Een 'School for millennials' voor de rusteloze generatie

Margriet Oostveen in Amsterdam

De rusteloze generatie probeert te kalmeren.

De 'School for Millennials' geeft een les met de titel 'Shine bright like a diamond'. De voertaal is Engels, de locatie is een Amsterdams kantoor van WeWork, een bezienswaardigheid op zich. Om er binnen te komen moet je op een iPad je naam intikken, waarna de iPad 'Smile!' eist en een foto maakt. Ik probeer wat er gebeurt wanneer je niet lacht: de foto moet dan opnieuw.

WeWork verhuurt wereldwijd flexwerkplekken vanaf 100 euro per maand. Glimlachend als alle anderen beland ik in een smaakvol vormgegeven doolhof van glazen miniaquaria, waarin honderden millennials zonder vast contract toch focus, ernst, professionaliteit en optimisme zitten uit te stralen. Hier kunnen ze met anderen lunchen. Originele visitekaartjes uitwisselen. Zich deel voelen van een door WeWork geregisseerde 'community', omdat hun eigenlijke werkgever ze niet in dienst neemt. Hier zijn ze misschien wat minder wanhopig.

WeWork verhuurt op de Weesperstraat 1.000 werkplekken aan een internationaal gezelschap, dus cursisten genoeg voor Wing Yan Man (30), die de School for Millenials bedacht, en als een preventieve cursus tegen burn-out wil verkopen aan bedrijven. Alles doet Amerikaans aan, met veel peptalk en can do ('practical skills to apply effective immediately').

Wings ouders werkten zich uit de naad in hun Chinese restaurant in Beekbergen, zodat Wing en haar broers konden studeren. Wing praat in het tempo waarin ze hoog is opgeleid en carrière maakte: gymnasium, studie civiele techniek, stage van een half jaar in Tokio, een internationaal congres gepresenteerd, prijs gewonnen. Stage in Noorwegen, offshore. Uitstekende baan bij IBM, een nog betere baan bij IBM. En toen een burn-out op haar achtentwintigste.

Cursus 'Shine bright like a diamond'

Haar ouders zeiden tot haar stomme verbazing: 'Meid, doe jij maar eens rustig aan.' Achteraf zag Wing het wel: 'Niet mijn ouders hadden me onder druk gezet, dat deed ik zelf.' Dat ze bij civiele techniek maar één van vijf vrouwen op tachtig mannen was, legde de lat nog hoger. En daarnaast - ze weifelt nu: 'Het klinkt raar om het hardop te zeggen maar ik blijf toch zeg maar allochtoon. Alsof je een schande voor je hele ras bent als je niet werkt.'

Wing onderzocht wat ze dan wél was, als ze niet werkte. Ze bleek goed in 'soft skills'. Wing nam een coach en ontdekte dat ze haar eigen ervaring met burn-out 'best eens in de markt zou kunnen zetten'.

Niet om oneerbiedig te zijn, zeg ik, maar het lijkt soms wel alsof iedereen die zich laat coachen vervolgens zelf coach wordt. Nog even en dit land wordt bevolkt door louter coaches, terwijl jij nota bene civiele techniek begrijpt! Wing lacht hard, alle begrip hoor: 'Toch vind ik het interessanter te bedenken hoe mensen een betere versie van zichzelf kunnen worden.'

Babette. De cursisten maken een tijdschrift over zichzelf

Nóg beter in jezelf worden, daar is onder millennials behoefte aan. Iets wat ik moeizaam begrijp, maar ik ben dan ook van de verloren Generatie X. Wij gingen naar school toen we bang waren dat ergens een atoombom zou vallen - dus waarom zou je. Wij kwamen van school tijdens gierende werkloosheid. En we probeerden volwassen te worden toen op alle muren 'No Future' stond gekalkt. Huizen waren er evenmin, wel een veel hogere hypotheekrente. Dit liever niet tegen millennials zeggen, vaak voelen ze zich dan niet meer serieus genomen.

De cursisten van vandaag zijn Sofian uit Frankrijk, die in WeWork voor onlineveilingplatform Catawiki werkt. Taraq, eigenaar van de mooie lunchroom Water en Brood, aan de overkant. Beata uit Polen, ook Catawiki. Duitse Eva, 'headhunter'. Francis uit Guatemala, die biologische groente importeert. Elize uit Bilthoven, 'community manager voor een bedrijf dat theaterinterventies doet'. Hongaarse Gergo, student psychologie. En Amsterdamse Babette. Zij werkt bij een evenementenbedrijf maar wil eigenlijk yogalerares worden.

Wing Yan Man bedacht de 'School for Millennials'

In de les maakt iedereen een tijdschrift over zichzelf. Ik vraag de groep wat moeilijk is voor millennials. Zij, verbluffend in koor: 'That we are not that special anymore.'

Waarom toch die behoefte om altijd maar speciáál te zijn? 'Omdat jullie altijd zeiden dat we het waren!' Pats, dat was Taraq. Maar zou het kunnen, vraag ik, dat millennials zichzélf ook graag speciaal vinden? Net als overigens iedere generatie voor hen?

Nee, dat denken ze niet. Zij zijn toch - eh - ánders.

Wing zegt: 'Ik denk het wel. Wij begrepen internet beter dan onze ouders en toen dachten we dat we in álles beter zouden worden. Maar dat ís niet zo. We kunnen nog steeds niet voor onszelf zorgen.'

Gun het wat tijd, zeg ik, je kunt al zo veel wel. Wing: 'Maar in ons leven kan alles nú.'

Reageren? m.oostveen@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.