Column

Een solorit van 234 kilometer

De Fransman Thierry Marie (C) komt over de finish tijdens een etappe van de Tour de France in 1992 (niet de rit die in de column besproken wordt).Beeld afp

Er zijn niet veel renners die kunnen zeggen een mono solo te hebben gereden van 234 kilometer. Het was in 1991, in Le Havre, de havenstad met kopstation. Dat draagt iets tragisch in zich, maar op die dag juichte heel Frankrijk.

Thierry Marie, een jonge speelvogel met extreem lichtblauwe ogen en oerkracht in een sterk lijf won de etappe en de wielerwereld maakte een diepe buiging: bravo.

Na 25 kilometer verliet hij solo het peloton, alle anderen wezen op hun voorhoofd, maar Marie trapte door alle pijnen heen die bestonden. In Le Havre klapte heel Frankrijk hem toe: kleine, blonde held. Hij was een futurist binnen het peloton en bedacht allerlei technische trucs aan zijn fiets. Boven alles was hij een charmeur, een versierder en een pretmaker die soms trompet speelde als de etappe saai verliep.

Hij kwam uit een petit dorpje in Normandië, Benouville, waar de bekende zanger Gérard Lenorman zijn buurman was.

Lenorman bracht Frankrijk chansons als Voici les clefs en La Ballade des gens heureux. Marie zong ze tijdens zijn ultra-solo op momenten dat hij zich verveelde. Hij vond de sleutel tot succes (aanvallen) en maakte ons allen blij. Via een waanzinnige ballade van 234 kilometer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden