Een mooie week voor de popmuziek

Dat was even schrikken maandag. Lady Gaga door Time uitgeroepen tot 'meest invloedrijke artiest van 2010.' Als ik zoiets hoor ben ik vooral benieuwd wie er nog meer in die lijst met 'The 100 Most Influential People In The World' staan. Dus maar even het tijdschrift gekocht.

Viel tegen. Om me maar even tot de categorie artiesten te beperken: Taylor Swift? Doet niks buiten de USA. Invloed nihil. Conan O'Brien, dat is toch die talk show host? Lijkt me voor ons net zo relevant als het bestaan van Matthijs van Nieuwkerk voor Amerikanen.

Prince? Is dit een lijst van 1985?

De enige naam waar ik meteen iets bij had van ja, dat is terecht, was die van Simon Cowell. De man achter X-Factor.

Wat je in ieder geval over Lady Gaga kunt zeggen is dat ze waarschijnlijk wel de meest bekende popster van dit moment is, samen met Susan Boyle wellicht. Maar invloedrijk? Haar liedjes zijn een hooguit een soort Madonna derivaat. Niks maar dan ook helemaal niks origineels aan te bespeuren. Maar goed, een stuk of vier wereldhits en je bent 'meest invloedrijke artiest'.

Maar wie dan? Ik heb het hier wel vaker betoogd: er heerst vandaag de dag een gebrek aan grote sterren, zelfs aan grote liedjes. Of dat erg is, daar wil ik het nu even niet over hebben. Al hoop ik dat Time volgend jaar met een naam op de cover komt waarvan ik denk: Jaaa, dat is er een.

Voor wie het tijdschrift in de schappen heeft laten liggen. De keuze wordt toegelicht in een paar honderd woorden door, riemen vast, Cindy Lauper. Cindy wie? Ja, iemand die hier ook wel eens een paar hitjes heeft gehad. Ach, haar invloed bereikte in elk geval wel Miles Davis die in 1985 nog een fraaie bewerking van Time After Time maakte.

Het leukste in het tijdschrift (Bono over Bill Clinton, gaap) was de column van Joel Stein. Hij stelde een lijst samen met de 100 'least influential people', met die kanttekening dat hij voorbij ging aan 'infants, people in comas and North Koreans who aren't Kim Jong Il'.

Ben een paar keer flink in de lach gesloten, (die over Tom Tom in de uitverkoopbak waar vroeger Yngwie Malmsteen cassettes lagen bijvoorbeeld) maar ik moet ook bekennen dat de vraag wie ik als meest invloedrijke muzikant of band zou willen voordragen, maar bleef knagen.

Is er dan niemand meer met een invloed zoals The Beatles, Stones, Bob Dylan, Jimi Hendrix dat hadden? Nee.

Maar zelfs vergeten we de jaren zestig even en slaan we een paar decennia over. Michael Jackson, Prince, The Smiths, Nirvana: ja dat zijn nog wel namen. Ook

Slayer, Metallica, Beastie Boys, Public Enemy en Tupac zijn op grote schaal invloedrijk geweest?

Prodigy, Eminem, Neptunes en, bijna dan, Amy Winehouse kunnen ook nog wel. Maar bij Beyonce begin ik al te twijfelen.

Misschien is het voorkomen van Lea Michelle op deze lijst wel het meest typerend voor deze tijd. Zij speelt in de Amerikaanse tv hit Glee. Wat ik ervan begrepen heb is dat daarin allerlei liedjes van anderen worden gezongen, en dat niet alleen: het worden ook allemaal hits. Er zijn al drie albums met Glee liedjes uit, allemaal zeer succesvol. De meest recente is die met louter Madonna covers. Stond meteen op 1 in de USA. Zal hier ook populair gaan worden. Has beens uit de entertainment wereld schijnen in de rij te staan. Niks beter voor een career boost als in Glee gecovered te worden.

Ik zal me er eens in gaan verdiepen.

Voorlopig ben ik vol van twee concerten die ik de afgelopen week zag. Twee bands die op hun manier zeer invloedrijk waren: LCD Soundsystem en Pavement. Geen grote bands misschien, wel toonaangevend.

LCD Soundsystem stond dinsdag in een afgeladen Paradiso. Veel te vol. Bewegen, laat staan dansen was onmogelijk. Maar daar kun je tegen Paradiso (en de Melkweg) over blijven mopperen.

Ik had er al dagen ontzettende zin in want ik heb ze lang niet meer gezien. Hun optredens rond het verschijnen van Sound Of Silver (2007) heb ik gemist. En als we het dan toch over invloedrijk hebben: ik vind het nog altijd een van de meest geslaagde voorbeelden van een plaat waarop rock, dance, funk, punk en pop gecombineerd worden. De sound is uniek, minder rauw dan op het debuut en de songs zijn gevarieerd. Verder is het een album dat met geen enkele andere plaat te vergelijken is. Hun andere platen mogen er ook zijn, al is het volgdene week te verschijnen This Is Happening bij mij nog niet echt geland. Maar Sound Of Silver is helemaal goed. Van de Kraftwerk referenties in Get Innocuous! en de Talking Heads funk in Us V Them tot het bezwerende All My Friends is de plaat opwindend.

Hadden ze alleen dat album gespeeld dan had ik in Paradiso ook een goede avond gehad. Maar natuurlijk was er ook ruimte voor oude klassiekers en drie nieuwe nummers. Ik vond het van meet af aan geweldig. Om hun eigen Losing My Edge maar eens te parafraseren: Ik heb Talking Heads in 1980 gezien en nooit meer hetzelfde gevoel van opwinding gevoeld bij een concert. Natuurlijk wel optredens die even goed of misschien zelfs beter waren maar, alleen niet vergelijkbaar met Talking Heads. LCD Soundsystem wel. Eenzelfde soort totaalervaring.

Het was soms misschien wat rommelig, vaak leek er een machine te haperen, maar het bleef goed. All My Friends alleen al.....

En dan gisteren Pavement. Ook hier had ik al lang zeldzaam veel zin in. Alsof je naar jaren weer eens een naar een popconcert mag. Toch al gek trouwens, want Pavement was nooit echt een favoriete band van me. Ik hield in hun hoogtijdagen net iets meer van Sonic Youth, The Fall en zelfs Smashing Pumpkins. Ik heb ze heel vaak zien spelen, en vond ze live pas echt goed zo vanaf 1997 toen mijn lievelings Pavement Brighten The Corners verscheen.

Ik moet ook bekennen dat ik Steve Malkmus' platen na Pavement nauwelijks gevolgd heb. Zoals die van Frank Black ook aan me voorbij gingen. Misschien dat ik er veel aan mis. En nu ik hem zaterdag weer op een podium heb gezien, denk ik dat die kans groot is. Want ik genoot in Paradiso vooral van hem.

Pavement speelde zo'n 25 liedjes van de platen die ze in de jaren 90 uitbrachten. Voor veel mensen in de zaal was het de eerste keer dat ze band live zagen. Voor mij voelde het ook als de eerste keer. Alle songs klonken fris, knisperend, geestig, opwindend en vooral losjes. Alsof Malkmus ze ter plekke bedacht en met zijn liedjes ophield op soms merkwaardige momenten. Allemaal schijn natuurlijk, want alles was tot op de seconde uitgedacht, ook het larmoyante gezwaai met zijn gitaar. Of het gejongleer met zijn instrument toen Scott Kannberg een liedje mocht zingen (wat meteen veel minder was: een mislukt Buffalo Tom b-kantje, maar ja, contractueel bepaald waarschijnlijk want het mocht niet alleen over Malkmus gaan.)

Vroeger was het nog wel eens echt een te melige boel, maar nu klonk het meteen al goed, op een wat te harde bas aan het begin na. Ik viel van de ene verbazing in de andere en was vergeten hoe goed sommige liedjes waren. Hoogtepunten: Unfair, Gold Soundz, Range Life, Summer Babe, Stop Breathin' en Here. Maar ik kan er zo nog tien noemen. Twee uur speelde Pavement en ik heb me geen seconde verveeld.

Na zo'n concert ga je echt met meer energie naar buiten dan waarmee je binnen gekomen bent. En dat voor een reünie concert. Het voelde vreemd genoeg geen moment als nostalgisch. Ook nu ik vandaag een paar keer die puike compilatie Quarantine The Past heb ik niet het idee van: goh, leuk even oude herinneringen ophalen. Misschien omdat ik ook al bijna dertig was toen de eerste Pavement plaat uitkwam en dat het woord jeugdsentiment hier niet past.

LCD Soundsystem houdt, als we James Murphy mogen geloven, op. Een nieuwe plaat zal er niet komen. Hoeft niet, van mij mogen ze ieder jaar dezelfde set komen doen. Veveelt nooit. Ook Pavement heeft wat mij betreft bewezen tijdloze muziek te hebben gemaakt. Ze waren ooit hip en invloedrijk voor een hele generatie indie-bands. Dat kunnen ze zo weer worden. Er zat niks gedateerds in. Zo'n reeks popklassiekers hoor je op een avond maar zelden voorbijkomen.

Twee van zulke bijzondere concerten in een week zijn eveneens een zeldzaamheid.

En dat allemaal in een week waarin met High Violet van The National ook nog een van de mooiste platen van het jaar is verschenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden