Een olijke Allen Toussaint op zondagmorgen

Ik was zo vol van mijn bezoek aan Harlem gistermiddag dat ik vergat verslag te doen van een optreden dat ik om 12 uur zondag had bijgewoond van Allen Toussaint. Een groter contrast met de sfeer bij het Apollo Theater in Harlem was ook nauwelijks denkbaar.

In Joe's Pub, waar Toussaint regelmatig brunch concerten verzorgt, zaten we om half twaalf aan vooraf gereserveerde tafeltjes of in mijn geval achterin bij de bar. We dronken wijn a 14 dollar per glas en aten een tostie voor 11 dollar of iets anders duurs. Geeft niet, hoort erbij, daar leven ze van in Joe's Pub dat maar plaats kan bieden aan nog geen 200 man.

En bijzonder is het natuurlijk wel, want waar iedereen terecht lang stil staat bij de dood van Michael Jackson (zelfs de New York Times had vandaag nog gewoon een groot stuk op de voorpagina) moeten we niet vergeten dat Allen Toussaint ook een grote muzikale legende is.

Zijn rol binnen vooral de muzikanten-scene uit New Orleans is van onschatbare waarde geweest. In de jaren zestig schreef hij klassiekers voor Irma Thomas en Lee Dorsey en produceerde hij ook zeer veel prachtige platen.

Zelf heb ik een zwak voor zijn eigen plaat Southern Nights uit 1975 waar hij gistermiddag ook een paar liedjes van speelde. Echt een ongelooflijk songbook heeft die man bij elkaar geschreven, en toen ze gisteren allemaal voorbij kwamen (Yes We Can, A Certain Girl, Mother In Law, Fortune Teller) vroeg ik me af waarom we de laatste decennia zo weinig van hem gehoord hebben, want hij oogde nog allerminst uitgeblust.

Pas sinds een paar jaar treedt hij weer veel op, over een paar weken bijvoorbeeld op North Sea Jazz, en maakt hij ook weer platen. Het met vooral instrumentale jazzstandards gevulde The Bright Mississippi dat dit jaar verscheen bleek overigens totaal niet representatief voor het solo-optreden dat Toussaint gisteren gaf.

Ik denk, en Toussaint gaf het ook al een beetje aan toen hij iemand in New York bedankte die hem na Katrina aan veel werk had geholpen, dat Toussaint sinds de orkaan ook zijn bezittingen verwoestte, geen andere keuze had.

In ieder geval ontwaakte Toussaint na die ramp uit een soort van winterslaap. Hij werkte samen met Elvis Costello en dit jaar met Joe Henry. Ook is hij weer veel gaan spelen, en daar heeft ie oprecht zin in, zo bleek gisteren.

Hij ging door zijn eigen loopbaan heen, met veel typische New Orleans Mardi Gras instrumentals maar ook met liedjes waar anderen beroemd mee werden.

Zijn introducties waren geestig: 'Soms schrijf ik wel eens een liedje voor mezelf. Waarom vraag ik me af. Van dit liedje werden vijf exemplaren verkocht. Pas toen Betty Wright het opnam werd het een succes.' Zo vertelde hij voor hij Shoorah Shoorah inzette.

Prachtig was ook zijn minutenlange parlando-stuk voorafgaand aan Southern Nights, waarin hij jeugdherinneringen ophaalde. Maar het fraaist is nog altijd zijn originele, knappe pianospel gekoppeld aan zijn soulvolle, ingehouden stemgeluid.

Echt een heerlijk uurtje weet Toussaint zo in zijn eentje neer te zetten. Velen staken ook hun hand op toen hij vroeg wie hem al eens eerder op zondagochtend had gezien.

T is weer eens wat anders dan iedere week naar Buitenhof kijken, zeg maar.

Geen woord overigens over Michael Jackson. Ik denk ook niet dat Toussaint daar iets zinnigs over te melden had. Echt een andere wereld. Toussaint heeft nooit de schijnwerpers opgezocht, en even dacht ik gisteren dat het ook wel jammer was. We hadden hem best wel wat meer in Nederland willen zien optreden, lijkt me.

Heb in ieder geval al zin om hem op North Sea te zien.

Verder gaat hier op maandagochtend de stroom aan Michael Jackson nieuws nog gewoon door. Veel indruk hebben de BET Awards hier gisteravond gemaakt. Een soort Grammy uitreiking voor Afro-Amerikaanse muzikanten. Die stond uiteindelijk volledig in het teken van de overleden King Of Pop.

Hulde opnieuw aan CNN die de uren voorafgaand aan het evenement in LA, op de rode loper voor het Shrine Auditorium belangrijke mensen voor de camera kreeg.

Zo was daar ook ineens de vader van Michael, Joe Jackson.

Ai, wat een figuur. Een soort zwarte Marlon Brando in de rol van Don Corleone. Zwarte hoed op, zwart pak, en een intimiderende zonnebril.

Hij mopperde wat over 'onderzoek' naar de dood van zijn zoon, met wie hij volgens mij allerminst op goede voet stond, en hij sleepte snel een nog fouter ogende advocaat voor de camera.

Later vannacht kwam ook een emotionele zus Janet nog voor de camera, beelden die ook in Nederland wel te zien zullen zijn.

Ik gelast even een Michael Jackson pauze in. Ik geloof dat ik er nu even genoeg van heb. Die vader, was me net een beeld te veel. Ik geniet vandaag voordat ik terugvlieg nog even na van Allen Toussaint die de Zuidelijke Nachten bezingt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden