Een standbeeld op een minderwaardigheidscomplex

In de trein met een stripboek op schoot, dat laat je in Nederland wel uit je hoofd.

Beeld anp

Misschien moet je stripboeken niet bekronen op de dag van de Oscars. Dat Milan Hulsings verstripte versie van Harry Mulisch' roman De Aanslag werd uitgeroepen tot Album van het jaar 'en eigenlijk van vele jaren', haalde maandag welgeteld één krant.

Aan het lyrische beginsel van de roman voegde Hulsing zijn picturale lyriek toe, en Hulsing tilde zo het origineel op, zei de jury. Toe maar.

Een roman verstrippen is de kunst van het weglaten, zei Hulsing, wiens interpretatie opvalt door verrassend kleurgebruik: sepiabruin, rood en schemerblauw overheersen het oorlogsverhaal.

Het gebeurde zondag op 'De nieuwe stripdagen', een beurs voor liefhebbers en verzamelaars. Nieuw was de locatie, in Rijswijk: een voormalige broodfabriek op een troosteloos en verlaten kantoorcomplex, waar tevens de neuzelbeurs en de Indiabeurs plaatsvonden.

In die hal blijkt de wereld diverser dan ooit. De strip is nog altijd het domein van Sjors en Sjimmie, Kuifje en Jan, Jans en de kinderen. Er is de nostalgie van Paulus de Boskabouter en Ollie B. Bommel, en natuurlijk ontluikt ook hier de graphic novel als genre.

Naast de zonnige kinderwereld straalt het duister van obscure gothic met veel wulps naakt, beschenen door dreigend hellevuur en omringd door grommende panters. Een vleugje porno ligt continu op de loer. De liefhebbers zijn nerdy types, grotendeels mannen van middelbare leeftijd, met baard, bril en buikje.

Goed volk.

De strip is onzichtbaar in Nederland, klaagde directeur Ton Schuringa zondag. In boekwinkels of supermarkten kom je stripalbums maar beperkt tegen. Je ziet niet snel een volwassene in de trein een stripalbum lezen. Dat is in België en Frankrijk wel anders. De oorzaak, volgens Schuringa: de stripcultuur in Nederland draagt de sporen van het vooroorlogse tijdperk. Toen waren strips iets voor jongens. En ze waren slecht voor je ogen. Geërfd calvinisme, waarin masturberen slecht was voor je rug.

Strips worden al jaren besproken in kranten. Maar recensenten 'pakken al jaren de verkeerde boekjes uit het aanbod', klaagde Fokke en Sukke-tekenaar Jean-Marc van Tol onlangs in de Volkskrant.

De strip onzichtbaar? Een paar kilometer van de Broodfabriek staat sinds kort een standbeeld van Haagse Harry. Zijn verrijzenis haalde vele media.

De Hagenees leunt al sinds Koot & Bie en Harrie Jekkers op zijn aanstekelijke accent. Haagse Harry voltooide de emancipatie met verve, dankzij geestelijk vader Marnix Rueb. 'Uìt me laatste bundel 'Ut Plèn bè nach' ut erautiese gedich: Kankâhhoeâh'.

Mooi is het beeld niet. De stenen pop is meer Disneyland dan standbeeld. De hondendrol naast Harry's voet verwijst op z'n best naar Wim T. Schippers.

Het is dan ook niet zozeer een ode aan de strip, maar een monument voor de 'gewaune' Hagenees, zoals hofnar Sjaak Bral het uitdrukte. Een standbeeld op een minderwaardigheidscomplex.

Verder gaat alles goed met de strip in Nederland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden