Een jongetje van honderdtien

Na de vorig jaar verschenen vertaling van Monsieur Ibrahim et les fleurs du Koran is nu ook het derde deel van Eric-Emmanuel Schmitts 'trilogie de l'invisible' in het Nederlands te verkrijgen....

Wineke de Boer

Oscar en oma Rozerood gaat over de vriendschap tussen Oscar, een ongeneeslijk ziek jongetje, en oma Rozerood, een soort gezelschapsdame voor de zieke kinderen. Deze dame op leeftijd dankt haar naam aan de kleur van het jasje dat ze in het ziekenhuis draagt. Aan Oscar doet ze zich voor als een exworstelaarster en ze vertelt hem fantastische verhalen over haar overwinningen op Duivelse Mina, Sara Hatsiekiedee en Ulla-Ulla, de Teef van Buchenwald. In de ogen van het zieke jongetje is ze echt cool, zijn ouders vindt hij maar stomme sukkels.

Om zijn pijn, vermoeidheid en de wetenschap dat hij snel doodgaat te verlichten, haalt oma Rozerood hem over om brieven te schrijven aan God. Die brieven, waarin Oscar God vertelt wat hij overdag meemaakt en hoe hij zich voelt, vormen samen deze korte roman.

Omdat het boek, net als het vorige, vanuit het perspectief van een jongetje is geschreven, dwingt de schrijver zichzelf tot eenvoud. Daarmee maakt hij evenwel op indrukwekkende wijze duidelijk wat de essentie van het christendom is. Of, preciezer, het rooms-katholicisme, want er duikt ook nog een Maria-beeldje op.

Uit de gesprekken met oma Rozerood en uit Oscars eigen ervaringen verschijnen als vanzelf de eenvoudige, maar moeilijk na te leven waarden van het rooms-katholieke geloof: vertrouwen op de toekomst, wat die ook zal brengen, begrip hebben voor anderen, en ook: genieten van het moment, 'bekijk de wereld elke dag alsof het de eerste keer is'.

Oma Rozerood heeft nog iets voor Oscar bedacht: ze doen alsof de laatste twaalf dagen van het jaar elk tien jaar in het leven van Oscar zijn. Op 19 december is hij dus tien jaar, in de loop van de dag daarop beleeft hij zijn puberteit, en zo verder.

Alles wat hij meemaakt en ook zijn toenemende vermoeidheid kan hij op deze manier voor zichzelf verklaren. Met zijn honderdtien jaar op de dag voor oudejaarsavond begrijpt hij dat het genoeg is geweest.

Schmitt heeft het verhaal, gepireerd op een tweeduizend jaar oude vertelling, in een directe en montere stijl geschreven. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden is het helemaal niet zoetsappig. Dat maakt het des te gemakkelijker je erdoor te laten ontroeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden