Een kampioen die niet kan dansen

Mooi zoals het erepodium, dansend op de pedalen, werd gevormd in de laatste klim van de Tour. Het was een passend slotakkoord van een aanstekelijke aflevering, vakkundig uitgetekend in ritme en parcours. Ook de deelnemers weerden zich kranig en met een andere winnaar zou er geen reden zijn voor een wanklank.


En danseuse, zo heet dansen op de pedalen in het Frans. Wordt het nog mooier van.


Het gebeurt op de steilste stukken. Staand wentelen de wielrenners hun pedalen in het rond. Soms is het een noodgreep, soms een vertoon van macht.


Albert Londres, de belangrijkste chroniqeur van de Tour, omschreef het ooit als de waggelgang van pinguïns. Daarmee doet Londres de ware klimmer, de zogenoemde berggeit, tekort. Als de berggeit besluit en danseuse zijn weg te vervolgen, wordt de zwaartekracht een verzinsel van de natuurkunde.


Hoe zag dat er zaterdag uit in de beklimming van de Semnoz? De Spanjaard Joaquim Rodriguez deed het op een te zwaar verzet. Daarmee verandert de fiets in een onwillige danspartner die naar boven wordt gesleurd.


Op de Colombiaan Nairo Quintana was echter niets aan te merken. Stijlvoller werd deze Tour niet gedanst op de pedalen. Doordat de benen in een gelijkmatig ritme op en neer gingen, bleef zijn bovenlichaam vrijwel roerloos.


Daarbij wiegde de fiets kalmpjes, alsof het asfalt een kabbelend zeetje was. Op die manier wordt nauwelijks energie verspeeld en ziet de coureur eruit als een god op twee wielen.


Quintana won de etappe. Rodriguez eindigde achter hem als tweede. De Brit Chris Froome nam genoegen met de derde plaats, zoals dat heet, en wat nu vermoedelijk ook zo was. Zijn winst was al voor de eindstreep geboekt.


Froome treedt in de voetsporen van Bradley Wiggins. Allebei Brit, allebei Sky en nu ook allebei Tourwinnaar. Maar het verschil kan niet groter zijn.


Wiggins forceerde de beslissing in de tijdritten en met de steun van zijn ploeg handhaafde hij zich boven de boomgrens. Froome was daarin meer op zichzelf aangewezen en om die reden verdient zijn overwinning meer respect.


Maar bij hem blijft dat zo'n zielloze opmerking, een beleefdheidsfrase. Chris Froome is drie weken lang niet tot leven gekomen. Het wielrennen zit met een Tourwinnaar die ze nooit uit het cellofaan hebben gehaald.


'Missie volbracht', luidde zijn slotcommentaar zaterdag en zo klinisch was het. In een wedstrijd die alle kanten op ging, behield hij het rechte spoor. En ja, dat is knap.


De winnaar van de Tour de France 2013 is een keurig formulerende abstractie van leverbare watts en maximaal zuurstofopnamevermogen. Op de steile stukken voerde hij gewoon het toerental van zijn benen op. Zelden of nooit zag ik hem dansen op de pedalen.


Zaterdag, misschien wel aangestoken door die andere twee, probeerde Chris Froome het ook eens, en danseuse. Het zag er niet uit. Het was een ontmaskering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.