'Een keer niet trainen vind ik al moeilijk'

Ze debuteert op de Spelen. Kim Lammers, 31, spits. Gedreven tot op het bot, soms zelfs te sterk. 'Als ik ontplof, ontplof ik echt.'

Overweldigend is de ambiance bij haar eerste Spelen, zegt hockeyster Kim Lammers. 'Je krijgt het idee dat je in de Amsterdamse Kalverstraat woont, zo druk is het olympisch dorp. Nu besef ik dat ik deel uit maak van een groots evenement. Tegelijkertijd voel ik me een nobody als ik de Braziliaanse voetballer Neymar en de Argentijnse tennisser Nalbandian zie lopen. Dan denk ik: wie zijn wij dan?'


Ook al is het een oefenwedstrijd in de Riverbank Arena op Olympic Park, de 31-jarige spits baalt donderdag na de 2-1-nederlaag tegen de Verenigde Staten. Laat het een waarschuwing zijn, aldus Lammers, die scoort uit een strafcorner. 'Als je ziet hoe blij die Amerikanen zijn met de overwinning, dat vind ik irritant. Het blijkt dus opnieuw dat we geen moment mogen verslappen, anders kan iedereen van ons winnen.'


En Lammers haat verliezen. Zo kookte ze van woede nadat aartsrivaal Den Bosch op het veld van haar club Laren landskampioen was geworden. Lammers, lachend: 'Ik had even moeten wachten met mijn reactie. Maar het zat diep. Ik wil altijd winnen, ook in kleine partijtjes. Het is de aard van het beestje. Als ik ontplof, ontplof ik echt. Je moet eens bij me in de auto zitten. Dan kan ik flink tekeer gaan.'


Die competitiedrang zit er van jongs af aan in, zegt Lammers, de vrouwelijke helft van een tweeling. 'Mijn broer en ik waren aan elkaar gewaagd. We hadden leuke duels, op elk gebied. Ik wilde eerder mijn rijbewijs, ik wilde eerder afstuderen.'


Die gedrevenheid blijft haar valkuil. 'Ik kan mezelf ook kapot trainen. Looptrainer Cees Koppelaar verwoordde dat mooi. Hij zei: sloop jezelf niet.' Als het nodig is, loopt ze dwars door een deur heen. Lammers: 'Ja, echt. Je kunt een deur ook normaal openmaken. Een keer niet trainen vind ik al moeilijk. Ga ik tien keer uitleggen dat ik moe ben.'


Eindelijk mag Lammers naar de Spelen. In 2004 viel ze buiten de olympische selectie. Vier jaar later ging ze slechts als supporter naar Peking, omdat bondscoach Marc Lammers haar niet fit genoeg achtte. Is Lammers een gouden medaille onthouden in 2008? 'Nee, het was een race tegen de klok. Ik had er graag bij willen zijn. Maar door mijn kruisbandoperatie kwamen de Spelen een half jaar te vroeg voor mij.


'Die blessure heeft me iets gekost. Maar het heeft me ook wat opgeleverd. Het klinkt gek als je knie in puin ligt. Toch had ik die revalidatie niet willen missen. Je gaat nadenken. Ik wilde vooral voor mezelf bewijzen dat ik wel in de nationale ploeg thuishoorde. Dat is me gelukt. En ja, 30 is het nieuwe 20. Soms denk ik: had ik de wijsheid van nu maar op mijn twintigste gehad.'


Lammers worstelt niet langer met haar gebreken, de topscorer van de hoofdklasse koestert juist haar specialisme. 'Ik wilde vroeger net zo goed zijn als Naomi van As en zo technisch begaafd als Ellen Hoog. Dat ben ik niet. Het was een utopie om me aan die speelsters te spiegelen. Maar ik beheers iets wat zij niet kunnen.


'Ik maak oorlog in de cirkel en ik scoor altijd. Dat is mijn kracht. Ik heb er in de competitie 41 ingelegd. Ik hoef me niet meer te bewijzen. Ik geloof in de diversiteit van een team. Laat mij de sloper zijn, die haar goals meepikt. De kracht van deze ploeg is dat iedereen beslissend kan zijn.'


Evenals aanvoerder Maartje Paumen beleefde Lammers een wedergeboorte, toen ze bij een vrouw 'de liefde van mijn leven' vond. 'Het is een stukje acceptatie. Ik heb evenals Maartje enige tijd nodig gehad om mijn relatie met een vrouw een plek te geven. Hoe reageren mensen in je omgeving? Het bleek reuze mee te vallen. Nu kan ik me al bijna niet meer voorstellen dat ik me daar zo druk om heb gemaakt.'


Ongewild werd Lammers het gezicht van het homohuwelijk, toen de Amsterdamse burgemeester Van der Laan als ceremoniemeester optrad. Het was geen statement, zegt Lammers. 'We zouden het klein houden, we hoefden die belangstelling niet zo. Toen kwam het verzoek of we bij de feestelijke bijeenkomt van tien jaar homohuwelijk wilden trouwen. We hebben veel positieve reacties gekregen van jonge homostellen en dat was ook het doel.' Een hockeybabe hoefde ze nooit te zijn. 'Van mij nemen ze altijd een actiefoto', vertelde Lammers, vorig jaar aan NRC Handelsblad. 'Valt mee, ook ik heb mooie fotoshoots gehad. Maar andere speelsters vinden het leuker. Ik voel me er een tikje ongemakkelijk bij.'


Na de nederlaag tegen de VS weet Lammers meteen weer waarom ze naar Londen is gekomen. 'Ik wil geen vijfde worden op mijn eerste Spelen. Maar ik droom niet van een beslissend doelpunt in de finale. Ik moet niks, ik wil mezelf niet gek maken.' En weer die lach: 'Ik pik mijn goaltje toch wel mee.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden