plezier toe hoe hij zijn verzameling plaatjes zat te sorteren. Eerst ging hij alle plaatjes na om te kijken of hij nummer één had. Vervolgens ging hij op zoek naar nummer twee. Het duurde niet lang voor hij besefte dat dit niet echt een handige methode was.

Toen begon hij de plaatjes in stapeltjes met dezelfde kleur te sorteren. Vervolgens sorteerde hij elk stapeltje apart. Dat deed hij eerst door steeds twee plaatjes te pakken en ze om te wisselen als dat nodig was. Even later zag ik hem een halfgesorteerd stapeltje pakken en de overgebleven plaatjes er één voor één op de juiste plek tussen steken. Een volgende dag zag ik hoe hij een stapel in twee helften verdeelde, die elk sorteerde en vervolgens de helften handig in elkaar schoof.

Het was alsof ik weer in de collegebanken zat bij informatica waar het ene na het andere sorteeralgoritme voorbij kwam. Al rekende mijn zoon niet uit wat er gebeurde als de plaatjes op de slechtst mogelijke volgorde lagen en deed hij ook geen analyse van hoe zijn sorteermethoden zich zouden gedragen bij oneindig veel plaatjes, hij zocht duidelijk naar een efficiënte methode.

Het zou me niets verbazen als hij volgend jaar een systeem bedenkt waarmee zijn vrienden het beste de kaartjes kunnen ruilen. En dan ligt het in de lijn der verwachting dat ze het jaar daarna samen een quantumcomputer bouwen om zo'n systeem door te rekenen voor heel Nederland.

Om terug te komen op de vraag of kinderen moeten leren programmeren: dat lijkt me een heel goed idee. Maar het is een misverstand dat ze dat op een computer moeten doen. Een stapel plaatjes is ook heel geschikt om mee te leren programmeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden