Een raket vanuit de onderbuik voor Blair

Steeds vaker hoor je zeggen dat onze samenleving wordt geregeerd door onderbuikgevoelens. Wat daarmee wordt bedoeld, is nogal raadselachtig, want over enkel buikgevoelens hoor je nooit iemand spreken. Het gaat specifiek over de onderbuik en wat daarin aan emoties opborrelt.


Wat bevindt zich in de onderbuik? Voornamelijk de dikke en de dunne darm en helemaal naar beneden, maar dan aan de achterkant, de endeldarm. En dan heb je nog de geslachtsorganen, die er bij de man in de vorm van een lul maar zo'n beetje bij hangen. Stront en seks, dat is het waar het bij onderbuikgevoelens kennelijk om gaat. Toch is dat vreemd. Van oudsher situeerde men gevoelens vooral in het hart, maar tegenwoordig weet men dat die ontstaan in het brein. Om tot onderbuikgevoelens te komen, moet er dus een signaal van het hoofd door het hele lichaam naar beneden gaan. Dat zou kunnen verklaren waarom de pianist Arthur Rubinstein voor een optreden altijd last kreeg van zijn darmen. Pijn, misselijkheid en een aanhoudende druk tot stoelgang, die had hij nodig om grote kunst tot uitdrukking te brengen.


Bij Rubinstein maakte de onderbuik alles mooier, dit in tegenstelling tot datgene waarmee wij tegenwoordig de onderbuik associëren. Zo zei de regisseur van La Grande Bellezza onlangs dat de Italiaanse oud-premier Berlusconi van veel Italianen de onderbuikgevoelens bespeelt, en dat was beslist niet positief bedoeld. Ik zag meteen Berlusconi voor me als een internist in een witte jas, die met lenige vingers piano aan het spelen was op de blote buik van een bunga-bunga-danseresje.


Om dieper door te dringen tot het fenomeen onderbuik raadpleegde ik Google. Al snel begreep ik dat één bepaalde mening steeds in allerlei varianten terugkeert als men het over de onderbuik heeft. In deze mening wordt alles aangaande de onderbuik samengebald: Politici Zijn Zakkenvullers. Zodra een politicus daarvan wordt beschuldigd, weet je dat de onderbuik van de samenleving zich aan het roeren is. Logischerwijs doen politici er alles aan om deze voorstelling van zaken tegen te spreken. Du moment dat de SP in de Tweede Kamer voorstelt de salarissen van ministers en Kamerleden te verlagen, klinkt bij collega's het verwijt van het populistisch bespelen van de onderbuik.


Wanneer politici als Herfkens, Van Rey, Hooijmaijers, enzovoort, een keer tegen de lamp lopen, dan wordt dat afgedaan als een incident. Ronald Plasterk, de huidige minister van Binnenlandse Zaken, heeft al gezegd dat wij moeten ophouden met het 'bashen van politici'. Zijn partij heeft een code opgesteld die graaigedrag moet tegengaan.


Die code is uiteraard voor binnenlands gebruik, maar je vraagt je af hoe Hans Spekman en de zijnen staan tegenover de politieke ondergang en de zakelijke opkomst van mede-sociaaldemocraat Tony Blair. Wie de afgelopen tijd de Britse bladen heeft gevolgd - en dan hebben wij het ook over The Guardian en The Times - zal het niet zijn ontgaan dat het graaien van Blair inmiddels tot aanstootgevende hoogten is gestegen.


In 2012 betaalde Blair over bijna 12 miljoen pond aan inkomsten slechts 315 duizend pond aan belasting, hetgeen vooral te danken was aan zijn aftrekposten ter grootte van 11 miljoen. Die man wist zo'n beetje alles af te trekken, tot en met 15 pond voor de glazenwasser aan toe. U en ik betalen kijk- en luistergelden, Tony trok ze af, net als zijn krantenabonnementen. Al eerder bleek dat hij op kosten van de belastingbetaler - hallo, hier spreekt de onderbuik - het dak van zijn huis had laten repareren, en de rekening voor het gemak had geantedateerd. Het jaar 2013 zal voor Blair nog mooier zijn, want het binnenhalen via lezingen - je bent zo 250 duizend pond kwijt als je hem uitnodigt - is allang niet meer zijn enige inkomstenbron. Dankzij betaalde adviseurschappen in Kazachstan, Koeweit, Soedan, Abu Dhabi, China en de VS, al waar de deur voor hem openzwaait bij JP Morgan, heeft hij in korte tijd een vermogen bijeengeschraapt van zo'n zeventig miljoen pond.


En dan dat vrekkige vrouwtje van hem, Cherie, die zogenaamd aan charity doet, maar die heeft gezegd dat zij altijd bang is voor te weinig geld. Zelfs een cadeau-tje van Berlusconi - soort zoekt soort - zette ze op Ebay om er nog honderd dollar voor te vangen. Er is geen handig dealtje of Cheriegate zit er achter.


De kinderen van de Blairs wonen inmiddels in miljoenenappartementen. Ik misgun het ze niet, maar ik stel voor vanuit de onderbuik een raket af te vuren als de privéjet van Tony Blair het Nederlandse luchtruim nadert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden