Een klimtalent uit Kazachstan

In 2001 werd Andrej Kivilev vierde in de Tour de France. De 29-jarige wielrenner was een getalenteerd klimmer en een redelijk tijdrijder....

Marcel van Lieshout

Het grote gevaar school in de trainingsritten in het hooggebergte van Kazachstan, vertelde beroepswielrenner Andrej Kivilev op dinsdag 17 juli 2001 op Alpe d'Huez. De automobilisten in zijn land zijn roekeloos en in het geheel niet vertrouwd met hardrijdende wielrenners, verduidelijkte de Kazach.

Andrej Kivilev (29) overleed gisteren aan de gevolgen van een valpartij. De fatale wedstrijd van de dag tevoren voerde zo ongeveer naar zijn huis, zij het niet dat in Kazachstan. Cofidis-renner Kivilev woonde sinds 1997 grote delen van het jaar in Sorbiers, vlakbij Saint-Etienne. Kivilevs laatste etappe had Saint-Etienne als finishplaats.

Uitgerekend op de dag van de dodelijke valpartij deed een andere renner uit Kazachstan goede zaken in dezelfde koers, etappewedstrijd Parijs-Nice. Terwijl Kivilev per ambulance naar Saint-Etienne werd afgevoerd, verwierf Aleksandr Vinokoerov zich een prima uitgangspositie om de eindzege van vorig jaar te herhalen.

Na Vinokoerov was Kivilev de bekendste beroepswielrenner uit Kazachstan. Zijn faam ontleende hij vooral aan de Tour de France van 2001. Die ronde beëindigde hij als vierde. Vooral dankzij tijdwinst in een monsterontsnapping op weg naar Pontarlier, een etappe die werd gewonnen door Erik Dekker.

Halfweg die Tour vertelde Kivilev 's avonds op Alpe d'Huez over zijn leven en wielerloopbaan. Als knaap deed hij aan judo, tot hij een arm brak. Op voorstel van zijn vader ging hij wielrennen. Rijkelijk laat, op zestienjarige leeftijd, maar het talent kwam snel aan het licht.

Als zovele sporttalenten in zijn land verhuisde hij naar hoofdstad Almyata (toen nog Alma Ata geheten) om in een sportinternaat te worden opgenomen. Daar leerde hij Vinokoerov kennen, hét grote talent, zes dagen ouder dan hij.

In het voetspoor van Vinokoerov vertrok Kivilev op 22-jarige leeftijd naar West-Europa. Hij belandde bij een amateurploeg in het Spaanse Burgos, Vinokoerov ging fietsen voor een ploeg uit Saint-Etienne. Een jaar later meldde ook Kivilev zich in Saint-Etienne.

In 1998 werd hij beroepsrenner om nadien voor drie Franse ploegen te rijden. In dienst van zijn laatste werkgever, Cofidis, boekte hij succes. 2001 was het jaar van de doorbraak. Hij won een etappe in de Dauphiné Libéré, werd eindwinnaar van de Route du Sud en presteerde boven verwachting in de Tour de France.

Kivilev was een getalenteerd klimmer en een redelijk tijdrijder. Hij voldeed in veel aan het sjabloonbeeld van de Oost-Europese topsporter: aan grootspraak deed hij niet, hij was gesloten en bescheiden. Toen hij in 2001 tot aan het slotweekeinde uitzicht had op een podiumplaats in Parijs werd hij niet moe te herhalen dat hij 'geluk' had gehad .

Eind dat jaar trouwde Kivilev (tevens beroepsmilitair met de rang van kapitein) in Kazachstan met zijn Natalie. Vorig jaar september beviel zijn echtgenote van een zoon. Op dinsdag 17 juli 2001 op Alpe d'Huez, in het hotel Le Dôme, vertelde Kivilev dat het leven in Frankrijk hem zeer beviel. 'Maar nergens is de zon zo mooi als in Kazachstan.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden