Een parade van buitenbeentjes

De hele avond scharrelt het jochie rond. Hij drinkt zo af en toe een glaasje water, eet een knabbeltje. Ekeer trekt hij een snor van iemands gezicht....

White Star van de Gentse theatergroep Victoria gaat over identiteit. Gepireerd op het leven van Charlotte von Mahlsdorf, geboren Lothar Berfelde, vertelt het stuk over anders zijn en anders willen zijn. Over gedaante gaat het, en gedaantewisseling. Over je bijzonder voelen en buitengesloten worden.

Samen met tien spelers heeft regisseur Lies Pauwels, die duidelijk gevormd is door haar acteerwerk bij Arne Sierens en Alain Platel, de thematiek op een uiterst bonte en kaleidoscopische manier uitgewerkt.

Om de pistevormige vloer staan smeedijzeren stoeltjes, een kruis annex klimrek en een kleine tribune met altaar. Alles is smetteloos wit in deze ouderwetse uitspanning White Star. Hier loert het wakend oog van het fatsoen en de hypocrisie. Religie en verleden ('Those were the days my friend!' schalt het opgewekt) bieden een schijnhouvast. Want alles is andersof niets is wat het lijkt in deze mallemolen van het leven.

Een jongeman met het syndroom van Down speelt de priester, de transseksuele actrice Vanessa van Durme een mooie vergane glorie-travestiet. Zij zijn van nature buitenbeentjes. Maar er lopen er ook flink wat rond voor wie transformatie puur spel is. Zo passeren onder anderen een rolstoelfetisjist, een blanke rasta en een burgerman met pikante fantasiede revue.

De meest opvallenden zijn Karlijn Sileghem en Jordi Gali. Zij heeft de rol van een vrouw die zichzelf verwondt om aandacht te trekken. Hij is de superacteur die net zo makkelijk spastisch rondstrompelt als acrobatisch door het kruis duikelt, op schaatsen de show steelt of teder danst met in zijn armen het kind dat zich nu dodelijk slap houdt.

Allemaal zijn ze zoekende en dientengevolge met zichzelf bezig. Onzekerheid en angst blijken nauw verwant; terloops wordt er behoorlijk op anderen afgereageerd.

Vierendeling. Aanranding. Verraad in een overigens prachtige sc waarbij Van Durme haar lokken verliest zoals de bijbelse Samson zijn kracht verloor toen zijn minnares Delila zijn haren eraf knipte.

Pauwels gaat bijna over the top, met vette boodschappen en grote emoties, met aria's, feel good-pop en jerrycans bloed. Maar de achterliggende impulsen en intenties zijn en blijven eerlijk.

Dis de grote kracht van White Star.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden