Een Sacre voor beginners

Het is de droom van menig choreograaf: de creatie van een nieuw dansstuk op de uitdagende muziek van Stravinsky’s beroemde Le Sacre du Printemps (1913). Een wens én een opgave: ontstijg maar eens voorgangers die geschiedenis schreven met hun interpretatie van Stravinsky’s complexe ritmes. Bianca van Dillen (58), in de jaren zeventig een van de roergangers binnen de Nederlandse moderne dans, treedt nu naar buiten met háár Sacre.

Het tekent haar drang tot vernieuwing dat ze op latere leeftijd niet te beroerd is de door haar beoefende abstracte dans in te ruilen voor een verhalende aanpak, omdat de structuur van de Sacre daartoe dwingt. Haar onervarenheid met anekdotiek is echter wel sterk voelbaar: het resultaat is een soort Sacre voor beginners, niet slecht, niet opvallend.

Bij Van Dillen komt de uitverkoren maagd – een jong en onschuldig ogende Marcela Giesche – tot wasdom door zich te meten aan haar omgeving. Ze wordt week als was in de armen van de oudere danser John Taylor. Ze volgt een geëmancipeerd pad, uitgestippeld door de meer ervaren Hilary Blake Firestone (die gearticuleerder danst dan haar drie seksegenoten). En ze laat haar opkrullende tenen filmen door cameraman Erwan van Buuren. De close-ups verschijnen op het halfhoge, ommuurde witte wanddoek, maar voegen weinig toe.

Ook de projectie van esthetische natuurfoto’s van ontwortelde bomen biedt slechts een venster naar buiten om de Sacre als lenteoffer te onderstrepen. Waar in de choreografie vooral een stoer mannenduet eruit springt, tussen Taylor en zijn verlegen leerling Renee Vrielink, is het de livevertolking op twee vleugels, door Gerard Bouwhuis en Cees van Zeeland, die het half uur van pittige accenten voorziet.

Dit pianoduo vormt ook de spil van het eerste deel Oak van deze combinatievoorstelling. Van Dillens geestverwante Beppie Blankert (57) gebruikt dezelfde zes dansers, in zes dansstukjes gezet op de drie delen van Bachs Derde Brandenburgse Concert, die alternerend worden gespeeld met het drieledige, op Bach geïnspireerde Dumbarton Oaks van Igor Stravinsky. Bouwhuis en Van Zeeland maken van het ravissantere Oaks een fraai hoekig, bijna ongeduldig antwoord op Bachs zachtere melodielijn.

De onevenwichtigheid in leeftijd en ervaring van de dansers verzwakt echter de choreografie, toch al een luchtige optelsom van parmantige sprongetjes, wuivende armen en bomen imiterende torso’s. Het zestal loert naar elkaar en de pianisten, raakt langzaam op drift en tijgert tegen het slot rond op de grond, maar een stevige bite wordt node gemist.

Oak Sacre van Beppie Blankert en Bianca van Dillen. Muziek: Igor Stravinsky en Johann Sebastian Bach. Pianoduo: Gerard Bouwhuis en Cees van Zeeland. 27 oktober, Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 13 januari.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden