Column

Een klassiek-Ruttetje: we staan nergens voor

Tussen het 'pleur(t) op' (na 53 keer turven was ik uitgeteld) en de 'ditjes en datjes over de zorg' die de beklagenswaardige Emile Roemer tot en met 15 maart 2017 zullen blijven achtervolgen, gebeurde er gistermiddag iets buitengewoon interessants tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen.

Premier Mark Rutte tijdens de voortzetting van de Algemene Politieke Beschouwingen Beeld anp

Het referendum over het associatieakkoord tussen de Europese Unie en Oekraïne kwam ter sprake. Parlementariërs herinnerden de premier eraan dat het alweer honderdzestig dagen geleden is dat een meerderheid van de mensen die de moeite hadden genomen naar de stembus te gaan 'neen' heeft gezegd tegen het akkoord. Ze vroegen of de premier nog van plan was om te zeggen wat het kabinet met dat 'neen' gaat doen.

Er volgde een klassiek-Ruttetje: de mensen hebben weliswaar gezégd dat de Nederlandse overheid het associatieverdrag niet moet ratificeren, maar eigenlijk willen ze dat het verdrág niet doorgaat en daarom zijn ze helemaal niet gediend bij een regering die het domweg houdt bij botweg niet ratificeren, omdat het verdrag dan waarschijnlijk wel doorgaat, buiten Nederland om, tussen Oekraïne en de overige EU-lidstaten, en dat willen deze kiezers niet, daar heeft de premier zich hoogstpersoonlijk van vergewist, dus moet er iets anders bedacht worden om tegemoet te komen aan de echte gevoelens en bedoelingen van de kiezers, hetgeen buitengewoon ingewikkeld is en een weloverwogen antwoord vereist dat zich maar niet laat formuleren omdát het zo ingewikkeld is. Vandaar.

Vroeger hoorde je in de rechtbank nog weleens 'edelachtbare, ze riep neen maar aan haar ogen zag ik dat ze iets heel anders bedoelde'.

Er zijn diverse manieren waarop een kabinet met een onwelgevallige uitslag van een raadgevend referendum kan omgaan. Het kan zeggen: wij hebben een doorleefd verhaal waarom we dit willen, we staan ergens pal voor. Niet voor niets zei Jeanine Hennis: 'Oekraïners hebben hun leven gegeven voor het bevechten van hun onafhankelijkheid. Wie zijn wij om ze de rug toe te keren?' We vinden het jammer dat we de bevolking niet hebben kunnen overtuigen. Dank voor uw goede raad, we leggen uw advies naast ons neer, dat noemen ze ook wel leiderschap.

Suïcidaal en moedig.

Het kan zeggen: wij hebben een doorleefd verhaal waarom we dit willen. We staan ergens pal voor. Helaas denkt de bevolking er anders over. We volgen de volkswil, met zwaar gemoed en frisse tegenzin, maar u bent de baas.

Eerlijk en moedig op een andere manier.

Het kan zeggen: we hadden geen verhaal, we hebben slap verdedigd, we staan nergens voor. We hebben gefaald en verloren, door onze grote schuld. We zijn sukkels. We voeren de volkswil uit en slaan onszelf daarbij voor de kop.

Eerlijk, en misschien zelfs een soort van moedig.

Of het kan kiezen voor de route die dit kabinet koos: we hadden geen verhaal, we hebben slap verdedigd, we staan nergens voor. We hebben gefaald en verloren. We geven dat niet toe, maar we gaan traineren, uitstel kopen, onnavolgbare redeneringen opzetten om zowel de mensen hier als vrinden elders het idee te geven dat we ze tegemoet komen.

Het is de weg van de absurdistische dialogen en de rookgordijnen. Het is de weg van de minste weerstand en van een schrijnend gebrek aan lef. Het is de weg die de redeloze woede voedt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.