'Een liefde die vooral in mijn gedachten bestond'

Corine Koole interviewt mensen over lust & liefde. Deze week: vier maanden lang geloofde Adriënne (49) dat die prachtige, grappige, loyale man zijn vrouw voor haar zou verlaten.

'Met open ogen heb ik me laten misleiden. En dan bedoel ik niet door hem, nee, door mezelf. Ik heb mezelf misleid. Ik heb zomaar gedacht dat een man die 23 jaar is getrouwd in staat is voor een andere vrouw, mij dus, te kiezen. Ik heb niet willen inzien dat er geen echte liefde bloeide, maar dat het een gewone affaire was tussen een gescheiden vrouw en een man in een midlifecrisis. Vier maanden lang heeft het tussen ons geduurd, op de grens van 2009 en 2010. We waren collega's. Hij begon avances te maken en ik was ontvankelijk. Een gepland gezamenlijk bezoek aan een opening ging niet door omdat zijn vrienden daar ook rondliepen, dus zocht hij mij op een avond thuis op. Ik raakte verslingerd aan hem. We begonnen te sms'en en te mailen, zoals verliefden doen. Dat begon al 's ochtends vroeg. 'Goedemorgen schat, het is tijd om op te staan!' Binnen een paar weken hadden we ons eigen jargon en onze eigen rituelen, en spraken we gemoedelijk over alles wat ik gewend was voor mezelf te houden.

Ongeveer eens in de week zagen we elkaar, op een parkeerplaats bij een hotel. Wat ik altijd armoedig had gevonden bij anderen, vond ik nu opwindend en sexy. Tussen ons was het zo goed, dat kon je met de beste wil niet armoedig noemen. Pas later, toen ik mijn verhaal aan anderen vertelde en ik mij de woorden hotel, geheim, parkeerplaats hoorde gebruiken, woorden die zo overduidelijk verbonden zijn met buitenechtelijke verhoudingen, voelde ik verbazing. Wat bezielde mij? Ik was betoverd. En toch, ik zou liegen als ik zei dat ik er nu niets meer van begreep.

Parkeerplaats

Hij was prachtig om te zien, hij had iets voornaams, iets Engels in zijn trekken, een snelle jongen met inhoud. Loyaal, grappig en geïnteresseerd. Met hem had ik gesprekken die ik met mijn ex-man nooit had gehad. Ik hield mezelf voor: als hij uit is op een avontuurtje, zou hij wel een blond vrouwtje hebben gekozen. Een keuze voor mij is een keuze voor diepgang. Is het niet intens verdrietig hoe eigenliefde zich zo kan vermommen? Ik geloofde werkelijk dat ik te maken had met zuivere en unieke liefde. Zijn woorden interpreteerde ik zoals het mij uitkwam. Vervolgens vergat ik de woorden en onthield alleen de interpretaties. Zei hij bijvoorbeeld: ik kan vanavond naar je toe komen, dan hoorde ik: ik kom om nooit meer weg te gaan.

Het was een liefde die vooral in mijn gedachten bestond. Wanneer je het object van innige begeerte maar eens in de week ziet, blijven al die andere uren over om te fantaseren. Ik begon slecht te slapen. Voor ik naar bed ging, nam ik een flink glas wijn, maar dat kon niet voorkomen dat ik midden in de nacht wakker werd. Dan ging ik om half drie naar beneden en rookte de ene sigaret na de andere. Overdag liep ik met mijn hond hyperventilerend door het bos. Ik dacht en dacht en dacht. Wat als, en wat dan... Mijn hoofd barstte bijna van alle toekomstbeelden die ik had doorlopen. Na een paar maanden had ik genoeg van het stiekeme gedoe, ik kon niet meer. Ik was stil in de aanwezigheid van de kinderen, ik viel kilo's af. Ik wilde met hem pronken of niks, en zei: ik stop ermee. Ik wist zo zeker dat hij zijn vrouw voor mij zou verlaten dat ik hoog spel durfde te spelen. In afwachting van zijn huwelijksbreuk en zijn komst begon ik mijn huis op te knappen. Ik ging tuinieren, opruimen en schilderde de gang, de huiskamer en de woonkamer. Ieder half uur veegde ik mijn handen af aan mijn overall en opende mijn laptop om te zien of er al een verlossend bericht van hem was.

In mijn hoofd las ik de woorden die hij had kunnen schrijven: ik kom eraan, ik heb haar alles verteld. Het openen van de laptop ging gepaard met hoop, mijn ogen scanden razendsnel de binnengekomen mails. En iedere keer was er weer die stekende pijn van de teleurstelling. Er was na twee, drie weken nog steeds geen mail, maar ik schilderde verbeten voort. Ik plantte zelfs een boom, zodat we later met zijn tweeën in de schaduw konden zitten. Pas na een maand van toenemende twijfel kwam eindelijk een bericht: hij had zichzelf weer teruggevonden. Hij was een weekendje met zijn vrouw weggeweest en het was weer helemaal koek en ei tussen hen. De man die ik had leren kennen, schreef hij, bestond eigenlijk niet.

Ik was razend en niet overtuigd. Ik wilde hem zien. Als hij mij in de ogen zou kijken, zou de waanzin van zijn woorden onmiddellijk tot hem doordringen. Wij hadden toch niet voor niets elkaars intieme gedachten gedeeld, stelde dat dan allemaal niks voor? Had hij niet altijd verteld hoe chagrijnig en vol onbegrip zijn vrouw was? Maar ook toen hij voor me zat, hield hij vol dat hij zijn huwelijk wilde redden en ik voelde me klein worden, zo klein. Aan het einde van dat gesprek paste ik tussen duim en wijsvinger. Krachteloos, tot niets meer in staat. Verlaten, koud, bedrogen, maar nog altijd niet verslagen. Hij mocht dan wegkruipen voor het geluk, ik geloofde hem niet. Ik wist zeker dat hij ook iedere dag aan mij dacht. Mijn ongelijk zag ik achteraf in de meewarige ogen van mijn vriendinnen, die zeiden: 'Ach vrouwke toch, wat ben je er ingetuind.' De pijn duurt inmiddels langer dan de liefde ooit heeft geduurd. Ik heb met ons te doen. Hij begaat een vreselijke vergissing.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Adriënne gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden