Column

Een prijzig taxiritje

Garrie, ze is mijn favoriete sinologe.

Beeld thinkstock

Zoals wel meer gezegden gaat 'beter laat dan nooit' niet altijd op. De atoombom op Hiroshima bijvoorbeeld, die viel pas heel laat.

Maar kom, genoeg over de Tweede Wereldoorlog. Vandaag behandel ik een 'beter-laat-dan-nooit-je' dat juist wél op zijn plaats was. Ik zei het nota bene zelf, en bovendien voor de radio, tegen de ganse natie dus, terwijl het bedoeld was voor maar één oor.

Het oor van Garrie van Pinxteren.

De bekende sinologe had zojuist iets over China uitgelegd in Met het oog op morgen, de dagsluiter op Radio 1. Garrie werd al afgekondigd, de beurt was aanstonds aan mij, ik hing paraat aan de telefoon, ik meen om te vertellen waarom Chuck Berry zo goed is.

'Garrie', riep ik door de ether, 'wacht even!'
'...Hallo?'

'Ja, hoi, Garrie, met Peter, je weet wel. Leuk om je te spreken, zo, hier. Zeg euh, Garrie, die 73 euro hè, haha, weet je nog, dat ik die zou storten? Ik wilde even doorgeven, dat ze eraan komen. En nu echt, er zijn getuigen, haha, jaja.'

Dat vond Garrie ook wel grappig.

'En', besloot ik, 'beter laat dan nooit, hè. Chinese wijsheid, dat moet jij weten. Nou, dag hè. Daaaag. Dag Garrie. Dag. Nu niks meer zeggen hè. Dag. Dag hoor. Dag.'

We gingen ver terug. In de zomer van 2000, het jaar van de Draak, reisde ik door China met drie vrouwen, wat geen aanrader is. Zeker niet als de draken elkaars zwavel niet kunnen luchten en er één je vriendin is en jij juist met de andere draken steeds de slappe lach krijgt, helaas.

Ik zeg: thuisblijven.

Maar gelukkig was Garrie er. Ze zetelde destijds in Hangzhou, als correspondent voor NRC. Een van de draakjes had geritseld dat we met z'n allen bij Garrie mochten eten. Garrie bewoonde een fraai ingericht penthouse en haar man bleek een vriendelijke, intelligente vrouw te zijn, maar niet Bettine Vriesekoop.

Garrie schonk rijstwijn, genoeg rijstwijn om mij iets te enthousiast de Chinese etiquette te laten respecteren, was ik achteraf bang, zo ongedwongen had ik zitten schreeuwen, boeren en smijten met afgekloven varkenssnuiten.

Liet Garrie elf jaar later niks van blijken. We stapten allebei uit een kapotte trein: nee maar, wat toevallig, jazeker wisten we nog wie we waren. We namen een taxi naar dezelfde literaire manifestatie, misschien om Chuck Berry te bezien door de bril van Confucius, dat ben ik vergeten, in elk geval iets met microfoons en Wim Brands. Prijzig ritje.

U kunt vast wel raden hoe prijzig. En ook wie van ons tweeën, Garrie of ik, de euro's even heeft voorgeschoten. En ook wie, Garrie of ik, de helft van het bedrag op een papiertje heeft geschreven, met een rekeningnummer erbij, zodat de ander, Garrie of ik, dat papiertje later, thuis (en hier verdicht de plot zich), op zijn (of haar) gemakje kon vergeten, niet moedwillig hoor, maar door er steeds niet aan te denken op het goeie moment, met als duidelijke opleving dus die radio-uitzending van Met het oog op morgen. Maar volgens Google is dat is ook alweer vier jaar geleden.

Afijn. Garrie? Ben je daar? Ze komen er dus keihard aan, hè, de centjes. En nu echt. Dat voel je natuurlijk wel.


Kadertje - Nieuwsbrief

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden