Een kip in een eend, in een kalkoen

Van: Timur Nusratty..

Datum: 27 november 2008 10:53

Onderwerp: Re: turducken

‘Alles valt op zijn plek. Gisteravond zijn we tot middernacht bezig geweest. De turducken is dichtgenaaid om 11.30 p.m. Het is een gigantisch beest. Ongeveer elf, twaalf kilo. Drie soorten vullingen (maïsbrood, garnalen en hete runderworstjes). Het wordt nu geroosterd.’

De turducken, daar gaat het deze week over in onze straat. Dagelijks gaan er mailtjes rond over de laatste stand van zaken.

Gelukkig kan mijn huisgenoot me vertellen waar iedereen zo enthousiast van wordt. De turducken is een kip in een eend, in een kalkoen, vertelt hij. Ik probeer me niet voor te stellen hoe het een in het ander wordt gestopt, en maak bewonderende geluiden. Voor zover een vegetariër bewonderende geluiden kan maken over slagerspraktijken.

De turducken wordt gemaakt door onze overburen, Afghanen die tijdens de tientallen jaren oorlog in de Verenigde Staten hebben gewoond. Sommigen zijn er geboren. Bijna wekelijks hebben we een gezamenlijk diner. Maar nu is er een speciale gelegenheid: Thanksgiving, het Amerikaanse feest van dankzegging.

Barack Obama is iets om dankbaar voor te zijn, zegt Timur (33) voordat hij de turducken onthult. ‘Een zwarte Amerikaan die ook half moslim is, waar hadden we nog meer op kunnen hopen?’

Ik moet denken aan Timur (half Amerikaan, half Afghaan). In 2005 verhuisde de jurist van Californië naar Kabul. De Grateful Dead-collectie liet hij thuis, en hij schafte Afghaanse kookboeken aan. De Afghaanse variant van turducken (patrijzen en kippen in een schaap, in een koe, in een kameel) heeft hij nog niet onder de knie. Maar in de mantou (Afghaanse ravioli) en kabuli pilau (Afghaans rijstgerecht) is hij onverslagen.

Toch zal hij nooit helemaal in de Afghaanse samenleving passen, zegt hij. ‘Ze zien me als een verwante geest, maar tegelijkertijd als een ander persoon. Zij praten bijvoorbeeld niet over hun gevoelens en ambities.

‘Ik hou van Afghanistan. Ik heb er mijn geliefde ontmoet, en ik heb er veel vrienden gemaakt. Het is een fenomenale ervaring. Maar vanwege de onveiligheid is het geen plek om een gezin te stichten. Ik zie mezelf dus op termijn wel terug verhuizen naar de VS. Het lijkt me geweldig om gewoon over straat te kunnen lopen. Om naar de bioscoop te gaan.’

Maar tot die tijd zal Timur elk jaar een Thanksgivingfeest organiseren voor onze straat. En zal hij ons met Afghaanse gastvrijheid verwelkomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden