Een oorlog waarin Sharon niets wint

Hoe zou het toch komen dat het niet eens meer verbaast dat Andaleeb Taqatqa uit Jenin komt? De 20-jarige vrouw die zich vrijdag opblies in het centrum van Jeruzalem....

Nanda Troost

Bijna de helft van de Amerikanen steunt de acties van de Israëli's. Ruim 60 procent keurt de acties van de Palestijnen af. Iets meer dan de helft van de Amerikanen vindt dat Arafat moet worden verbannen. Het is jammer dat The Economist geen Europese gegevens heeft vermeld.

Twee cartoons geven wel aan hoe verschillend er in Amerika en Europa wordt gedacht over de situatie in het Midden-Oosten. The Economist heeft Bush al bijna in spagaat staan op een in tweëen gebroken en zinkend schip. Met Sharon in zijn ene hand en Arafat in zijn andere. Vanaf het droge strand vragen Arabieren: Meneer de president, waar staat u?!?

In Newsweek lopen de VS en de EU langs elkaar heen. De Amerikaan heeft een krijsend Israëlisch kind aan de hand. Op het jasje van het Arabische jongetje aan de hand van de Europeaan staat: groeiend anti-semitisme. Europa vraagt Uncle Sam: 'Kan jij dat ettertje van jou niet onder de duim houden?'

The Economist valt VN-secretaris-generaal Kofi Annan bij, en suggereert een gewapende internationale vredesmacht, die de veiligheid waarborgt in de bezette gebieden. En omdat de Palestijnen en Israëli's het niet eens kunnen worden over de grenzen van de Palestijnse staat: laten de VS, de VN de EU en Rusland als wereldmachten dat dan maar doen. Er is te veel gebeurd om dat nog aan de strijdende partijen over te laten. Want het paradoxale aan Sharons oorlog is dat stapjes op het vredespad niet meer helpen. Het is tijd voor het grote werk.

Ook Newsweek ('Wanneer houdt het op?') gaat voor het grote eindspel. Op papier lijkt het niet eens zo moeilijk. Israël trekt zich - met tal van garanties - terug uit Gaza en het grootste gedeelte van de Westoever. Op papier kan zelfs Jeruzalem toch echt wel worden verdeeld. En dan is er ook niets problematisch aan de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen, van wie zelfs een symbolisch aantal zich in Israël zou kunnen vestigen.

'Wie knippert het eerst met zijn ogen', vraagt Time en roept daarmee onbewust de kwestie Noord-Ierland - ook al zijn de problemen daar niet definitief opgelost - op het netvlies. Ook daar lukte niets totdat de machthebbers (lees de Britse regering) bereid waren echte stappen te zetten. Misschien kan Sharon eens gaan praten in Londen.

Toch wekt Time geen positieve gevoelens op. Want het gaat ook over de machtsspelletjes in het Witte Huis. Over minister van Defensie Donald Rumsfeld, die vindt dat Sharon niet genoeg de vrije hand kan krijgen. Over Colin Powell, die volgens zijn bondgenoten de schuld zal krijgen als zijn missie mislukt.

En de president zelf? Diens drijfveer voor het vredesproces lijkt volgens Time vooral te zijn dat hij zonder rust in de Palestijnse gebieden nooit genoeg steun zal krijgen voor het wegwerken van Saddam Hussein. Desalniettemin lijkt ook bij Bush de irritatie over Sharon toe te nemen. Want ook al snapt hij Sharons strijd tegen het terrorisme, hij beseft ook 'dat Sharon deels contraproductief bezig is'.

Zo vraag je je af wat Sharon in hemelsnaam denkt te kunnen winnen. Want zoals een schutter van Arafats Fatah Tanzim militie na zijn vlucht uit Jenin tegen Time zegt: 'We zijn Sharon erg dankbaar, want hij zorgt ervoor dat elk Palestijns kind, elke Palestijnse vrouw en elke Palestijnse man de joden en Israël haat.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden