Column

Een normale, gezonde hekel aan zichzelf

Glimlach

Een avond in het café. Een kennis spreekt Somberman aan. 'Ik begrijp jou niet', zegt hij. 'Dat je een keertje somber bent, alla, dat ben ik ook weleens. Maar jij bent altijd somber. Ik geloof dat ik je zolang ik je ken maar één keer vrolijk heb gezien, nou ja, vrolijk, je glimlachte zwakjes.'

'Wanneer was dat dan?', vraagt Somberman, die het zich nauwelijks kan voorstellen.

'Toen we hoorden dat Wim, nota bene een van onze beste kennissen, een ongeluk had gekregen, met ernstig letsel ten gevolge.'

Opnieuw kan Somberman een glimlach niet onderdrukken.

'Ja, lach maar', roept de kennis kwaad uit. 'Het is niet alleen je eeuwige rothumeur, maar je hele houding', oreert de kennis verder. 'Waarom lach je nu weer?'

'Je politietaal', zegt Somberman. 'Met ernstig letsel ten gevolge!'

'Heb je iets tegen politie? Het zal wel weer.'

'Ja', zegt Somberman. 'Alleen niet als ze me opbrengen.'

'Kijk nu hoe je erbij zit', vervolgt de kennis. 'Als een zoutzak op je kruk. Nors kijkend. Oorverdovend zwijgend.'

'Je bent een rare snijboon', concludeert de kennis. Somberman haalt zijn schouders op. 'Je doet me tekort', zegt hij. 'Ik ben een zieke winterpeen.'

'Een bedorven knol', voegt de kennis eraan toe.

Nu moeten ze beiden lachen, tot Sombermans afschuw. Gelukkig krijgt hij daardoor weer een normale, gezonde hekel aan zichzelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.