Een negenjarige jongen kon horen hoe goed Roxy Music was

Gijsbert Kamer

De zomervakantie van 1973 was net begonnen, ik was negen jaar oud en een wekelijks hoogtepunt was toen op donderdagmiddag een fietstochtje naar de Stationstraat in Hilversum waar zich platenzaak De Roos bevond, om 'een gedrukt exemplaar van de Top 40' te halen.

Maar in die laatste week van juni was het tochtje vergeefs. Dat wil zeggen, het gedrukte exemplaar lag er wel, maar op de plek waar de nieuwe lijst zou moeten staan stond er diagonaal OOK DIT VERDWIJNT ALS VERONICA VERDWIJNT.

Verdomme, geen nieuwe lijst. Zou Redbone nog een week langer op de eerste plaats staan? Hoe hoog zou de Alarmschijf van de vorige week, Easy Boy van Greenfield & Cook in de Top 40 binnenkomen? Toch vragen waar ik erg mee zat.

Het was toch een beetje een wereld die instortte. Een week zonder Top 40 was al erg, maar ik moest er echt niet aan denken dat dit leed langer zou duren.

Gelukkig: de volgende week was er weer gewoon een nieuwe lijst. We Were all Wounded At Wounded Knee stond nog altijd (zij het zonder stip) op 1. Easy Boy op 14 (was in de nooit gepubiceerde lijst op 17 binnengekomen).

Tussen de nieuwe binnekomers op 7 juli verder onder meer Do The Strand van Roxy Music. Heel bescheiden op de 33ste plaats, het linker rijtje van de lijst zou ook nooit worden bereikt. Ik was er blij mee, want ik vond het een prachtnummer. De zomer van 73 is voor mij nog altijd verbonden aan dit nummer, aan Kodachrome van Paul Simon en Free Electric Band van Albert Hammond.

Echt onderscheid maakte ik overigens niet. Ik vond de meeste hits prachtig, en Forever And Ever van Demis Roussos net zo mooi als Halo Of Flies van Alice Cooper. Het bijzondere is vooral dat ik als 9 jarig jongetje Roxy Music kende. Dat je dat dus gewoon de hele dag op de radio kon horen, want van Veronica 538 moet ik het hebben opgepikt, dat was mijn zender. Toppop was het enige popprogramma op tv maar ik herinner me van Roxy Music in dat programma alleen Love Is The Drug van 3 jaar later.

Do The Strand is me altijd zeer dierbaar gebleven, zoals ook de veel populairdere glam hits van Sweet, Slade en, iets later, Mud. Op foto's in blaadjes als de Muziek Express stonden wel eens foto's van Roxy Music die voor mij net zo maf en dus aantrekkelijk oogden als andere glamrockers.

Pas later begreep ik dat hun muziek veel verder ging en experimenteler was dan die van, zeg, Sweet. Maar de pracht van Do The Strand bleek zelfs voor een jongen van negen te vatten.

Dat is natuurlijk het mooie van die tijd: popmuziek werd nog niet zo in doelgroepen onder verdeeld. De piratenstations draaiden ook nummers die zelf mooi vonden. Ouwelullen-pop bestond nog niet want ALLE ouderen hadden toch al een hekel aan popmuziek. Popmuziek was misschien wel voor jongeren, en was zeker net zo vaak nauwelijks de prullenbak waard als nu, maar er was wel degelijk ruimte voor experiment. Popmuzikanten die extravagant waren of vreemd klonken kregen alle aandacht.

Dat een single als Do The Strand dagelijks gewoon overdag op de radio te horen was, is nu nauwelijks meer voor te stellen. Nog moeilijker indenkbaar is het dat een plaat als Roxy Music, het debuutalbum van de band uit 1972 zo populair kon worden.

Ik luister de laatste dagen veel naar het krankzinnige nieuwe album van The Flaming Lips, en weet zeker dat er geen jongen van negen is die ooit van die band gehoord heeft. Goed, de plaat heeft geen Virginia Plain of Do The Strand, maar net als Roxy Music op hun eerste lp's zoekt de band fanatiek naar een nieuw rock-idioom, wil ze buiten de bekende paden treden, en doen de Flaming Lips dat met vervreemdende maar bij vlagen zeer meeslepende rock 'n roll.

Die vinden hun weg wel, via internet etc. Maar ik weet zeker dat als Wayne Coyne vijfendertig jaar geleden had geleefd, hij niet alleen die mensen had weten te bereiken die zellf op zoek gaan naar experimentele rock, maar net als Bryan Ferry ook mensen had weten te betoveren die verder geen enkele muzikale bagage hebben.

Alle muziek is nu overal te vinden, maar je moet er zelf naar zoeken. Je moet dus ook weten wat je zoekt, en welke 9 jarige weet dat nou. Dat is, vind ik, zo jammer aan de popcultuur nu.

Op de radio hoor je overdag hooguit dat de nieuwe Moke zo geweldig is en op tv, tja heeft iemand naar de Nacht Van De Popmuziek gekeken? Daar werden alleen zij bediend die net als de presentatoren opgegroeid zijn in de jaren zeventig. Mensen zoals ik ja, maar echt: 'it said nothing to me about my life.'

Gisteren keek ik naar de dvd die net uit is More Than This-The Story Of Roxy Music. Niet spectaculair, maar wat een muziek toch. En dat was in 1973, zomaar voor iedereen te zien en te horen.

Kijk hier maar eens naar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden