Column

'Een poseur spuugt niet zo fantastisch een druivenpit op de grond'

Je kunt zeggen dat Gort een poseur is, een charlatan, met die boerenzakdoek die zo heerlijk nonchalant uit zijn kontzak bungelt en die pijpenkrullen aan zijn sik, schrijft columnist Martijn. 'Maar een poseur krijgt geen rode wangetjes als hij ergens een heerlijke biologische wijn mag proeven.'

Ilja Gort tijdens de programmapresentatie van Wijn aan Gort, van omroep MAX. Beeld null
Ilja Gort tijdens de programmapresentatie van Wijn aan Gort, van omroep MAX.

Ik hou van kookprogramma's. Niet van die wedstrijden waarbij amateurs door de mand vallen zodra ze minder dan twee uur de tijd hebben een gerecht te bereiden, maar die shows waarin een expert je op sleeptouw neemt en je laat zien wat je zelf nooit zou hebben waargenomen. Die shows verslind ik, en zo langzamerhand heb ik het idee dat ik iets van eten weet, iets over bereidingen, smaken, producten.

Alleen de wijn. Daarvan heb ik dus totaal geen verstand. Ik doe maar wat, en ik voel me altijd een beetje lullig als ik in een restaurant de wijn moet proeven. (Ik heb wel eens gehoord dat het totale onzin is, dat proeven, maar dat terzijde.)

Daarom is het voor mensen zoals ik fijn dat Ilja Gort bestaat. Ilja Gort is een Nederlander, maar hij is nog Franser dan de Fransen zelf. En hij is wijnboer. In de Bordeaux. Niet onverdienstelijk, de wijnen van zijn chateau winnen jaarlijks de ene prijs na de andere. Dat hij met Albert Heijn in zee is gegaan en wijnen verkoopt onder de naam 'Slurp' is een ander verhaal, maar dat kun je de gewezen reclameman nauwelijks kwalijk nemen.

Zijn programma dan. 'Wijn aan Gort' heet het en het wordt uitgezonden door Max. Elke aflevering behandelt een thema: rosé, de ondergang van de Beaujolais Primeur, het AOC-keurmerk, champagne.

Niet kinderachtig
Met aanstekelijk enthousiasme, niet te ingewikkeld, maar zeker niet kinderachtig, verhaalt Gort over de geschiedenis van de Beaujolais, terwijl hij met zijn handen de toppen van de wijnstokken streelt of een steen van de grond raapt om er even aan te ruiken.

Daar hou ik dus van, dat ik nu wat geleerd heb, en dat die Gort dat zomaar even heeft bewerkstelligd.

Dan vergeten we de rest gewoon. Want 'Wijn aan Gort' is deels wijnprogramma, maar voor een net zo belangrijk deel een vakantieshow. Eentje waar sfeer het thema is. De sfeer van La Douce France. Gort rijdt in een soort open jeep en raakt maar niet uitgepraat over hoe mooi het overal is. Bij voorkeur doet hij zijn presentaties op een schattig marktje of een door oude bomen overgroeid pleintje ergens in een dorp waar verder niemand woont. In het Frankrijk van Gort is geen toerist te bekennen. Ja, Gort zelf misschien, die als enige een alpinopet draagt en met een stokbrood onder zijn arm over de markt slentert.

Je kunt zeggen dat Gort een poseur is, een charlatan, met die boerenzakdoek die zo heerlijk nonchalant uit zijn kontzak bungelt en die pijpenkrullen aan zijn sik. Maar een poseur krijgt geen rode wangetjes als hij ergens een heerlijke biologische wijn mag proeven, en een poseur spuugt niet zo fantastisch een druivenpit op de grond, voor het oog van de camera.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @MartijnSimons

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden