Een prachtig blad rijker met De Nederlandse Boekengids

Het is de natte droom van menig journalist, een Nederlandse The New York Review of Books maken. Hoe is De Nederlandse Boekengids?

De Nederlandse Boekengids Beeld
De Nederlandse BoekengidsBeeld

Eind vorig jaar verscheen een veelbelovend nulnummer van De Nederlandse Boekengids, een uitgave van Amsterdam University Press en uitgeverij Polis. In hun voorwoord refereerden Esther Wils en Merlijn Olnon losjes aan The New York Review of Books en aan Times Literary Supplement, gezaghebbende bladen op grauw krantenpapier, maar met een schitterende status: vraag aan een Nederlandse schrijver of journalist wat hij van de boekenbijlagen in kranten en bladen vindt, en hij zal minzaam glimlachend antwoorden dat het allemaal best aardig is 'maar natuurlijk lang niet zo goed als The New York Review of Books.'

De Nederlandse New York Review of Books maken, het is de natte droom van menig journalist (als ze tenminste niet de Nederlandse Vanity Fair willen maken - nog zo'n cliché). En dus ook die van Wils & Olnon, die in het nulnummer 'bedachtzame en originele stukken' beloofden: 'Wie zijn nieuwsgierigheid de vrije loop wil laten, moet kunnen rekenen op een betrouwbare gids die verder gaat dan journalistiek en opinie; die zich consequent wijdt aan onze cultuur, in de breedste zin van het woord.'

Grote woorden, met een bijpassende lijst van medewerkers: Ian Buruma, Arjen Mulder, Willem Otterspeer, Maxim Februari. En inderdaad stonden er fijne stukken in, bijvoorbeeld van Arjen Mulder over Hoe leven ontstaat van Jim Al-Khalili en Johnjoe McFadden (boek was in de gewone krantjes ook allang uitgebreid besproken, maar oké).

Een groot plezier

Nu ligt het eerste echte nummer van De Nederlandse Boekengids in de winkel. En weer is het een groot plezier, al moet je niet terugschrikken voor een tikje looiigheid. Marja Vuijsje buigt zich over de honger naar persoonlijke verhalen over de Holocaust, Rik Peters over Foucaults vermeende sympathie voor het neoliberalisme en Maarten Asscher grijpt de biografie over Emanuel Querido aan om te pleiten voor een uitgeverij 'die opkomt voor de vrijzinnige Arabische intellectuele cultuur, voor de gematigde islam, kortom voor het vrije woord dat de grote vluchtelingenstroom onze kant op heeft geleid'. Zo'n uitgeverij zou in Londen gevestigd kunnen zijn, schrijft Asscher, of in Parijs, 'of - waarom niet? - in Nederland'.

Malle bescheidenheid, al net zo onnodig als het gedweep van De Nederlandse Boekengids met het Amerikaanse zusje: we zijn een prachtig blad rijker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden