Een rechtschapen iemand had vast iets ontwapenends gezegd, maar Sylvia Witteman fietste gauw weg

Beeld anp

In mijn fietszadel zit een gat. Door dat gat zuigt het zadel regenwater op, om dat weer prijs te geven als ik erop ga zitten, met een natte broek als gevolg. Dit probleem verhelp ik door een plastic tasje over mijn zadel te trekken. Ik kan natuurlijk een nieuw zadel kopen, maar daar heb ik geen zin in, want het huidige zadel zit zo lekker.

Maar vanochtend niet. De nachtvorst had mijn doorgaans zo zompige zadel stijf bevroren, dus nu zat ik opeens op een ijsklomp. 'Dat smelt wel', dacht ik optimistisch, maar het smolt níét, en al fietsend raakte ik deerlijk verkleumd in het kruis. Al gauw voelde ik niets meer in die regionen, wat lekker rustig was, maar misschien ook wel ongezond.

Ik parkeerde mijn fiets in de zon voor een boekwinkel, liep naar binnen en ging staan bladeren in de top-20, terwijl mijn brein op volle kracht flauwe grappen maakte, waarin woorden als 'kruisgang' en 'kruisafname' om voorrang streden. Opeens rook ik de geur van een nooit verschoond bed. Naast me stond een lange, magere vrouw, zó door het leven getekend dat haar leeftijd niet te schatten viel, in een jas, die, pauwblauw en met aftands gouddraad bezet, zeer voormalige relaties met een fanfarekorps deed vermoeden.

Ze had een hol gezicht als De Schreeuw van Munch, en dun haar dat aan haar schedel plakte. Met fletse, wimperloze ogen keek ze me aan. Instinctief deinsde ik achteruit. 'Weet je waar ik zin in heb?', zei de vrouw lijzig. 'Ik heb zin om jou te prikken...' Ik deed nog een stap achteruit. 'Waarom?', vroeg ik stompzinnig. Ik zocht naar haar handen. Die zaten in haar zakken.

'Doe niet zo moeilijk', vervolgde de vrouw met een droog lachje. 'Ik ben alleen maar een beetje lastig.' Ze kwam een stap dichterbij. Haar adem rook naar bedorven eieren. 'Gek is lastig, zei mijn vader altijd', vervolgde ze. En, weer zo lijzig: 'Ben je soms bang?' Ze frommelde in haar jaszak.

Nu had een rechtschapen iemand vást iets ontwapenends gezegd of gedaan, haar uitgenodigd voor koffie of zo. Maar ik ben een lafaard. Ik legde het boek dat ik in mijn hand had terug bij de top-20 en liep de winkel uit. Terwijl ik op mijn nog steeds bevroren zadel ging zitten, voelde ik iets hards in mijn rug prikken. Met puilende ogen keek ik om. De vrouw stond met lege handen achter me. 'Het was mijn vinger', zei ze weer met dat droge lachje. 'Ik zei toch, gek is lastig...'

Terwijl ik met knikkende knieën wegfietste, piste ik van schrik bijna in mijn broek.

Dat was op zich wel lekker warm geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden