Één iemand was door de komst van de Dochter ongelukkig: de Poes

De kinderwens was vervuld, het leven doorgegeven, de zin van het bestaan in ieder geval in strikt biologische zin voltooid. Door dit godswonder was het bestaan van mijn zachtjes richting de dood schuifelende Schoonmoeder zelfs met ettelijke jaren verlengd. Maar er was één iemand die door de komst van de Dochter diep, diep ongelukkig was geworden, en dat was de Poes.

Beeld Robin de Puy

Allicht - zij was er eerder.

We vertelden haar dat ze een zusje had gekregen, een zusje dat niet op haar leek maar dat zeker in het begin veel van onze aandacht zou vragen. Ze zag het als uitbreiding van haar bevoegdheden en ging direct op ons bed liggen. Toen we haar daar weer aftilden hield ze zich voor verlamd, wat niet alleen laag was, maar waardoor bij ons ook meteen het kwartje viel. Van alle menselijke eigenschappen die katten worden toegedicht is jaloezie misschien wel de meest onderbelichte, en hoewel we vanaf dat moment ons uiterste best deden de aandacht te verdelen, leek zij vooral oog te hebben voor wat ze allemaal moest missen.

Dat was nogal wat. We hadden onze huisprinses tot dan toe verwend met overmatig veel liefde, aandacht, de Inhome Sensations met 'Kip, Granen en toegevoegde Tuingroenten', tweemaal daags kammen en een eigen plek op de bank waar ze zichzelf daarna alsnog uitgebreid ging zitten poetsen, want de Poes is een Heilige Birmaan, een nogal decoratief dier met een tuttige natuur. Als ik een naam moet noemen: Dolly Parton. Haar echte naam was overigens Duchess, haar gegeven door fokkers die het humorloze wetboek der stamboomnamen hanteren, een naam die wij direct verbasterden tot het iets acceptabelere Duttie, want met Datsjes hoef je in Betondorp niet aan te komen.

Memory
We maakten speciaal voor de kattenspecial een memoryspel, bestaande uit kattengifjes.
Speel dit memoryspel hier en deel met je vrienden hoe snel je bent.

Hoe dan ook - Duttie was gewond.

Ze ging in de kinderwagen liggen, miauwde hard en langdurig in de babyfoon, kotste de bank onder, bouwde op zolder een hut van mijn chicste jurk, bleef expres in de regen vanaf het balkon wilskrachtig naar binnen zitten staren, klom heel nadrukkelijk op de schoot van het kraambezoek en stortte zich op een zeker moment zelfs voor onze ogen van het balkon, om in de tuin van de buurvrouw even voor dood te blijven liggen. Nadat ik de trap af was gebolderd liet ze zich gewillig mee naar boven nemen, waar ze vervolgens de rest van de avond gezellig naast me zat te spinnen.

Het was, in combinatie met het godswonder, om moe van te worden. We besloten de nodige aandacht te geven en haar verder maar zoveel mogelijk te negeren, het zou vanzelf wel overgaan.

Het gíng over. Maar niet vanzelf.

Want toen ik die nacht in bed lag, soezend, zachtjes piekerend, ging er ineens een lichtje op. Zou het kunnen, zou het héél misschien kunnen dat haar iets mankeerde, iets anders dan het door ons gediagnosticeerde geestelijk ongemak? De volgende dag bevestigde de dierenarts dat vermoeden, en met een recept tegen blaasontsteking, een zienderogen opknappende poes in de mand en een hart vol smart ging ik terug naar huis. Mijn jeugdvriendin Maaike fietste als klein meisje eens dreinend door Drenthe, aangespoord door haar ouders die vonden dat ze niet zo moest zeuren. Pas na een uur kwamen ze erachter dat ze een lekke band had, een geschiedenis waar haar ouders zich nu nóg schuldig over voelen.

Ik geloof dat ons eenzelfde lot staat te wachten.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden