Een hoop ongemak, maar echt spannend werd het niet

Tv-recensie Frank Heinen

Vooral veel knusheid tijdens de 24 uur met de Jeugd van Tegenwoordig. En ook Bram en Wibi waren lief voor elkaar.

De Jeugd van Tegenwoordig in 24 uur met...

Vlak voor De Jeugd van Tegenwoordig de studio van 24 uur met... enterde, vroeg Theo Maassen zich in de voice-over af: 'Is het wel een goed idee, om ze alle drie uit te nodigen?'

Nee, tuurlijk niet. Die gingen de boel afbreken, met de presentator erbij.

Willie Wartaal: 'Hoe lang nog?'

Faberyayo: 'Theo, vertel eens een leuk verhaal.'

Wartaal: 'Vermaak ons.'

Voor een uitzending die gedoemd was uit de klauwen te gieren gebeurde er lang niet zoveel. Er werd 'ossobucco a la Vjeze' gegeten. Er werd ge-Legood. Maassen lag op de bank te lezen. De knusheid knisperde hoorbaar. Een verregende vakantiedag in een huisje was het, met vrienden met wie je uren kunt zwijgen zonder dat het ongemakkelijk wordt. Soms prikte Maassen omzichtig in de gezelligheid, vroeg hoe de komst van kinderen de verhoudingen hadden veranderd.

Faberyayo: 'We zijn nu bezig met vast voedsel voor 'm. Da's wel echt master.'

Over vroeger - drank, drugs, dingen - zei Willie Wartaal: 'Je had dit programma vijf jaar geleden moeten doen. Het is niet meer zoveel.'

Ook de combinatie Bram-Wibi (achternamen overbodig) beloofde een hoop ongemak. In het vreemdsoortige BNN-programma De gevaarlijkste wegen van de wereld worden wekelijks twee bekende chauffeurs aan elkaar gekoppeld. Gekift gegarandeerd, zou je denken, maar tussen de pleitende ex-politicus en de giechelende toetsenkeizer wilde de sfeer maar niet te snijden worden.

Ze babbelden honderduit, terwijl ze dwars door Vietnam kachelden. Zelfs toen ze volkomen uitgepraat leken, weigerden ze elkaar de hersens in te slaan: 'Oké, nu jij. Nooit meer seks of nooit meer pianospelen?'

Oprecht ongemakkelijk werd het pas toen in de lieflijke NTR-documentaire Deze zomer is van mij een groep verstandelijk beperkte jongeren afreisde naar Blanes.

Naar Blanes ga je maar met één doel, daar veranderden duidelijke afspraken met de begeleiders - 'Handje vasthouden, af en toe een kusje en dat is het dan' - en de hoopvolle telefonische ouderlijke vragen naar eventuele escapades niks aan.

Hoofdrolspeler Joep vroeg Anouska verkering, ten overstaan van de hele groep. Later, in een dampende disco, werd de relatiestatus besproken.

'Wat wil je nou?'

'Ik word in m'n oksel gestoken.'

'Mijn vraag is: wat wil je nou?'

'O. Nou, nog even wat drinken.'

's Avonds in bed legde Anouska alle stoere opwinding af: 'Ik wil ook wat mijn zus doet. Met kinderen. En daar zijn ze dus achter gekomen, dat ik dat niet kan.'

In Theo Maassens woonstudio viel vlak voor het ronden van het etmaal nog een laatste stilte. Een dof zwijgen ditmaal, volgend op een gesprek over een gemeenschappelijke vriend van de rappers, die was omgekomen bij de MH17-ramp. Willie Wartaal sprak: 'Als er iemand overlijdt en je gaat slecht, dan moet je gewoon slecht gaan en het niet ook nog eens vervelend vinden dat je slecht gaat.'

Dat gesprek, die stilte, die zin. Vreselijk mooi.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.