Bericht uitAmphia Ziekenhuis

Een paar weken geleden ging Jan Goossens in coma naar Groningen. Nu is hij terug, en met hem zijn streken

Jan Goossens heeft zijn streken weer terug.Beeld Willem Feenstra

Deze weken doet verslaggever Willem Feenstra verslag vanuit ziekenhuis Amphia in Breda, waar de zoektocht naar goed nieuws hem in de kamer van Jan Goossens brengt.

Jan Goossens (75) kijkt met gespeelde afschuw naar de roze telefoon met bloemetjes op zijn nachtkastje. Een oud exemplaar van zijn dochter, zonder internet en zonder zijn lange lijst contacten. Zijn eigen telefoon is hem door zijn familie afgenomen. ‘Bang dat ik weer meteen teveel zou gaan doen’, zegt hij, terwijl hij een pruillip trekt. Dat daar een kern van waarheid in zit, verraadt de glinstering in zijn ogen.

De zoektocht naar goed nieuws brengt je al snel in de kamer van Goossens, een erudiete man die al tien jaar met pensioen had kunnen zijn maar te veel houdt van zijn werk als mediator. Begin maart werd hij met zeven anderen in een speciale bus van Breda naar het Martini Ziekenhuis in Groningen gereden, om de druk op de intensive care te verlichten. Corona had hem zo hard gevloerd dat hij in een kunstmatige coma was gebracht. Nu is hij terug in Amphia, en met hem zijn streken.

Kruidenthee graag

Dat ondervindt de verpleegkundige van de huishoudelijke dienst – zelf ook niet bepaald op haar mondje gevallen – als ze hem ’s middags wat drinken komt brengen. ‘Zeg eens, wat heeft u voor thee?’, vraagt hij, alsof hij net de Simon Lévelt is binnengewandeld. ‘Gewone thee.’ Verbazing: ‘Geen kruidenthee?’ Ze kijkt naar haar kar. ‘We hebben bosvruchten.’ Opgetrokken wenkbrauw. ‘Gewone thee met een smaakje dus. Doe mij dan maar water. En voor meneer hier een biertje.’

Boven zijn bed hangen foto’s. Links zijn gezin met aanhang en kleinkinderen. Daarnaast hijzelf met zijn broer, proostend op het leven. In het midden zijn dochter Eveline en zoons Maarten en Michiel. De familie stuurde de foto’s naar Groningen, toen hij daar nog in zijn kunstmatige coma lag. Vanwege besmettingsgevaar mochten ze niet zelf langskomen. Zijn schoonzoon kwam toch, en zong vanaf het gras voor het ziekenhuis een aangepaste versie van Ne Me Quitte Pas van Jacques Brel. Ne Nous Quitte Pas: verlaat ons niet.

In het ziekenhuis speelden verpleegkundigen de klassieke muziek af, die door zijn familie was opgestuurd. Zijn oudste zoon Michiel las hem dagelijks via de telefoon een verhaaltje van Toon Tellegen voor. Niet dat hij het hoorde, althans niet bewust, maar toch. Nu noemt hij het ‘de mooie dingen van het leven’.

Slangetjes eruit

De rit terug vanuit Groningen, die herinnert hij zich wel. ‘Heel gezellig hoor, daar niet van, maar op zo’n ambulancebrancard voel je elk schokje in de weg.’ Dat was vorige week vrijdag.

De telefoon: ‘Hé broertje! Luister eens lieve schat, ik ben even bezig met een interview. Bel me na vijf uur!’

Nee, dat hij aan de beterende hand is, daarover geen twijfel. Bij hem geen slangetjes meer van sondevoeding en zuurstof. Voordat de dokters dat konden beslissen, had hij ze er zelf al uitgetrokken. ‘Op een gegeven moment dacht ik: toch eens kijken hoe dat in elkaar zit. Nou, ze gingen er zo uit hoor.’

Vanochtend heeft hij een gesprek gehad met de arts. Eerder was hij al een nier kwijtgeraakt aan een tumor die weliswaar goedaardig bleek te zijn. Nu is zijn andere nier beschadigd ten gevolge van het virus. Vanwege zijn leeftijd komt hij waarschijnlijk niet in aanmerking voor een transplantatie. Met dialyse proberen ze zijn overgebleven nier weer aan de praat te krijgen. Lukt dat niet, dan moet hij de rest van zijn leven drie keer per week dialyseren.

Nieuwe realiteiten

Hij omschrijft het als ‘realiteiten waar je niet over nadacht, die zich toevoegen aan bestaande realiteiten’. ‘Bij mediation is het eigenlijk net zo’, zegt hij. Neem een conflict tussen werkgever en werknemer. Mensen beginnen met het idee dat ze ‘dit of dat’ willen bereiken. Dat doel wordt vaak gaandeweg het door hem begeleide proces bijgesteld.

Tsja, die mediation. Hij kan niet wachten er weer mee te beginnen. Beide partijen aanhoren, verhelderende vragen stellen, en er dan vaak achter komen dat het toch allemaal net anders zit. Een kwestie, zegt hij, van goed luisteren naar wat er niet wordt gezegd.

Waar hij zelf niet over praat: zijn bijna-dood-ervaring. Hij wil vooruit. ‘Als ik me heel slecht zou voelen, zou ik zeggen: maak er maar een eind aan. Nu zeg ik: toch nog maar eens kijken wat het leven nog te bieden heeft.’

Alle reportages uit ziekenhuis Amphia in Breda

9 april - De ‘cohort’-afdeling: Als de humor nog niet is verdwenen, dan is er ook nog hoop

8 april - De schoonmaker: Er is niet veel tijd om je in het ziekenhuis zorgen te maken over besmetting

7 april - Het afscheid: Telkens als de verpleegkundige door het raampje een afscheid ziet, probeert ze even weg te kijken

6 april - De afdeling infectiepreventie: Door het coronavirus is in het ziekenhuis ieders werk moeilijker geworden, behalve dat van de infectiepreventie

3 april - De datameester : Ze hangen aan de lippen van de datameester van het ziekenhuis

2 april - De directeur: Als ziekenhuisdirecteur vreesde hij voor ziek personeel. Nu heeft hij zelf corona

1 april - De familiebegeleiding: Nu liggen doodzieke mensen bij elkaar op de zaal. Daar past simpelweg geen bezoek meer bij

31 maart - De media: Wel een cameraploeg op de intensive care maar geen familie: dat voelt wrang

30 maart - Kankerzorg per telefoon: Nu corona door de ziekenhuisgangen waart, zijn kankerpatiënten thuis vaak beter af

27 maart - Omdraaien patiënt: Ze noemen het de ‘borstcrawlpositie’, het ziet er bijna vredig uit

26 maart - Sluiting psychiatrie: Hoe de laatste patiënt van de afdeling psychiatrie verdwijnt

25 maart - Het laatste gesprek: Patiënten willen de waarheid horen, hoe ijzingwekkend die ook is

24 maart - Het doemscenario: Toen een paar personeelsleden positief testten, kwam het gevoel van urgentie snel 

23 maart - De kinderopvang: Als de verpleegkundigen hun kroost ’s avonds ophalen, storten ze bij Francet en Margot hun hart uit

20 maart - Overplaatsing patiënten: Als de beademing losschiet, hangt in de ambulance een viruswolk

19 maart - De intensive care: Iedereen moet door de sluis naar het kloppend hart van het ziekenhuis

18 maart - Binnenkomst patiënt: Een hoestsalvo: zo klinkt een coronapatiënt dus

17 maart - Nepnieuws: ‘Sommigen zeggen dat wij aan censuur doen’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden