Een sjaal om mee gezien te worden

Cor van Essen wordt te vaak niet gezien op de fiets. Mooie kans om aan de slag te gaan met EL Wire.

Beeld Cor van Essen

Zelfs met voor- en achterlicht, een felblauwe jas, en mijn bijna twee meter word ik in het verkeer soms niet gezien. Gelukkig nooit te laat, maar de schrik zit er goed in als een automobilist net bedenkt gas te geven als je voorbij fietst op de rotonde.

Meer zichtbaarheid op de fiets dus. Nog meer licht op mijn fiets lijkt me niet zinnig. Wat hoger valt misschien beter op. In deze tijd van het jaar draag ik altijd een sjaal, dus dat is een goede plek om licht uit te laten komen.

Dit is een mooie kans om een product te testen dat ik al een aantal keer voorbij heb zien komen op het internet: EL Wire. De EL staat voor elektroluminiscentie. Dit is een draad die licht geeft als er stroom doorheen loopt. Het ziet eruit als een felgekleurde plastic draad van een paar millimeter dik en is redelijk flexibel. Het geeft niet als een sliert kerstlichtjes licht, maar schijnt van het begin tot het eind overal even fel.

De draad werkt - in het kort - door middel van een koperdraad die omwikkeld is met fosfor en daar omheen weer koperdraad. Het fosfor zendt licht uit als de spanning snel wordt gewisseld. De plastic buitenkant dient als bescherming, maar bepaalt soms ook de kleur licht. De spanning wordt geleverd door twee AA-batterijen. Bijgeleverd zat een batterijhouder met een schakelaar waarmee je het licht kunt aanzetten of laten knipperen.

Om de draad op mijn sjaal te bevestigen heb ik doorzichtig nylondraad gebruikt. Ik heb er voor gekozen de draad een keer heen en terug te laten lopen aan dezelfde zijde. Hij is aan één zijde bevestigd zodat wanneer ik de sjaal draag het licht van me af schijnt en er ook geen prikkende knoopjes in m'n gezicht komen. In de lengte vastmaken was beter dan in de breedte, omdat er zo wat meer rek in de sjaal blijft.

De EL Wire die ik gekocht heb is 3 meter lang en ik kan vertellen dat het een heel werk is om dat eind vast te naaien met de hand. Ik heb de draad in etappes vastgemaakt met simpele steken, en om de 10 centimeter een knoop gelegd om schuiven van de draad te voorkomen.

Twee avonden flink doorwerken en mijn sjaal was klaar. Op de fiets merk ik verder niet veel van mijn nieuwe sjaal. De batterijhouder zit met een clip aan mijn trui vast en weegt niet te veel, het licht schijnt van me af. Iedereen die de sjaal van dichtbij ziet is onder de indruk. Helaas zijn medeweggebruikers daarentegen nog steeds meer met zichzelf bezig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden