INTERVIEW

'Een script is een bouwerk; als je één steentje verlegt, heeft dat vele consequenties'

Het Nederlands Film Festival in Utrecht wordt geopend met het rauwe Bloedlink, een formulethriller. En een remake. Dat kwam niet eerder voor in de geschiedenis van het festival. Regisseur Joram Lürsen legt uit waarom hij zelf toe was aan een thriller.

Tygo Gernandt, Sarah Chronis en Marwan Kenzari. Beeld de Volkskrant

Zeg 'Nederlandse thriller' en de gemiddelde bioscoophouder wrijft zich in de handen. Saskia Noort-stempel erop, beetje literair, niet te donker of complex, vol welgestelde personages en overspel, uitje met vriendinnen, lady's night: kassa.

Zo'n film is Bloedlink dus níét, zegt regisseur Joram Lürsen (51). 'Ik heb zelf weinig met vrouwenthrillers, maar die worden ook niet voor mij gemaakt, dus het is flauw erop af te geven. Ik wilde iets rauws. Zeker geen mannenthriller, maar wel wat harder, steviger.'

Remake

In de openingsfilm vanhet Nederlands Film Festival zien we twee mannen (Marwan Kenzari en Tygo Gernandt) methodisch en zwijgend een jonge blonde vrouw (Sarah Chronis) ontvoeren, uitkleden en weer aankleden (joggingpak) en aan bed ketenen. Weerloos ligt ze daar, met zo'n sm-bal in haar mond. Maar die machtsverhouding zal nog zwenken in de compacte thriller die zich grotendeels afspeelt in de beperkte ruimte van een afbraakflat.

De film is een remake van de Britse misdaadfilm The Disappearance of Alice Creed (2009, vier sterren in de Volkskrant).

Lürsen: 'Ik heb wel zitten twijfelen: een remake, is dat chic?' De regisseur (Vuurzee, Alles is liefde, Alles is familie) was al een poosje aan het schaven aan script-ideeën voor een thriller, samen met zijn scenarist Frank Ketelaar (Vuurzee, Overspel). 'De thriller is een van de lastigste genres: de beste worden voortgestuwd door plotwendingen én de aard van de personages. Het gaat erom dat je die wendingen niet ziet aankomen, terwijl ze voor je gevoel wel kloppen.'

Het Britse origineel diende aanvankelijk als een studie, als een van de vele voorbeelden. Zo moest de film ongeveer zijn: met weinig personages, nog minder locaties en te maken voor om en nabij de 2 miljoen euro.

Lürsen: 'Toen ontdekte producent Frans van Gestel dat de rechten vrij makkelijk te verkrijgen waren. En er viel voor ons ook iets te winnen aan de dingen die wij in het origineel zwakker vonden. Een script is een bouwwerk; als je één steentje verlegt, heeft dat vele consequenties en zo maak je van een remake uiteindelijk toch je eigen film.'

Sarah Chronis in Bloedlink. Beeld de Volkskrant

Genreonderzoek

Als Bloedlink het, op zijn minst, redelijk doet in de bioscoop, willen Lürsen, Ketelaar (die het script bewerkte) en Van Gestel nog twee of drie thrillers van de grond tillen. 'Als je er eenmaal een hebt gemaakt, krijg je makkelijker steun van het Filmfonds. Dat denkt dan: o ja, hij heeft het al eerder gedaan. Na Alles is liefde zei iedereen: 'Waarom ga je niet door met die personages?' Maar dan doe ik toch liever iets nieuws. Uiteindelijk had de film die erna kwam, Alles is familie, om marketingtechnische redenen dan wel 'Alles is' in de titel, maar het is echt een ander soort komedie. 'Met Bloedlink ga ik weer een nieuw pad op, het is voor mij een soort genreonderzoek, een proef.

Bij eerdere films werkte Lürsen meestal met ensemblecasts, waarbij de acteurs ongeveer gelijkwaardige rollen hebben. Lürsen: 'Die acteurs komen en gaan, dat regisseert anders. Marwan en Tygo zijn intense jongens. Tygo neemt een filmverhaal mee naar huis. Die kan 's ochtends helemaal down op de set aankomen: 'O man, ik heb niet geslapen.' Marwan is opgewekter, meer zoekend in zijn spel. Als we klaar zijn, kan hij je aankijken, zo van: het was niet goed hè? Die blijft zoeken, uitproberen, variëren. Terwijl, als je tegen Tygo zegt: 'Probeer dit eens', dan zegt hij eerst: 'Nee, dat klopt niet bij mijn personage.' Tygo heeft alles uitgedacht en minutieus voorbereid. Ook hoe hij, zeg maar, een kamer binnenloopt.

'Dan moet je hemel en aarde bewegen om hem om te praten. Het werd soms conflictueus. We gingen niet rollend over straat hoor, maar ik vond het heftig, in zo'n kleine ruimte, met een meisje vastgebonden op bed. 's Avonds denk je toch: jee, wonderlijk vak, dit.'

Marwan Kenzari in Bloedlink. Beeld de Volkskrant

Gelijkwaardiger bloot

Bloedlink gaat af en toe verder dan het Britse origineel. 'Eerlijk gezegd heb ik 'm maar één keer gezien, nog voor ik wist dat we een remake gingen maken. Het viel me op dat het meisje ver ging in haar naaktheid, ze ligt zo tien minuten op bed. Maar als een van de ontvoerders bloot was, zag je geen piemel, niks. Dat kun je chic noemen, maar ik vond het wat flauw.' Het bloot in de film kon gelijkwaardiger, vond Lürsen. 'Dat past ook beter bij deze tijd en bij Nederland. Ik ben er verder niet zo van, kijk mijn oeuvre er maar op na. Dat meisje wordt aan het begin van de film, als ze op bed ligt, toch een seksobject voor de kijker. Dat monteer je ook zo, je speelt met de spanning: mijn God wat gaan ze doen?'

De acteurs deden niet moeilijk over naakt zijn. 'Grappig: je ziet de piemel van Marwan even van links naar rechts zwabberen, omdat zijn personage zich omdraait, en het eerste wat iemand van de distributiemaatschappij dan zegt, is: 'Die piemel, kan die eruit?' Natuurlijk kán dat, maar waarom, dat is toch flauw? Zo'n shot is niet pornografisch, maar terloops gefilmd, ongepolijst. Maar ik vond wel geestig om Marwan zijn sokken aan te laten houden, voor het beeld.'

Bloedlink, première 24/9, 18.30 uur, City 1; daarna nog acht keer te zien.

Joram Lürsen. Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.