Een moordenaar als zoon: Ik ben ineens de moeder van Sander V.

Het ging prima met haar zoon, dacht ze. Tot Sander vorig jaar werd gearresteerd voor de moord op de 12-jarige Milly Boele. Sindsdien is het leven van Wil (56) een nachtmerrie. 'Heb ik signalen over het hoofd gezien?'

Rechtbanktekening met verdachte Sander V. op de voorgrond,Beeld anp

'Vanaf het moment dat ik op tv zag dat de 12-jarige Milly Boele werd vermist, leefde ik intens mee met haar ouders. Zes dagen lang hoopte ik op een goede afloop. Iedere moeder is doodsbang om haar kind te verliezen. En dit was nota bene een buurmeisje van mijn zoon.

In geheugen gegrift
De avond van 16 maart 2010 staat in mijn geheugen gegrift: ik ben alleen thuis en kijk tv, naar Netwerk. Ze schakelen rechtstreeks naar Dordrecht, omdat er nieuws is over de zaak-Boele. Ineens zie ik beelden van Sanders straat, die is afgezet door politieagenten. Ik denk: verrek, er staat een zwart scherm voor zijn tuin. Wat gebeurt daar?

Dan komt een agente in beeld. Ze zegt tegen verslaggevers dat een buurman van het vermiste meisje is gearresteerd. De verdachte is een 26-jarige agent die werkt voor het korps Rotterdam-Rijnmond. Ik begin te gillen. Dit kan niet waar zijn, denk ik. Sander?

Ik bel hem, maar krijg zijn voicemail. Zijn vriendin neemt ook niet op. Ik blijf het proberen, zonder succes. Daarna bel ik de politie en vraag of het klopt dat mijn zoon is gearresteerd. Ik moet het weten, want ik kan zo de nacht niet in.

Graven in zijn tuin
Twee rechercheurs komen naar mijn huis. Ze vertellen me dat Sander zich 's middags heeft gemeld op het politiebureau. Hij weet meer van de verdwijning van het meisje, zeggen ze. De politie is aan het graven in zijn tuin, waar ze misschien ligt. Ik denk: dit is een horrorfilm.

Omdat ik niet alleen wil zijn, ga ik naar het huis van mijn andere zoon. Daar horen we rond middernacht dat het meisje is gevonden. Ik ben in shock. Hoe kan dit? Slapen is onmogelijk. Ik zit de hele nacht voor me uit te staren op de bank. Natuurlijk denk ik ook aan de nabestaanden, maar eerlijk gezegd zijn m'n gedachten vooral bij Sander. Ik wil hem zó graag spreken. Mijn hoofd zit vol vragen. 'Jongen, wat is er gebeurd? Wat heb je gedaan? Waarom?' Helaas mag hij van de politie alleen praten met zijn advocaat.

De eerste dagen na de arrestatie durfde ik niet meer naar buiten. Ineens was ik 'de moeder van Sander V.'. De enige manier waarop ik rustig kon blijven, was door slaappillen te slikken. Maar daar stopte ik al snel mee, omdat ik daardoor heel diep sliep. Als ik wakker werd, uit een soort coma, was ik mijn geheugen compleet kwijt. Daarna kwam alle ellende, boem, ineens terug. Dat vond ik verschrikkelijk eng.

Toch de deur uit
Uiteindelijk moest ik toch de deur uit, om boodschappen te doen. Er liepen cameraploegen in de buurt, het voelde alsof iedereen naar me staarde. Gelukkig gaven sommige buren me een knuffel, maar veel mensen behandelden me alsof ik melaats was. Iemand riep zelfs dat ze mij een nekschot moesten geven, omdat ik een moordenaar op de wereld had gezet. Ik zie dat puur als een reactie op wat de media hadden geschreven over Sander.

Lees het hele verhaal in de Volkskrant.

Een foto van Milly Boele.Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden