Een keepende nerd avant la lettre

Getalenteerd in tal van sporten, koos Fred Muhring uiteindelijk voor het voetbaldoel. Met drie wedstrijden in Sparta 1 schreef hij geschiedenis.

Fred Muhring.

Sommige voetballers zullen blijvend worden herinnerd van één wedstrijd, zoals Feyenoorder Joop van Daele, die in 1970 het beslissende doelpunt maakte in de strijd om de Wereldbeker tegen het Argentijnse Estudiantes.

Het geldt ook voor Fred Muhring. Als 36-jarige verdedigde hij in november 1959 het doel van Sparta in drie wedstrijden tegen het Zweedse IFK Göteborg. De Rotterdamse club plaatste zich ermee voor de kwartfinale van de Europacup 1, nog altijd een hoogtepunt in de Sparta-historie.

Net als Van Daele droeg Muhring een bril, iets wat in het wielrennen (Jan Jansen, Jan Raas, Gerrie Knetemann) of het schaatsen (Harm Kuipers) niet misstond, maar in het voetbal ongebruik was. Muhring dankte er de weinig vleiende bijnaam De Schele Duikboot aan. Behalve door de bril was Muhring nog in een ander opzicht een unicum op de voetbalvelden. Hij was gescout op een handbalveld, waar hij geen doelman was maar aanvaller.

Fred Muhring overleed 5 maart in Rotterdam, de stad waar hij altijd woonde en waaraan hij was verknocht.

Alleskunner

De zoon van een scheepsmakelaar toonde al vroeg een bijzondere aanleg voor sport. 'Hij beoefdende alle sporten, behalve boksen', zegt zijn vrouw. Al voor de oorlog blonk hij uit in atletiek, turnen en kunstrijden op de schaats. En handbal dus. Tijdens de Tweede Wereldoorlog haalde hij het nationale veldhandbalteam, dat vanwege de bezetting het Antilopenelftal wordt genoemd. Tussendoor stond hij weleens in het doel op een voetbalveld.

Nadat Muhring getrouwd was, vroeg zijn schoonvader Simon Bijl, voorzitter van de Rotterdamse voetbalvereniging Xerxes, hem als keeper van het eerste elftal. Muhring debuteert in 1949 in de afscheidswedstrijd van icoon Faas Wilkes. Vanaf dat moment was hij de vaste doelman van de club uit het hoge Noorden van de Maasstad; hij haalde zelfs de selectie van het Nederlands elftal, overigens vooral omdat de keepers Piet Kraak en Frans de Munck hun amateurstatus hadden verloren en daarom niet mochten meedoen. Hij zou daarover later tegen journalist Piet Ocks zeggen: 'Eigenlijk was ik tweede garnituur.'

Muhring maakte tegelijkertijd zijn status waar als wat nu een nerd zou worden genoemd: hij combineerde zijn voetbalcarrière met een studie economie; vrij snel liet hij zich omscholen tot leraar lichamelijke opvoeding.

Hoe moet dat als het regent?

Bevreesd voor blessures stopte hij in 1953 met voetbal. Een jaar later, toen het betaald voetbal een aanvang nam, tekende hij een contract als semiprof bij Sparta. In 1958 verloor hij zijn plaats onder de lat aan Andries van Dijk. Toen die geblesseerd raakte, haalde coach Dennis Neville hem in 1959 weer terug.

Na de winst op Göteborg moest Sparta het opnemen tegen Glasgow Rangers. 'Hoe moet dat als het regent?', vroeg de Schotse manager Scot Symon zich verbaasd af toen hij zag dat zijn tegenstander een doelman met een bril had.

Muhrings echtgenote weet nog hoe hij het oploste: 'Hij hield zijn bril schoon met koperpoets.' Overigens zou de herstelde Van Dijk het doel weer verdedigen.

Muhring zou vlak daarna definitief met voetbal stoppen. Hij werd leraar lichamelijke opvoeding op Rotterdamse scholen en uiteindelijk roeileraar aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding in Den Haag. Daar gaf hij nog les aan voetballers als Jan Everse, Wim Meutstege en Cor Pot.

Op zijn 60ste stopte hij met werken, waarna hij met zijn vrouw nog vele reizen zou maken. In 2007 overleed zijn enige dochter op pas 50-jarige leeftijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden