Een keuken is nergens voor nodig

Waarom nog duizenden en duizenden uitgeven aan een eigentijdse keuken? Eten afhalen is goedkoper en (als je weet waar je moet zoeken) beter....

Appels mogen we van de Nederlandse uitdrukkingenpolitie niet vergelijken met peren. Nooit begrepen waarom niet. Want het kan juist heel goed, ze lijken op elkaar als eenden. Mensen werden laatstelijk in wetenschappelijke tijdschriften zelfs vergeleken met de fruitvlieg, dus duvel maar op met het gezegde van appels en peren. Het zou bij strenge handhaving ook ons onderzoek naar het voedsel dat men afhaalt dwarszitten. Wat is het verschil tussen de Thai en de Chinees? Twee keer zoveel en net zo lekker maar weer heel anders en erg goed.

Het onderzoek naar warme maaltijden die men afhaalt om thuis of in de goot te gaan opeten, begint met ogenschijnlijk onzinnige vergelijkingen. De Boer moest de tas van de Thai dragen, De Cocq nam de Chinees. De Boer liep schever, de Thaitas was twee keer zo zwaar. Maar in de tas van Four Seasons, zat voor precies 70 gulden aan heerlijkheden. En zo had voor op de kop af zeven tientjes Naang Nuan de Thai meer dan 3 kilo lekkers in een witte plastic tas opgestapeld.

Natuurlijk, het zou te dol worden als we prijs, gewicht en kwaliteit van aardappelen met die van punaises zouden vergelijken. Dat gaat niet. Maar met afhaaleten durven we alles. We kunnen bijvoorbeeld deze stelling onderbouwen: men kan beter warm eten laten bezorgen dan een nieuwe keuken kopen. Het geldt voor mensen die op het punt staan een keuken voor het eerst of opnieuw in te richten. Dat lijkt te kunnen voor enkele duizenden guldens, maar een mens wil een keuken die aanzien geeft en dat kost dan zo'n beetje 40.000 gulden. Voor dat bedrag kunnen twee flinke eters samen meer dan tien jaar elk jaar driehonderd keer een heerlijk maaltje laten bezorgen, bijvoorbeeld door de bezorgservice van El Verano in Bussum die pizza's komt brengen, zo mooi en groot dat De Boer en De Cocq er samen royaal mee kunnen overleven.

Er zijn veel pizzabezorgdiensten en er zijn nog heel veel meer beroerde pizza's. En pasta's. Maar we stellen vast dat in Bussum, waar we vijf keer een afhaal-Chinees probeerden en vijf keer spijt hadden, we voor precies hetzelfde geld heel goed Italiaans voedsel kunnen halen, of voor 2 gulden meer laten bezorgen. Zo goed dat eten, dat we ons heel wel kunnen voorstellen dat men in de omgeving van El Verano radicaal van plan verandert en de keuken thuis gewoon afschaft.

En er zijn meer adressen in de buurt voor afhalerij waarvan de menukaart en prijslijst alleen al zo opwinden dat we gaan vergaderen over een nieuwe tak van de journalistiek, de afhaalverhalen. Want Monnickendam dan. Het is willekeur en toeval. En een beschamende, maar niet te verdringen weerzin om Amsterdam erbij te halen.

In het telefoonboek van Amsterdam staat een lijst afhaaladressen met namen die hevig nieuwsgierig maken, zoals Lekkere Haas Traiteur in Mediterrane stijl. En Middellandse Zee. Veel beter dan - de naam hoor, we weten niet wat ze koken - Delitalia. En het zijn niet alleen de afhaalhuizen in de telefoongids. In Amsterdam, en vast ook wel in andere grote steden, zijn tientallen kleine kokerijen te vinden voor afhaalmaaltijden. Ze maken geen lawaai en zijn alleen in kleine kring bekend en liever niet bij de Keuringsdienst van Waren. We mogen van sommige gordelvrienden en die in Amsterdam-Oost en Am ster dam-West wel hun adresjes weten, maar wee ons gebeente als we ze in de krant zetten, dan gaat niet alleen zo'n kokerij eraan, maar zijn wij ook niet jarig, zeggen de vrienden.

De Thai was een tip van buiten Amsterdam. Aan de oude zeehaven van Monnickendam stonden paling-, haring-, sprot-, en makreelrokerijen. Nog niet zo heel lang geleden rookte iedereen in Mon ni cken dam vis in een schuurtje achter het huis en was ademhalen er levensgevaarlijk. De laatste rokerijtjes die niet konden worden aangepast met moderne technologie tegen hinder voor de buren, zijn de afgelopen tien jaar opgedoekt en in de gebouwtjes zijn - och enig toch weer - leuke winkeltjes gekomen en altijd datzelfde gesodemieter in oude havenplaatsjes waar nijverheid verdween en de dagjesmens kwam koekeloeren. In dat complexje van voormalige rokerijtjes in de oude stad, is ook een Thais eethuis gevestigd waarvoor men - naar verluidt - al uit Amsterdam naar hier komt, zo loopt het vuurtje.

Naang Nuan. Het betekent Zeemeeuw. Binnenvallen en een bord eten bestellen kan al niet meer. Je moet opbellen om de laatste tafel. Be ter afhalen dan maar, al moet de afhaler veel geduld hebben, goed voedsel gaat niet snel. De lijst met gerechten is enorm en zoals bij de afhaal-Chinees heeft ook de Thai elk gerecht genummerd - van 1 tot 94 - zodat men de vreemde woorden die erbij horen niet hoeft uit te spreken. Vriendelijke, Nederlands ogende obers hebben ook liever nummers, zeggen ze, want alleen daarmee kunnen ze zich in de keuken verstaanbaar maken.

We bestellen in het wilde weg omdat niets van de kaart ons niet aanspreekt, alles zouden we willen proberen. Als we anderhalf uur later terugkomen om de bestelling op te halen, staan we eerst perplex om het gewicht van de tas vol voedsel. Zoveel? We bestelden zure soep met garnalen voor een persoon, een kipschotel met Thaise basilicum en groente, een specialiteit van het huis waarin vlees, garnalen, kip en mosselen zijn verwerkt, en een Thaise salade. Het bleek bij elkaar 3 kilo en 150 gram te wegen.

Ja, dat weten we, het gewicht doet er niet toe, cement weegt meer en kost minder. Maar het is juist waar we van moeten getuigen: ongelooflijk goed, smakelijk, knapperig, geurig en heel mooi eten. We moesten er vier mensen bij halen om te helpen smullen en iedereen lag erna voor Pampus. 70 Gulden. Duur voor zes man? Bespottelijk goed koop eerder, nog geen 23 gulden de kilo, warm en van klasse. Ga naar de kruidenier en kijk in het koelmeubel naar de onaantrekkelijke bakken klaar voedsel dat thuis warm gemaakt moet worden. Ver ras sing: dat is duurder. Een mootje kweekzalm met broccoli kost omgerekend meer dan fl.26,- per kilo en een ander naar bakje vis moet fl.24,50 kosten. Per kilo. Een broodje hotdog voor in de magnetron kost fl.23,90 per kilo, een vegetarische kaasburger fl.24,55 en het toppunt van lelijkheid, een biologische groenteburger kost fl.33,27 de kilo. Maar het kan nog veel erger. Een doodgewoon zacht kaasje van Boursin kost fl.37,38 per kilo en Paturain Linesse, met meer water en minder vet, komt op fl.41,20 de kilo.

Waarmee we maar zeggen willen dat wie van de Thai eet, beter af is dan wie het haalt bij de kruidenier. Ook inwoners van Monnickendam kunnen het voortaan zonder eigen keuken stellen. Want er is meer dan de top-Thai. Even verderop, ook aan de haven, is een onopvallende Chinees gevestigd. Four Seasons. Dat betekent bijna Vier Zee meeu wen. Geen typisch babipangang-afhaalhuis, zoals we er een aantal bezochten in Bussum, en de prijzen op de menukaart buiten aan de gevel maken ook duidelijk dat het hier een, naar Hollands begrip, bijzondere Chinees betreft. Duurder in elk geval. We vragen of we ook welkom zijn als afhaalklanten. Ja. Maar schrik niet, de kok wil de tijd hebben. Die krijgt hij en wij krijgen geen spijt. Nog een keer moeten we het over het gewicht hebben van de tas waarin voor twee personen geroosterde eend met groente en rijst zit en een keur van sausen. Meer dan anderhalve kilo. Vier personen kunnen zich hier gelukkig aan eten en wij hebben redenen om in Monnickendam te gaan wonen. Nee hoor, alleen een slaapkamer, een douche en een bureautje. Hoeft niet meer, een keuken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden