Een open boek en toch zo gesloten als een mossel

Rond rockzangeres Anouk hangt vaak een sfeer van rellerigheid. Ja, ze weet dat ze er niet altijd mee wegkomt, met die grote bek van haar. En nu kiest ze dus voor het Eurovisiesongfestival.

Het meest legendarische, tegelijk het meest tragische verhaal over Anouk, beste rockzangeres van Nederland die de nationale troef moet worden in het Eurovisiesongfestival, dateert alweer van de zomer van 2000. Ze wilde een voet tussen de deur krijgen in Amerika, lang gekoesterde droom, inmiddels opgegeven. Ze heeft nu vier kinderen aan haar kont hangen, wil je iets bereiken in Amerika, dan moet je vijf jaar toeren -get real, man. Maar toen zat ze in New York, nog vol verwachting, dicht bij Empire State Building in een fancy appartement dat haar platenmaatschappij voor haar had geregeld. Ze maakte vast een lijstje van favoriete producers, mixers, masterers, co-writers, clipmakers, fotografen - altijd een controlfreak geweest. Ze wilde aan de slag, ze wilde Amerika veroveren, ze wilde dat die lui van de platenmaatschappij serieus werk van haar maakten. Maar die lui hielden haar aan een lijntje. Laten zeggen dat meneer in vergadering was als ze telefonisch informeerde naar hoe het ermee stond. Laten zeggen dat ze teruggebeld zou worden, en dan niet terugbellen - ken je die? Afijn, zij eropaf; dat ze al drie dagen belde en dat ze al drie dagen geen antwoord kreeg. De vice-president kwam niet uit zijn fucking glazen huisje, zij tekeer gaan tegen de secretaresse en dat ze niet voor jan lul in dat appartement zat. Waarop die kerel liet weten dat hij de volgende dag met haar zou eten.

De volgende dag. Ze zat één uur in de club waar was afgesproken, ze zat er twee uur, ze dronk de ene margarita na de andere, ze zat drie uur te wachten, ze voelde zich een escort die moest worden opgepikt door een oude geile vent en net toen ze dacht nu ga ik, klonk het 'Will is in the house'. Iedereen in de houding voor de platenbons. Er knapte iets bij Anouk. Ze heeft hem bij zijn strot gegrepen en tegen de muur gezet en hem toegebeten dat zijn kop eraf zou gaan. Ze werd door drie reuzen de tent uitgewerkt, maar rende terug - het werd een ravage.

De volgende dag heeft ze het vliegtuig genomen terug naar huis. Inmiddels zou ze het anders doen, maar spijt? 'Wat had ik dan moeten doen', zei ze in de Nieuwe Revu, 'iedereens reet lopen kussen?' Het is haar temperament, ze bestaat bij ingevingen, ze weet dat ze er niet altijd mee wegkomt, met die grote bek van haar. Ze accepteert het. So be it.

Nu gaat Anouk (37) voor Nederland het 58ste Eurovisiesongfestival doen, volgend jaar mei, in Malmö, het is haar eigen idee en wat ze in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont. Er is maanden over gezemeld, tussen haar en haar manager en de TROS en John de Mol. Het songfestival is tegenwoordig van de TROS, De Mol produceert. Eerst weigerde de TROS. De baas van de omroep zei dat ze zich maar moest inschrijven voor de voorrondes, hij had al zes shows geregeld voor de zaterdagavond. De Mol schamperde dat als Messi bij Ajax wil spelen de club hem niet zal uitnodigen voor een proefwedstrijd. Anouk twitterde van doei en graag of helemaal niet. De TROS zwichtte.

Er is met verwondering gereageerd op haar nieuwste ambitie. Het kan heel goed zijn dat ze er stiekem op kickt dat niemand de move heeft zien aankomen. Misschien is lef nodig om je vinger op te steken voor 'een bizarre kermis van kitsch en politiek' (de Volkskrant). Lef heeft ze altijd gehad. Maar wat moet je ermee op een festival 'van zoete, makkelijk in het gehoor liggende deuntjes' (de Volkskrant)? Het idee leek drie keer niks. Toen ze geheel in stijl voet bij stuk hield, werd het door haar directe omgeving tot een grandioos idee uitgeroepen.

Veel directe omgeving heeft ze niet, ook nooit gehad. Ze heeft zichzelf vaak genoeg 'een loser' genoemd en een 'sucker': ouders gescheiden, een verscheurde jeugd, een zwervend bestaan, vader die zich nooit liet zien, gebroken met haar moeder in een sfeer van openbare rellerigheid, zelf twee keer gescheiden en on top een relatie die explodeerde recht voor de ogen van het grote publiek. Ze dacht dat ze het leven een beetje op orde had, toen haar bleek dat Unorthadox, vader van het vierde kind, haar in haar eigen huis bedroog met zeker acht vrouwen, dertien is ook mogelijk, onder wie twee nanny's. Ze valt op grote, donkere, 'creatieve' mannen - zo noemt ze dat. Voor blank en blond draait ze haar hoofd niet om.

Ze had de breuk stil willen houden; zelf denkt ze dat wie hardcore met haar wil praten, niks te horen krijgt. Dat is maar in beperkte mate waar. Over het bedrog dat haar overviel en dat ze onvoorstelbaar vond kon ze haar mond niet houden. 'Hij is als een beest tekeergegaan', zei ze in een radio-uitzending op 3FM tegen discjockey Giel Beelen. 'In mijn eigen huis. Van acht vrouwen weet ik zeker dat hij er seks mee heeft gehad. Niet één keer, het heeft anderhalf jaar geduurd, het zijn ook allemaal vrouwen die ik goed ken. Hij heeft verdorie de nanny liggen neuken in mijn eigen huis terwijl ik hoogzwanger was.'

Ze heeft over zichzelf opgemerkt dat ze wantrouwend is als de kolere. Ze heeft daarvoor een eigen term gereserveerd: 'para' - een afkorting van paranoia. Ook heeft ze gezegd dat ze het vermoedelijk nog moeilijker heeft met zichzelf dan met anderen.

Het lijkt erop dat ze steeds minder mensen toelaat tot haar binnenwereld. Ze kiest onvoorwaardelijk voor haar kinderen; die vullen haar leven. Optreden wil ze eigenlijk niet meer. 'Ik hoef niet te spelen om te voelen dat ik leef.' Liever is ze bij de kinderen. Wat ze fijn vindt is liedjes schrijven en platen produceren vanuit de veilige omgeving van huis en studio. Haar manager weet dat hij nog slechts zoveel optredens mag organiseren als nodig is om het leven te betalen: huis, school, eten. Twee Gelredomes vol en misschien nog een of andere stomme reclame. Als dat bedrag binnen is, is ze klaar.

Ze laat zich niets aanpraten waar ze geen zin in heeft. Toen bekend werd dat ze dat songfestival zou gaan doen, stond de hele publicitaire wereld te dringen, van Pauw & Witteman tot De Telegraaf. No way. Tot hun verdriet mochten de mensen van de platenmaatschappij alle verzoeken afwijzen. Nu zit ze voor een paar maanden in Los Angeles, met de kinderen. Het is om weg te zijn uit Amsterdam, uit Nederland.

Als 14-jarige moest ze naar een kindertehuis. Het leven was een chaos. Ze zwierf over straat, pakte alles en iedereen aan dat haar werd aangeboden. Op eigen kracht heeft ze de zooi overwonnen.

Wat ze ervan heeft geleerd is dat ze altijd in control moet zijn, tegen de chaos. Ze is hard, om te beginnen tegen zichzelf. Ze heeft een onblusbare drang ontwikkeld om onafhankelijkheid te tonen, tegen de bedreigingen in. Ze is rechtlijnig vanuit principe - eerlijk zijn, altijd eerlijk zijn - en stoer omdat ze niet bang is voor de confrontatie. Toen ze in 1998 op Pinkpop met eieren werd bekogeld, trok ze haar T-shirt uit, toonde haar rode Hema-beha en zong onverstoorbaar door.

Ze kan letterlijk zeggen dat het niemand iets aangaat wie ze echt is: Anouk is Anouk en als dat je niet bevalt, kan je vertrekken. Dan komt de paradox. Wie ze echt is lijkt ze van de daken te schreeuwen in de teksten van haar songs. Anouk is een gesloten mossel, tegelijk een open boek. Je kunt die teksten van haar niet anders lezen dan als recht uit het hart; ze gaan altijd over haar leven, in het bijzonder over haar mislukkingen.

Nobody's Wife was in 1997 haar eerste hit. Ze was net gescheiden; de song werd binnen de kortste keren het lijflied van de sterke, onafhankelijke en toch gekwetste vrouw: I'm suckin' out his love, I'll never be nobody's wife. Op haar laatste cd is die rapper Unorthadox een cheater met een pretty evil face die down and dirty zal gaan. En de vriendin die haar achter haar rug besodemieterde door met die Dox in bed te kruipen, krijgt ook een veeg uit de pan: Stabbing me right in the back like that / Have you no dignity?

Ze weet waarom die teksten zo persoonlijk zijn. Het is voor haar de enige mogelijkheid de dingen te benoemen die over haar kwetsbaarheid gaan. Op een andere manier krijgt ze het niet uit haar mond.

CV

1975 Geboren in Den Haag

1990 Verlaat voortijdig de mavo

1996 Debuutsingle Mood Indigo, met steun van Barry Hay en George Kooymans van Golden Earring

1997 AlbumTogether Alone, eerste hit, Nobody's Wife

1999 Album Urban Solitude

2002 Album Graduated Fool, Popprijs op Noorderslag

2004 Album Hotel New York

2007 Album Who's your momma

2009 Album For bitter or worse

2011 Album To get her together

2008 Scheiding van Remon Stotijn

Anouk Teeuwe woont in Amsterdam. Ze heeft vier kinderen, drie van de rapper Remon Stotijn (zoons Benjahmin en Elijah en dochter Phoenix), en een zoon van de rapper Dox (Jesiah).

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden