Een Limburgse club met Oosteuropese potentie

De Champions League is niet het exclusieve terrein van de voetballers van Ajax. De handbalsters van Swift Roermond betreden vanavond, thuis tegen TUS Walle Bremen, ook die Europese eliteklasse....

IN METZ HAD het publiek geschaterd. Werd de aanvoerdster van dat Nederlandse handbalcluppie voorgesteld, bleek die krullebol toch 'schaap' te heten. Nou, makke, ongeschoren schapen konden de Fransen goed gebruiken op die lastige Europa Cup-avond in november.

De geplaagde en belaagde Diana Mouton kan er weken na dato nog smakelijk om lachen. 'Kreeg ik een tijdstraf. Zaten er duizend mensen in mijn rug ''bèh, bèh'' te blèren. Wat een pret, zeg. Ik heb ze later niet eens meer gehoord. We hebben hen met ons spel aardig stil gekregen. Wie het laatst lacht, niet waar?'

Het Franse publiek had in al zijn fanatisme precies de verkeerde speelster op de korrel. Mouton, pas 26, is niet snel uit het veld te slaan. De in Limburg 'verdwaalde' Amsterdamse is door vele wateren gewassen en geldt met Laura Robben, de doelvrouw van Visa Swift, als de meest ervaren handbalster van Nederland.

Diana Mouton, uit de zelfbewuste school van Frans van Iersel, reisde met haar handbaltas van Seoul tot Aalsmeer, was prof bij Polisens in Stockholm en heeft nu in Roermond aardig haar plaats gevonden. In het huidige Europa Cup-seizoen heeft ze echter dingen meegemaakt die nergens aan kunnen tippen.

'Vorig seizoen vlogen we er hier in Roermond na strafworpen uit, tegen Skopje uit Macedonië. Na vijf zeven-meters was het nog gelijk. Bucan miste toen als eerste. Zo'n mooie wedstrijd had ik voor m'n gevoel nog nooit gespeeld. Maar de uitwedstrijd tegen Skopje van dit jaar sloeg alles. Uniek.

'Er zaten drieduizend Macedonische fans in de hal. Twintig minuten voor tijd ging het nog steeds gelijk op. Dat publiek werd al baldadiger en luidruchtiger. De scheidsrechters waren Oostenrijkers en de hoofdsponsor van Skopje was een Oostenrijks bedrijf. We waren in principe gewaarschuwd. Maar toen sloeg het plots om, op een ongelooflijke manier.

'Eén stap was al een overtreding tegen de loopregel. Terwijl je drie passen mag doen. Als een vrij schot van Skopje niet lukte, ging de bal op de stip. En wie iets zei had meteen twee minuten aan de broek. Op een gegeven moment stonden wij nog met drie meiden in het veld: Robben, Pusic en ik. Maakte Irina nog een goal ook.

'De boot was compleet aan. We gingen er in de laatste tien minuten helemaal aan. Verloren met acht goals verschil. Thuis konden we normaal gesproken met twee of drie doelpunten verschil winnen, maar we wilden laten zien dat ons onrecht was aangedaan. Werkelijk iedereen was in blakende vorm. Bij rust, 11-3, hadden we de achterstand al goed gemaakt. Zoiets heb ik nooit eerder zo meegemaakt. We waren een eenheid, iedereen gunde elkaar de bal.'

Het zijn de onvergetelijke ervaringen van een sportvrouw, maar 'Daantje' Mouton kan ze vlot achter zich laten. Met name in het ene Zweedse jaar (1991/'92) deed ze een stoomcursus relativeren. 'Daar was het Alleen op de Wereld. Je leefde er heel zelfstandig. Maar er was buiten het handbal niets. Die mensen van Polisens hadden beloofd een baan voor me te regelen, maar ik sprak de taal niet vloeiend. En de banen lagen niet voor het opscheppen.

'Uiteindelijk kwam er geen job voor mij. Ik was full-prof. Ik leefde daar samen met de andere buitenlandse, een Italiaanse. Je sliep uit. We kookten, kaartten en keken video's. En je trainde twee keer per dag. Keihard, zonder geouwehoer. Als handbalster ging ik wel vooruit, maar ik heb daar vooral geleerd dat handbal alleen niet gelukkig maakt. Je moet er echt iets omheen hebben.'

Uit die tijd heeft Mouton de houding gekweekt waarmee ze de grootste wedstrijdspanning met gemak aan kan. 'In die wedstrijden tegen Skopje en Metz was ik heel rustig. Zeker in de slotfase. De wereld blijft wel bestaan, denk ik dan. Er is wel meer dan handbal. Dat is de goede houding. Als je te lang stilstaat bij verlies, dan gaat het aan je vreten.

'Ik heb een lange periode gehad, dat ik alleen maar voor mijn sport leefde. Ik speelde jaren met een vriendin, Marianne Erkamp. Die ging opeens studeren, ging uit. Ze nam een vriendje. Wat is die nou toch aan het doen, dacht ik. Ik kon het niet begrijpen. Nu begrijp ik het wel heel goed. Maar daarvoor moeten er eerst dingen gebeuren in je leven.'

Een van die ingrijpende gebeurtenissen was een zware blessure, in januari 1990. 'Bij een schijnbeweging bleef mijn voet staan. Het been draaide door. De voorste kruisband, de binnen- en buitenmeniscus waren kapot. Ik had grote twijfels of het ooit weer goed zou komen. Ik zat diep in de put. Sport was mijn alles. Ik had net een sterk WK gespeeld in Denemarken. We hadden van landen als Hongarije en Spanje gewonnen. Ik was op de top van mijn kunnen.

'Mijn wereld stortte in. Bij Van Danzig, de fysiotherapeut die Van Basten begeleidt, ben ik er bovenop gekomen. Daar zie je er elke dag arriveren met zo'n zware blessure. Hij garandeerde me dat het goed zou komen. Ik speel nu nog met een brace, maar ik denk nooit meer aan die knie. Het is goed gekomen.

'Maar het heeft me ook doen nadenken. Vroeger ramde ik er altijd in. Nu pas ik veel meer op. De wedstrijd wordt niet beslist door die ene bal die je met die wilde actie kunt maken. Je leert met je lichaam omgaan. Als ik nu nog zou doen als op mijn twintigste, dan zou ik in deze sport niet oud worden.

'Mijn coach bij Aalsmeer, Frans van Iersel, wilde me in die tijd ten koste van alles laten spelen. Je ging het dan toch maar proberen hoewel je beter nog een week kon wachten. Maar hem interesseerde dat niks. En jij was jong, je bent dan gevoelig en kijkt tegen mensen op. Dan doe je dat.'

Nu hoeft niemand Diana Mouton meer te vertellen hoe ze dingen moet doen. Ze heeft ervoor gekozen als semi-prof bij Swift Roermond te handballen maar allereerst haar studie aan de pabo af te ronden. 'In mijn eerste jaar hier vond ik het handbal nog belangrijker. Maar nu wil ik dat diploma. De studie komt eerst. Ik ben tweedejaars.'

In '93 is Mouton, afgelopen jaar uitgeroepen tot de beste handbalster van Nederland, vooral om die reden gestopt met het nationaal team. 'Ik kan niet zomaar meer een week weg. Of op maandag naar Zeist, Utrecht of Papendal voor een centrale training. Dat is om vijf uur weg en na middernacht weer thuis. Dat houd je niet vol en het is fnuikend voor je schoolsituatie.'

WIE NIET traint, is bij de huidige bondscoach Bert Bouwer niet welkom. Dus zwaaide zijn reserve-aanvoerdster, het grootste talent van de nationale velden, met haar handje naar Bouwer. Mouton onderschrijft niet de opinie dat Bouwer een toptrainer is, een betere dan zijn voorgangers Van Linder en Kesckemethy.

'Ik vind Berts manier van omgaan een stuk minder volwassen dan Van Linder. Ik zei dat. Dat werd niet zo gewaardeerd. Hij liet me als hij de gelegenheid kreeg, op de bank zitten. Maar daar had hij zichzelf mee. Boriceanu heeft nu eenmaal minder dreiging. Je moet initiatief tonen, want er moeten in zulke topwedstrijden goals vallen. Dan is het natuurlijk even geen sociaal spelletje. De besten moeten erin. Ach, ik heb geleerd voor mezelf op te komen.'

Mouton maakt van haar hart geen moordkuil. Voor Frans van Iersel, de grote talentscout van Amsterdam en omgeving, ging ze niet aan de kant. 'Want die praat een uur in een kwartier.' Jan Kecskemethy, sinds dit seizoen haar coach bij Swift, durft ze ook de waarheid te zeggen. 'Herr Professor', noemt ze hem naar de neiging van de Slowaak om de betweter uit te hangen. 'Jan kan flink schreeuwen, maar mij imponeert het niet.'

Kecskemethy kwam omdat Gabri Rietbroek het internationaal twee jaar achtereen niet redde. Het is de enige tegenvaller uit Moutons Roermondse periode die verder vooral uit zonneschijn bestaat. 'Rietbroek was een heel fijne trainer. Hij was niet alleen geinteresseerd in de handbalster, maar ook in de mens Mouton. De problemen van thuis en op school kon je met hem bespreken. Kecskemethy is vooral trainer en coach. Die heeft een scheidslijn getrokken. Wat er naast handbal gebeurt, interesseert hem minder.'

Roermond kent het beste handbalklimaat van Nederland. Er is geld, resultaat en internationale uitstraling. 'De Champions League betekent heel veel voor Roermond en voor het hele Nederlands handbal. Ik proef vaak jaloezie. Van je hebt daar Robben, Mouton en af toe Cornelisz en de rest komt uit het buitenland. Dat wordt dan denigrerend gezegd. Maar neem nou Hypobank. Daar speelt één Oostenrijkse in, maar het hele land is trots op die ploeg.

'Ik ben ervan overtuigd dat al die trainers met hun grote mond over Swift, onmiddellijk zouden toehappen als ze de kans kregen hier te komen werken. Deze club heeft geld. Of liever gezegd de Stichting Sportsponsoring Roermond zorgt daar voor. Alle veertien speelsters worden betaald, onder wie één full-prof, Szilagyi.

'Je krijgt hier een flatje, je kunt een studie volgen en er is een premiestelsel. We worden naar prestaties betaald. Het bereiken van de Champions League is goed beloond. Maar op voorstel van Kecskemethy bestaat er ook een boete-systeem. Dat is om ons presteren in de nationale competitie op hoog niveau te houden.'

HET GELD van hoofdsponsor Visa ('ik heb wel een card maar geen vrije besteding') en subsponsors als Holbox hebben voor veel aantrekkingskracht gezorgd. 'Het is een beetje een ratjetoe geworden. Er zijn leeftijdsverschillen en cultuurkloven. Maar onderling gaat het wel. We hebben naast de ervaren meiden, Robben, Cornelisz en ik nog vier aankomende talenten. Kim Eekhoudt en Debby Klijn zijn van Volewijckers gekomen, Renata Erkelens van UVG Schiedam en Kristel Ramakers is de enige Limburgse in de ploeg.

'Dan hebben we twee Hongaarsen, Szilagyi en Nagy, een Slowaakse, Eva Lepesova en vier Kroatische speelsters. Twee zijn er via België naar ons toe gekomen, Coko en Bucan. Pusic en Suljak zijn rechtstreeks gekomen. Drie van de vier hebben niets te doen. Suljak past op de kindjes van Nagy en Szylagi. Handbal is een echte familiesport.'

Handbal, een sport met climax, en vooral sterk gereglementeerd, is al jaren op zijn retour in Nederland en komt er in de media en marketing-slag van dit moment niet aan te pas. Mouton stelt dat vast met een mengeling van treurnis en realiteit. 'Handbal is soms een ondergeschoven kind. Dat hebben we een beetje aan onszelf te danken. Kijk naar de hockeyers, de volleyballers, Ajax: als je presteert, dan komt er publiciteit. Wil je wat betekenen in dit land, dan moet je Europa in en scoren met het nationale teams of de clubs.' De camera's staan vanavond klaar in Roermond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden