Een Rijk Mens Is. . .

Adviseurs in overvloed voor wie geld genoeg heeft. Maar wat als je geld tekort komt? Marja Boomstra startte een adviesbureau dat zich richt op schuldhulpverlening en andere goede raad voor de kleine beurs....

Idealisme in de financiële wereld, kan dat? Volgens Marja Boomstra wel. De voormalig plaatsvervangend directeur van de Sociale Dienst van Weert vond het vorig jaar zomer tijd worden voor iets anders, nam ontslag en richtte ERMIS Advies op. Maatschappelijk en financieel adviesbureau, zo luidt de ondertitel, en de hoofdletters staan voor Een Rijk Mens Is Solidair. Nu is dat natuurlijk niet zo, maar Boomstra is daar wel op uit. 'Ja, ik ben dus een idealist. Maar van zweverigheid moet ik niets hebben, ik doe dit vanuit een gezonde kijk op mijn medemens.'

Die kijk leverde haar twee doelgroepen op. Ten eerste de mensen met wie ze werkte als maatschappelijk werkster in Den Haag en later als manager bij de Sociale Dienst in Weert. 'De mensen die werkloos worden, gaan scheiden, in de WAO belanden of diep in de schulden zitten en dan plots beseffen dat ze voortaan van heel wat minder geld moeten rondkomen. Maar daar is voorlichting over geld maar zelden op gericht en veel mensen weten dan ook niet hoe ze dat moeten klaarspelen.'

De tweede doelgroep herkent Boomstra in de mensen die zich meer in haar privé-omgeving bevinden. 'Rijke mensen, niet zozeer heel vermogende mensen, maar rijk in verschillende opzichten. Financieel ook bemiddeld. Mensen die huizen kopen, allerlei verzekeringen afsluiten en beleggingsadviezen willen, en zich dan tot mij wenden omdat ze zich aangesproken voelen door de doelstelling van ERMIS.' Die doelstelling houdt onder meer in dat jaarlijks tien procent van de nettowinst geschonken wordt aan 'een goed doel'. Bij een winst van meer dan vijftigduizend gulden wordt dat 20 procent van het meerdere.

Het bureau kan dus draaien omdat de inkomsten uit het werk voor de tweede doelgroep het meestal onbetaalde werk voor de eerste doelgroep mogelijk maken. ERMIS is namelijk ook een 'gewoon' adviesbureau en vanaf komende zomer ook een 'gewone' verzekeringstussenpersoon. Boomstra is bezig met een aantal cursussen om de nodige diploma's te halen, en ze staat ingeschreven in de diverse registers. 'Mensen laten mij nu al weten: ''ik wacht met mijn hypotheek of met mijn inboedelverzekering tot ik het door jou kan laten regelen''. Ze nemen daarbij voor lief dat ik niet de tientallen verschillende hypotheken kan leveren waar sommige andere bemiddelaars mee adverteren.'

Daarvoor in de plaats krijgt de klant van ERMIS de wetenschap dat er met de provisie die hij genereert 'iets goeds' gedaan wordt. Dat is een ander motief om bepaalde diensten of producten te kopen dan alleen het eigen financiële gewin. Boomstra geeft zichzelf en ERMIS een kans, omdat ze vindt dat die andere motieven aansluiten bij bijvoorbeeld het al succesvol gebleken fenomeen van het ideële beleggen, waarbij niet alleen de financiële prestaties van bedrijven meewegen in de beleggingsbeslissing, maar ook de vraag hoe de ondernemingen omgaan met mensen en maatschappelijke kwesties.

Ze geeft zichzelf ook een kans omdat ze ziet dat de diensten die ze levert ook voor (een deel van) de financiële wereld van belang zijn. 'Zo ben ik bijvoorbeeld in gesprek met banken over de mogelijkheid om te worden ingeschakeld bij probleemgevallen rond kredietverlening die zij signaleren. En dat zijn dan niet de banken die steeds maar weer hun kredieteisen omlaagschroeven, die steeds hogere bedragen tegen steeds minder onderpand lenen, alleen maar om omzet te maken. Tegen die handelwijze verweer ik me juist. Ik vind dat het maken van schulden te makkelijk wordt gemaakt. Want ik merk dat mensen nog steeds tegen een bank aankijken als een bastion van betrouwbaarheid, redeneren ''als de bank erin stapt, dan is het goed''. Maar de toegenomen concurrentie heeft ervoor gezorgd dat het met de criteria voor kredietverlening steeds slechter gesteld is.''

Die ontwikkeling gaat bovendien sneller dan het toenemen van de mondigheid van de klanten, zo merkt Marja Boomstra. 'Ik heb recent mensen geadviseerd die een hypothecaire schuld van bijna twee ton vrijwel hadden afgelost, maar de laatste jaren enorme moeite hadden met de laatste zevenduizend gulden. Dat bedrag bleef maar uitstaan. Toen heb ik gezegd: bel die bank op en zeg dat ze er die zevenduizend gulden inmiddels al lang uit hebben en dat je er vanuit gaat dat het restbedrag zal worden kwijtgescholden. Waarop de bank antwoordt: ''oké''.'

Geld krijgt vanuit de aanbodkant steeds meer de eenvoudige kenmerken van een economisch goed, zo wil Boomstra maar zeggen, maar de consument gaat daar nog niet altijd zo mee om. En dat zou hij wel moeten leren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden