Een huilhoofd met fakkelhouders

Wereldster Cher is even in Nederland ter promotie van haar zojuist verschenen album It's a man's world, een aan het oeuvre van James Brown ontleende zinsnede die in het onderhavige geval wel met een korreltje zout mag worden genomen en derhalve ironisch is bedoeld, haast Cher zich te zeggen, want...

HENRICO PRINS

Ze gaat het allemaal uitleggen, ja, zij praat, en daar moet gelijk een uit de kluiten gewassen mediagebeurtenis van worden gemaakt, met een soort mini-persconferenties waar vier journalisten tegelijk aanwezig mogen zijn - een Wereldster krijg je niet zomaar te spreken, in je eentje. Dus houdt Cher audiëntie te Amsterdam, waar zij zichzelf in de Royal Suite van het Amstel Hotel heeft weggedrukt in een hoekje van de Royal bank. Een zwartgekleed mensje met een huilhoofd.

Gevierd zangeres, nog gevierder actrice. Ze voelt zich allebei, zij het niet tegelijkertijd. 'In januari zal mijn leven weer geheel en al op acteren en regisseren zijn gericht.' Zij stapt dan in een project met Demi Moore, een filmtrilogie waarin onder meer aan de orde zal komen: abortus in Amerika sinds de jaren veertig van deze eeuw. Geen lichte kost. Hoe dat zo? 'Ze vroegen of ik het wilde doen en toen ik het script had gelezen, zei ik ja.' Ideologie ligt er niet aan ten grondslag, ze wil er althans niet over uitweiden.

Eigenlijk wil ze nergens over uitweiden. Ze wil niks. Ze wil niet eens op de foto. Liever laat ze haar platenmaatschappij kant-en-klare beelden sturen. Waarom? Omdat ze de distributie van haar konterfeitsel tenminste nog enigszins onder controle heeft. 'Als je het per se weten wil: ik haat het hele proces. Ik zou denken dat ik in de hemel terecht was gekomen als ik nooit van m'n leven meer geconfronteerd zou hoeven worden met een fotograaf. Of een schrijver.'

Nee, ze doet het helemaal niet graag - praten over haar loopbaan, haar eigenaardigheden, haar ontelbare keren langs chirurgische weg opgepoetst uiterlijk. Een situatie als deze, praten en een beetje opgenaaid worden: horror. 'Liever nog steek ik naalden in mijn ogen', zegt Cher, 49 jaar. Maar graag verloochent ze haar ware aard. Alleen zo is ze in staat het werk dat ze liefheeft naar behoren te kunnen uitvoeren.

Die eigenschap is wat minder hard nodig in de handel waar ze onlangs aansluiting bij heeft gezocht. Cher heeft een postorderbedrijf, Sanctuary. Daarmee verkoopt ze - ja, hoe moet je dat noemen: ridderbenodigdheden? Op tafel ligt een catalogus met een assortiment gietijzer dat ontwerpers van postmoderne discotheken het water in de mond zou doen lopen: schilden, fakkelhouders, kruisen en zwaarden. Een groeimarktje, zegt Cher.

Vooralsnog drijft ze haar nering uitsluitend in de Verenigde Staten, waar dit genre antiquiteiten, dunkt Cher, lastiger te bekomen is dan in Europa. Enfin, als voorbeeldig marketingsucces zal het de schoolboeken niet halen, maar de zaken lopen aardig. 'Ik heb er ontzettend veel geld in gestopt, het kan nog wel vier jaar duren voordat ik iets terug zie van die investering.'

Mocht het mislopen: de ellende die ze meemaakt slaat ze op in haar hoofd, en spijt heeft ze nergens van.

Henrico Prins

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden