Een prijs voor de allerbeste, op Cruijff na

De ene oud-voetballer is de andere niet. Ook Rob Rensenbrink wordt dit jaar 60, op 3 juli, maar over hem zullen geen zes boeken worden geschreven en uitgegeven. Niemand zal hem vragen 1947 handtekeningen te zetten, de NOS zal geen avondvullend programma aan hem wijden en de sportredacties van de kranten zullen hem negeren.

Dat is nu eenmaal het tragische lot van een voetballer die bijna net zo goed was als zijn stadgenoot Cruijff en - een net zo groot nadeel - even oud is. Rensenbrink is misschien wel de één na beste Nederlandse voetballer tijden, maar had de pech dat in de jaren zeventig Cruijff alle aandacht naar zich toe zoog.

Rob Rensenbrink. Schitterende, elegante, linksbenige voetballer. Zijn bijnaam, het Slangenmens, deed hem recht. Rensenbrink kon wervelen, scoren, passeren en had het instinct van de allerbesten. Maar hij was bescheiden. Als Cruijff de vuist op tafel sloeg, hield Rensenbrink zijn mond.

Tijdens het WK in Argentinië was hij Cruijff; was hij net zo goed als Cruijff. Dat was geen toeval, want in 1978 maakte Cruijff geen deel uit van de Nederlandse WK-ploeg. Rensenbrink danste over de Argentijnse velden en trad uit de schaduw van Cruijff, op een manier waar hij veel te weinig waardering voor heeft gekregen.

En hij schoot in de finale de bal op de paal, een tragische gebeurtenis die nog steeds aan hem kleeft. Ron Rensenbrink was immers véél meer dan een voetballer die in de WK-finale in Buenos Aires de bal op de paal schoot, in de slotfase bij een 1-1 stand.

En als het niet over dat schot op de paal ging, ging het wel over zijn hobby. Vissen. Rob Rensenbrink werd de beroemdste visser van Nederland. Tientallen fotografen en cameraploegen vereeuwigden hem met een hengel in de hand. Terwijl Cruijff ook als trainer naam maakte, zat Rensenbrink ergens in een Noord-Hollandse vaart naar een dobber te staren.

We kenden hem nauwelijks, het Slangenmens. Rensenbrink week, net zoals Jan Mulder, al op jonge leeftijd uit naar België. In 1969 verrruilde hij DWS voor Club Brugge. Twee jaar later werd hij speler van Anderlecht waar hij het negen seizoenen volhield, als linksbuiten.

Wat hij presteerde, was in Nederland nauwelijks bekend. Nederlandse voetballers in het buitenland, en zelfs in België, bleven verborgen. Het waren andere tijden, zonder tv-ploegen die twee keer per maand langskwamen om even bij te praten en zonder samenvattingen van buitenlandse wedstrijden.

De genialiteit van Rob Rensenbrink bleef het bijna exclusieve domein van Anderlecht, de club die met hem als linksbuiten twee landstitels won, vier bekers, twee keer de Europese beker voor bekerwinnaars (1976, 1978) en twee keer de Europese Super Cup. In 1973 werd hij topscorer van België, in 1976 kreeg hij de Gouden Schoen.

Robbie, heet hij nog steeds in België, het land dat hem koestert als een van de grootste spelers die ooit op de velden heeft rondgelopen. In een verkiezing van het weekblad Sport/Voetbal Magazine van de beste buitenlander uit de geschiedenis van het Belgische voetbal eindigde hij deze week glansrijk op de eerste plaats. Hij werd door de jury, tien trainers en oud-trainers, als enige unaniem gekozen. Met negen stemmen eindigde de Zweed Pär Zetterberg (Anderlecht) als tweede.

De lijst wordt gedomineerd door Nederlanders. Simon Tahamata (Standard) en Johan Boskamp (RWDM) eindigden op de (gedeelde) derde plaats. Jan Mulder eindigde als zesde, Arie Haan als negende.

Johan Cruijff speelde nooit in België en dat is maar goed ook, voor Robbie Rensenbrink.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden