Column

Een onconventionele man, juist leuk toch?

Het park lag vol takken, door de nachtelijke storm afgebroken, maar nu was het zacht weer en de zon scheen.

Sylvia Witteman
null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

In het rosarium fietste ik achter een motoragent aan, zo'n gele; kalmpjes slalommend tussen al die zeshoekige perkjes leek het wel of we samen een dansje deden, een pas de deux tussen de laatste rozen van het jaar.

Op het bankje waar ik afgelopen zomer vaak naar het ooievaarsnest heb zitten kijken, zaten nu twee vrouwen van achter in de twintig in sportkleren. Ze hadden blonde paardenstaarten en allebei wat men in een politiebericht zou omschrijven als een 'normaal postuur'. De een had een dopneusje en de ander een fier, spits gezicht, als de boeg van een cruiseschip.

'Ik weet het niet', zei de dopneus. 'Hij drinkt witte port. Dat is toch geen drank voor een volwassen vent?' Ze had de wat schorre stem van een voormalig corpsmeisje. 'Nou ja, dat zegt natuurlijk niks', zei het schip. 'Als hij dat nou lekker vindt. Ook juist wel leuk toch, als een man een beetje onconventioneel is? En van bier ga je uit je bek stinken.'

Het dopje knikte langzaam. 'We zouden dus naar Parijs', ging ze voort. 'En daar heb ik nu natuurlijk helemaal geen zin meer in. Maar weet je wat hij zegt? Hij zegt: we moeten juist wél gaan, want zoiets gebeurt nooit twee keer achter elkaar in dezelfde stad...'

Het schip vond het 'eigenlijk wel een frisse kijk op de zaak' maar het dopje leek niet overtuigd. 'Ik weet niet', hernam ze. 'Hij heeft een hónd...' Nu keek ook het schip bedenkelijk. 'Op zich wel een leuke hond, hoor. Zo'n sneeuwhond, weet je wel, met van die blauwe ogen. Maar toch...' Ze nam een slokje uit haar waterflesje.

'Een husky', concludeerde haar vriendin. 'Nee, dat kán, een husky. Als het nou een labrador was geweest, nee. Maar een husky kan best. Wat heeft hij eigenlijk voor auto?' Het dopje dacht na. 'Ik weet niks van auto's. Ja, donkerblauw. Hij ziet er duur uit, maar ik vind altijd alle auto's er duur uitzien...'

'Een BMW?', probeerde het schip. 'Of...'

Maar het dopje onderbrak haar en zei somber: 'Hij heeft van die dobbelstenen aan zijn spiegeltje hangen. Van die grote, zachte dobbelstenen van pluis.'

Dat kwam hard aan.

'Jezus!', zei haar vriendin. ' Kom op, hee, dat méén je niet! Jezus!'

Het dopje knikte, weer zo langzaam, maar allengs ging het knikken over in schudden. Haar vriendin zweeg, met angstig opengesperde ogen. 'Róód pluis', sprak het dopje nadrukkelijk. 'Ze zwaaien heen en weer bij het rijden.'

En zuchtend besloot ze: 'Nee, dat wordt niks.'

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden