Een onzalige klus in Portugal

Beeld Gabriël Kousbroek

In het holst van de nacht begint mijn mobieltje te trillen als een op hol geslagen Tarzan (niet de aapman maar de rubberen vriend van Viva-lezeressen). Ik neem niet op, want in de regel is het geen schoon volk dat mij na achten - als ik op stok ga - belt. Vroeger waren nocturnale belletjes altijd drugsgerelateerd, maar ik kan heden ten dage gewoon volmondig nee zeggen tegen de rommel die zo veel jongeren in de bloei van hun leven heeft vernietigd.

Als de honden onrustig worden van het nerveuze getril, neem ik toch maar op. Het is een tiepmiepje van een nieuwsrubriek.

'Spjeek ik met Ajthuj van Amejongen? U woont toch in Poojtugaal?' Slaapdronken vraag ik of er toevallig +351 voorkomt in het nummer dat ze net belde. Ze giechelt en zegt: 'Stom van mij he.'

Of ik weet dat er een busongeluk met Nederlanders was in de Algarve. 'Er zijn doden hoor', roept ze opgewekt. Ze weet nog niet of het Nederlandse doden zijn, anders kan ik gewoon verder slapen. Dan vraagt Sterre-Liselotte of ik in de buurt van Albufeira woon en wellicht polshoogte wil nemen op de plek des onheils.

Nu beschouw ik mijzelf als emeritus journalist en bovendien ernstig in ruste. Ik was ooit correspondent te Jeruzalem en woonde aan de Ben Yehudastraat, bij een druk kruispunt waar de meeste mensenbommen afgingen. Als ik dan door opdrachtgevers gebeld werd of zelf belde, was de eerste vraag aan de andere kant van de lijn: zijn er Nederlanders bij betrokken? Ik was freelancer en de schoorsteen moest roken als een tierelier dus ik ging daar geen journalistiek-ethische muggenzifterij aan vuil maken. 'Laten we hopen van wel', zei ik dan tegen het geitje van dienst. Uiteindelijk werd mijn carrière als uw man in het Midden-Oosten dan ook niet de das omgedaan door diverse morele spagaten maar door - u raadt het al - drank en drugs. Ik kijk naar Raya, mijn oudste hond die aan een ernstige vorm van artrose lijdt hetgeen klauwen met geld kost (onder meer droogvoer van Hill's à 12 euro per kilo). Raya kijkt mij aan met haar trouwe ogen en ik besluit de onzalige klus te aanvaarden. 'Hoeveel bedraagt het honorarium?', vraag ik met een zucht. 'Vijftig euro lijkt ons een mooi bedrag, meneej van Amejongen.'

'Weet u wat, jongejuffrouw? Steekt u die centjes maar in uw gat. Ik ga nog liever de hoer spelen langs de rijksweg. Boa noite!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden