Een ideale vrouw Recensie ***

Het pingpongspel in dit uitgebluste huwelijk is zeer geestig.

theater

William Somerset Maugham, regie Antoine Uitdehaag.

In DeLaMar Theater Amsterdam, 15 juni. Daar t/m 29 juli. www.delamar.nl

'Ik ben niet trouw, maar wel heel betrouwbaar'. Dat zegt Constance Middleton, hoofdpersonage in de komedie Een ideale vrouw (The Constant Wife, 1927) van William Somerset Maugham. Het is dan tegen het eind van het stuk en ze heeft intussen het heft in eigen hand genomen. Haar man heeft haar bedrogen met haar beste vriendin, en nu, een jaar later, gaat zij doodgemoedereerd op reis met een aanbidder. Zes weken naar Italië. Zelf betaald, want ze heeft een jaar keihard gewerkt om ook financieel onafhankelijk te zijn.

Langzaamaan en nogal berekenend is Constance een ideale, zelfstandige vrouw geworden. In die tijd (begin 20ste eeuw) tamelijk feministisch en bijdehand, nu een beetje gedateerd. Toch is het stuk geestig en gevat, en de opvoering door Toneelgroep Amsterdam in 1999 is nog steeds een toonbeeld van superieur komediespelen. Met Marieke Heebink als de ideale vrouw , een rol die destijds terecht werd bekroond met een Theo d'Or.

Tjitske Reidinga speelt die rol nu in de tweede editie van de zomerprogrammering in het Amsterdamse DeLaMar Theater. Was Heebink razendsnel, bits, vilein en op onnavolgbare wijze over de top, Reidinga gooit het op de wat lijzige poppenvrouwtjes-toer met droogkomische trekjes, een speelstijl waar zij patent op heeft. Vaak is dat leuk en passend, hier gaat het vooral voor de pauze nogal irriteren, omdat het de voortgang van het stuk behoorlijk belemmert. Een ideale vrouw heeft vooral tempo nodig, snelheid, rake oneliners en witty grappen, maar Reidinga smeert haar tekst te veel uit. Haar mimiek blijft bovendien steken in de uitdrukking: 'Ik hou me een beetje dom, maar ik weet wel beter'.

Deze zedenkomedie die wel degelijk wrange trekjes kent (hoe lang duurt dat nu eigenlijk, wederzijds huwelijksgeluk?) is door Antoine Uitdehaag bovendien van een tamelijk luidruchtige blijspeltoon voorzien, met name in de overige vrouwenrollen. Ria Eimers bedient zich in de moederrol vooral van de liever-hard-dan-subtiel-methodiek en Porgy Franssen is als de wat stuntelige aanbidder iets te veel, nou ja, een stuntelige aanbidder.

Maar dan komt na de pauze de lange scène tussen Constance en haar man John (Peter Blok) en gaat Een ideale vrouw ineens sprankelen. Beide spelers zijn zeer aan elkaar gewaagd, vuren elkaar aan, stoken elkaar op. Het pingpongspel waarmee dit uitgebluste huwelijk tenslotte een nieuwe invulling krijgt, is spannend en ook zeer geestig. Bovendien weet Reidinga haar tekst dan puntgaaf te plaatsen.

Deze Een ideale vrouw is gesitueerd in de jaren zestig, Mad Men-sfeer-met Gispen-meubels, donkere lambrisering en wijd uitlopende jurken. Dat ziet er allemaal fraai uit, en tussendoor klinken ook nog popsongs uit die tijd, als Let it be me en Cry me a river. Op het laatst staat Constance alleen in een langzaam dovende lichtbundel, terwijl Nina Simone Wild is the wind zingt.

De intense melancholie van dat lied is in Een ideale vrouw vakkundig weggepoetst, zodat er een fris ogend en ongevaarlijk blijspel tevoorschijn kwam. Met dit betrouwbare concept trekt het DeLaMar Theater deze zomer ongetwijfeld weer volle zalen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden