Een opsteker voor mensen die toch al schijt hebben aan anderen

De ingezonden brieven van donderdag 31 augustus.

Beeld anp

Brief van de dag: Ikke eerst, ikke wil zitten

Het artikel 'Hoe overleef ik die overvolle trein' laat voortreffelijk zien dat het er in de eerste plaats om gaat of 'ikke' de strijd om de stoel kan winnen. Fatsoen is ver te zoeken. De 'ervaren' reizigers die precies weten hoe lang de trein is, zitten er ook weleens naast, en als de trein korter is dan verwacht, kun je een zitplaats wel schudden.

Geen regel over het fatsoen om mensen de gelegenheid te geven uit te stappen. Nee: 'Verdiep je in strategisch instappen. Bemachtig een wachtplek aan de rand van het perron en laat vooral een ander op de deurknop drukken!' Geen regel over het fatsoen om aan ouderen en mensen die slecht ter been zijn je zitplaats af te staan, geen regel over het fatsoen geen tassen en andere spullen op een lege zitplaats naast je neer te zetten. Het artikel is een pleidooi voor asociaal gedrag, een opsteker voor mensen die toch al schijt hebben aan anderen.

Terwijl het verkeer nu juist behoefte heeft aan fatsoen, zou ik zo denken.

Jos Josso, Baarn

Overbiedingsgekte

Een jaar geleden al werd mij duidelijk dat de overbiedingsgekte in de huizenmarkt niet alleen koophuizen maar ook huurhuizen in de vrije sector betreft. Als eerste op de lijst van bezichtigers van een huurwoning in Bloemendaal werd ons bij binnenkomst gezegd dat zich al een belangstellende had gemeld die een hoger maandbedrag had geboden dan ons was verteld.

Op de vraag om welk bedrag dat ging, kregen we geen antwoord. Bij belangstelling onzerzijds konden we ons bod per brief bekendmaken. Wat doet een dringend naar een huis op zoek zijnde huurder? Overbieden. Zelfs 250 euro meer per maand (!) mocht niet baten. We hebben het huis niet gekregen.

Het misbruik maken van de krapte op de koop- en huurmarkt zal alleen maar toenemen.

Wally de Lang, Amsterdam

Beeld anp

Doodzonde

Ik hoop maar dat treinreizigers dinsdagochtend als sardientjes in de trein niet de ruimte hadden om de krant open te slaan en het artikel 'Hoe overleef ik die overvolle trein?' tot zich te nemen. De daarin gegeven tip om door een (minder drukke) eersteklassedeur naar binnen te glippen en via de tussendeuren snel naar de tweede klasse te lopen, geldt zelfs in het forensenbestaan van ieder voor zich als een doodzonde.

Melle Timmers, Amsterdam

Beetje dankbaar

Alle economische en fiscale argumenten ten spijt: het leenstelsel zorgt, of zou moeten zorgen, voor bewustwording bij studenten. Het is nogal wat, je krijgt prachtige kansen die ook nog eens voor een groot deel worden betaald door (mede)belastingbetalers. Terwijl jij je kosmopolitisch aan het ontwikkelen bent, een topnetwerk opbouwt en mede daardoor drie jaar studievertraging op kosten van diezelfde belastingbetaler hebt, werkt een laagopgeleide vakman/-vrouw al jaren met veel minder perspectief. Maar die betaalt wel belasting en dus de studie van de student.

Studenten mogen best beseffen wat een voorrecht dit is, dat hier plichten aan vastzitten en zij dus zelf een fractie van de kosten betalen.

Jelle Sepers, Rotterdam

De dure woorden van dr. Sid

Het was een moeilijk gesprek met Sid Lukkassen, want deze gepromoveerde ridder in de 'hard-rechtse' (of naar eigen zeggen 'radicaal humanistische') orde bedient zich van oude filosofen en dure woorden als occidentofobie en oikofobie. Een echte intellectueel, die Sid. Misschien aanleiding om het eens over deze termen te hebben. Ze zijn weliswaar moeilijk uitspreekbaar, maar lijken toch voornamelijk een expliciet racistisch discours van een Oudgrieks sausje te voorzien.

Maar goed, daar ging het artikel van Toine Heijmans niet over. Misschien dacht de interviewer: er zijn al genoeg forums waar deze ridders hun exposé over feminisme, masculiniteit en linkse politiek kwijt kunnen, laat ik het eens over Sid zelf hebben. Bijvoorbeeld over zijn bijzondere manier van praten: 'Sid ordent miljoenen gedachten terwijl hij praat. Al die kennis.' Welke gedachten dan? Het blijft een mysterie. Wel kijkt hij er erg intellectueel bij met zijn kruidenthee en voorhoofdsrimpel. Uiteindelijk is er dan toch een soort heroïsche conclusie, namelijk dat Sid de wereld en ook zichzelf probeert te redden. Is het ironisch bedoeld, dit portret? Ik hoop dat te mogen aannemen. Toch zou het de Volkskrant niet misstaan om deze ironische toon in te ruilen voor een kritische kanttekening bij Lukkassens omstreden discours. Het is aan de journalistiek om zich niet te laten afleiden door het intellectuele elan van een hoogopgeleide, witte man die aan het eind van een avondje stappen zegt: 'Jongens, het is mooi geweest, ik ga maar eens naar m'n oikos.'

Annemarije Hagen, Amsterdam

Op eigen benen

Voorstel: de Volkskrant stuurt opnieuw een journalist naar Sid Lukkassen als hij (30) een jaar zelfstandig heeft gewoond.

Hans Beikes, Witharen

Kabinetsval

De suggestie over een kabinetsval (Ten eerste, 30 augustus) is onjuist. Een demissionair kabinet kan niet vallen. Het ontslag is al ingediend.

Marieke van Lubeck, Breukelen

Pief paf poef

Als ex-ambtenaar van Defensie wil ik proberen een wijdverbreid misverstand uit de wereld te helpen. Er is namelijk nooit tijdens schietoefeningen 'pief paf poef' geroepen. Indien nodig werd met losse flodders geschoten.

Rikkert Koops, Bunschoten-Spakenburg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden