Een slimme jonge Chinees wordt partijlid

Veel Chinese jongeren hebben geen boodschap aan de saaie doctrines van de partij, maar ze denken dat het lidmaatschap goed staat op hun cv....

Er heerst een geanimeerd geroezemoes in de entree van het Museum van het Eerste Nationale Congres van de Communistische Partij in Xintiandi, een trendy uitgaanswijkje in het hart van de stad. Een groep studenten poseert voor een rood kunstwerk dat de muur siert. Er wordt gelachen, de ene na de andere digitale camera legt het tafereel vast.

Het Partijmuseum, toegangsprijs dertig cent, is een verplicht nummer voor iedereen in Shanghai en omstreken die lid van de CCP wil worden. Een bezoek aan deze prominente Red Tourism Spot vormt onderdeel van het uitgebreide toelatingsritueel dat jonge partijleden-in-spe moeten doorlopen.

Het is anno 2005 de welvarende toekomst die voor veel jonge, goed opgeleide Chinezen de reden is het lidmaatschap van de CCP aan te vragen. Neem Wang Qiang. Ze is als 23-jarige studente aan een van de grote universiteiten van Shanghai met een gezelschap universitaire partijleden-in spe naar het museum gekomen.

Wang c.s. voldoen niet aan het clichébeeld van het Chinese partijlid. Is de doorsnee CCP’er vanouds een stijve man of vrouw in donkerbruine terlenka-kledij van matige snit, dan maakt de partij met haar nieuwe lichting een smaakvolle stap voorwaarts. Dit zijn China’s welvarende twintigers, leden van de nieuwe middenklasse, met trendy mobieltjes, kleurige kleren en hoge verwachtingen van het leven.

Wat lokt ze naar de CCP? Qiang moet lachen om de vraag. ‘Het is voor mij soms ook verwarrend. Op school vond ik het vreselijk, die verplichte lessen over het communisme, die slogans die je moest leren. Kregen we een les over Marx en markt, maar dan leggen ze je niet uit wat het nou precies is, kapitalisme. Wat er goed aan is, en wat slecht. Als je dat vroeg, zei de leraar ‘leer nu maar uit je hoofd wat er in het boek staat, en dreun het op tijdens het examen, dan ga je over’. Na het examen heb ik die boeken verbrand, zo blij was ik dat ik er van af was.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden