Een restaurant voor na het winkelen

Voor Rozemarijn ga je niet naar Maastricht, maar als je er toch bent.....

Tekst Fotografie Mac van Dinther en  Marieke Wijntjes

Waarom Rozemarijn? De een zijn crisis is de ander zijn brood. Het goed aangeschreven Rozemarijn ging eerder dit jaar failliet. Niet omdat het zo bar slecht liep, maar omdat de bank weigerde een relatief kleine schuld te herfinancieren. Rozemarijn werd overgenomen door twee jonge koks die elders in de stad restaurant O drijven. Saillant detail: de twee leerden jaren geleden het vak in hetzelfde pand onder chef-kok Hans van Wolde. Die heeft nu tweesterrenrestaurant Beluga, op de andere oever van de Maas. De horeca is een grote stoelendans.

Hoe zitten we erbij? Rozemarijn was een piepkleine zaak rond een open keuken. De nieuwe eigenaren lieten aan de achterkant een serre aanbouwen die uitkomt op een binnenpleintje waar bij mooi weer een terras is. De inrichting is modern zonder al te strak te zijn: grijze stenen vloer, fauteuils van grijs leer en lichtbruine banken. Vazen met bloemen en een Boeddhahoofd zorgen voor opfleuring. Hoe zouden boeddhisten zoiets vinden, vraag je je altijd af. Net zo gek als wij het zouden vinden als een Thais restaurant een gekruisigde Christus op de bar zet?

Wat eten we? Het viergangenmenu: tonijn met tomaat, mozzarella en basilicumschuim; gegrilde heilbot met ragout van scheermessen, groente en kreeftsaus; gebraden zwartpootkip met zomertruffel, artisjok en portsaus; tarte tatin van perzik met hangop en frambozenijs.

Smaakt het? Het voorgerecht is een soort gestapelde stroopwafel met laagjes avocadocrème, mozzarella, half gedroogde tomaat en bovenop een flinke lap rode tonijn. Tonijn is een ernstig bedreigde vis, maar dat geldt niet, of minder, voor de albacore. Die smaakt ook wat minder, een beetje gronderig, maar dat moet maar. Bovenop ligt een groenwitte dot die eruitziet als afwasschuim, maar echt naar basilicum smaakt. En suiker. Iets te veel naar suiker, eerlijk gezegd.

Niet verpletterend fantasierijk, maar eerlijk en goed gemaakt, is het maagdelijk witte strookje heilbot, dat is neergevleid in een glazen schuitje, omringd door elastische stukjes scheermes en piepkleine groene kervelblaadjes die het met hun anijssmaakje altijd goed doen bij vis.

Poulet noir is een Franse boerderijkip die tot ons komt als sappige plakjes borstvlees en een stukje van de dij dat een mooi krokant vel heeft. Er liggen heerlijke cantharellen bij en een knapperige nerf paksoi. Er ligt zomertruffel bij, een slap aftreksel van echte (winter)truffel. Eigenlijk zou je ze anders moeten noemen, om verwarring te voorkomen. Kartonpaddestoel of zo, want daar smaken ze naar.

De tarte tatin staat op het menu met ijs van witte chocolade. Op het bord is dat zomaar frambozenijs geworden. Dat is geen vooruitgang. Het deeg onder de perzik is nogal klef.

Hoe is de bediening? Vriendelijk en ongedwongen. De piepjonge sommelier moet waarschijnlijk zijn paspoort laten zien als hij in de supermarkt bier koopt, maar hij heeft echt verstand van wijn en doet zijn uitleg net zo vlot in het Engels.

Wat kost het? 45 euro.

Komen we terug? Het is geen eten waarvoor je speciaal naar Maastricht gaat. Dat hoeft ook niet, er is genoeg te doen in Maastricht. Een dagje shoppen en na afloop eten bij Rozemarijn, zo consumeren we ons een weg omhoog uit de crisis. De Staat zou ons moeten subsidiëren. Weer niks over gelezen in de Miljoenennota. Slapen ze, daar in Den Haag?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden