Een onweerstaanbaar Parijs' briesje

Ook in upperclass Parijs hebben ze zorgen en problemen. Dat zal de lezer van Tatiana de Rosnay’s jongste bestseller deugd doen....

Haar naam was Sarah staat al 22 weken op de bestsellerlijst. De opvolger Die laatste zomer is nu ook in het Nederlands vertaald en gaat wellicht dezelfde kant op.

Wat voor boeken zijn dit, en waarom zijn ze succesvol? En wie is de auteur, Tatiana de Rosnay? Om met dat laatste te beginnen: Tatiana de Rosnay is een Franse schrijfster (1961) die is opgegroeid in Parijs en Boston, en die in Norwich Engelse literatuur heeft gestudeerd. Sinds 1984 woont Tatiana de Rosnay weer in Parijs, waar ze een aantal romans schrijft voor ze in 2006 internationaal doorbreekt met Elle s’appelait Sarah.

Ze lijkt een auteur die schrijft volgens een bepaald recept: literatuurderige boeken, die zich afspelen in de Parijse upperclass, met archetypische karakters, psychologie van de koude grond, uitgebreide families, en een zoektocht die leidt tot een katharsis. Gezien De Rosnay’s achtergrond kent ze die milieus als haar rokzak.

Stiekem zouden we daar bij willen horen: er wordt lang en vrolijk gedineerd met vrienden die ofwel uitstekend kunnen koken of ontzettend creatief zijn, en die vriendinnen hebben die smaakvolle jurkjes dragen. Door dit alles heen waait een onweerstaanbaar Parijs’ briesje. Tatiana de Rosnay lost verwachtingen in en door middel van de beproefde stijlfiguur van de tegenstelling maakt ze haar verhaal niet te ingewikkeld.

Zo beantwoordt de familie Rey in Die laatste zomer volledig aan onze verwachtingen van een oude, aristocratische Parijse familie. Grootouders brengen samen met hun schoondochter en hun kleinkinderen de vakanties door op het schiereiland Noirmoutier, voor de kust van de Vendée. Hun zoon, een succesvol advocaat komt alleen als hij tijd heeft. De gereserveerde, bijna koninklijke grootouders hebben hun schoondochter van eenvoudige komaf nooit geaccepteerd.

‘Ze pikken mijn accent omdat ik er leuk uitzie in een cocktailjurkje’.

Even samengevat: de schoondochter sterft vroegtijdig onder (achteraf) mysterieuze omstandigheden, haar echtgenoot hertrouwd met een kil rotwijf en raakt totaal verbitterd en in zichzelf gekeerd. Zijn zoon, Antoine Rey, de hoofdpersoon van de roman, voelt zich door zijn vader afgewezen, een mislukkeling.

Hij is het toonbeeld van een man in zijn midlife-crisis: begin veertig, verlaten door zijn vrouw voor een jonger type (dat nu samen met haar in hun gezellige huis met tuin, hond en open haard woont, terwijl Antoine naar een ‘levenloze’ flat is vertrokken) zijn puberende kinderen – getooid met gameboy, iPod of telefoon – begrijpt hij niet meer, de magnetronmaaltijden hebben hem een buikje bezorgd en zijn werk als architect kan hem niet meer boeien. Hij voelt zich meer dood dan levend.

Een tripje met zijn drie jaar jongere zusje Mélanie, nog slank en mooi en herstellende van liefdesverdriet, naar het eiland waar ze vroeger hun zomervakanties doorbrachten, zal grote veranderingen teweegbrengen. Niet in de laatste plaats omdat Antoine (door een geluk bij een ongeluk) een nieuwe vrouw ontmoet die hem weer tot leven weet te wekken.

Symbolisch genoeg moet je, om op het eiland te komen, over een weg die alleen bij laagtij toegankelijk is, de Passage du Gois. Veel mensen hebben hier al de dood gevonden, en de dood is ook een tot vervelens toe terugkerend motief in dit boek. De nieuwe vriendin van Antoine, die toepasselijke Angèle heet, is lijkenaflegster.

Ook ontdekken broer en zus iets over hun moeder: ze had een buitenechtelijke relatie. Het thema dat hiermee opgerakeld wordt – hoe goed ken je iemand echt? – wordt ook weer clichématig uitgewerkt. Niemand is wie hij lijkt: Antoines stiefmoeder is een doodongelukkige alcoholiste, zijn vader een zielige oude man en Antoine zelf is creatiever en grappiger dan hij dacht.

Al met al is Die laatste zomer een beter boek dan De Rosnay’s vorige. Waar in Haar naam was Sarah alle oorlogsclichés uit de kast worden getrokken, moet de schrijfster het hier meer zelf doen. Daarmee is Die laatste zomer een aardige soap voor op het strand, voor mensen die net iets meer willen dan GTST of The bold and the beautiful.

Dat zijn er vast veel. Op naar de Top 5.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden